Het is mogelijk dat wij een deel van de omzet ontvangen als u een product koopt via een link in dit artikel.
Ik verwijderde Instagram in een moment van stille helderheid – niet als verklaring, maar als experiment om te zien hoe mijn leven eruit zou kunnen zien zonder het constante gezoem van de feed. Jarenlang was ik nieuwsgierig naar het leven na Instagram, maar ik had mezelf er altijd uit gepraat: Wat moet ik doen als ik berichten van vrienden mis? Wat als ik het contact met mensen verlies? Wat als ik achterop raak? Maar langzaam, bijna onmerkbaar, begon de app meer te nemen dan op te leveren. Mijn aandacht voelde gebroken, mijn verbeelding afgestompt, en ergens onderweg begon mijn innerlijke wereld te draaien rond een plek waar ik niet langer wilde wonen.
Wat mij uiteindelijk ertoe aanzette het te verwijderen, was dat niet productiviteit of esthetiek – het was intimiteit. Ik vond het vreselijk dat zoveel mensen die ik nauwelijks kende, ongefilterde toegang tot mij hadden. Willekeurige kennissen konden elk moment mijn DM’s binnenglippen, en hoewel ik niemand een antwoord schuldig was, bleef het gewicht van hun aanwezigheid in mijn achterhoofd hangen. Ik besefte dat ik meer in deze losse digitale draden stopte dan in de relaties waar ik het meest om gaf. Ik wilde dat mijn wereld kleiner en betekenisvoller zou aanvoelen. En ik wist dat dit niet zou gebeuren zolang mijn leven in het openbaar werd geleefd.
foto hierboven: Michelle Nash voor ons interview met Megan Roup
In de weken die volgden gebeurde er iets onverwachts: ruimte. Ruimte in mijn hoofd, in mijn gebruikenen op de rustige momenten vulde ik zonder na te denken. Wat ik het meest voelde, was geen verlies, maar een herijking: een langzame, gestage terugkeer naar mezelf. Zonder de druk om elk mooi moment vast te leggen, was ik eindelijk vrij om ze te ervaren. Dit is geen verhaal over een digitale detox. (Hoewel ik dat wel heb schreef er al eerder over.) Het gaat over bewustzijn, identiteit en wat het betekent om een leven te creëren dat bestaat voor je eigen vervulling – niet voor een algoritme.
Het emotionele gewicht van altijd beschikbaar zijn
De eerste (en meest eerlijke) reden dat ik wegging was het constante gevoel beschikbaar te zijn. Instagram vervaagt de grenzen tussen intimiteit en performatieve nabijheid. Mensen met wie je al jaren niet meer hebt gesproken, staan plotseling in je privéberichten en reageren in realtime op je leven. En hoewel niets van u vereist dat u reageert, is de onzichtbare belemmering van deze toegang reëel.
Ik besefte dat ik emotionele energie aanbood aan mensen die ik nauwelijks kende, waarbij ik de connecties verwaarloosde die er echt toe deden.
Mijn wereld voelde te groot (op de verkeerde manier)
Instagram heeft mijn wereld groot gemaakt, maar niet diep. Ik wist welke kennissen kwamen eten, maar ik had mijn beste vriendin al een week niet gebeld. Ik kon de hoogtepunten van de vakanties van vreemden opnoemen, maar ik wist niet waar mijn zus in haar dagelijks leven mee worstelde. Wat ik echt wilde, was mijn wereld kleiner maken. Zinvoller. Mijn.
Ik was de draad van mijn eigen leven kwijt
Cliché, maar waar: hoe meer ik mijn leven documenteerde, hoe minder ik het daadwerkelijk leefde. Ik wilde dat moment bewerken voordat ik het zelfs maar had meegemaakt. Het is vermoeiend om jezelf voortdurend van buitenaf voor te stellen. Het verwijderen van de app (en het volledig opgeven van mijn account) voelde als een terugkeer naar mijn stem, mijn ogen en de innerlijke wereld waarvan ik me niet had gerealiseerd dat ik ze kwijt was.
Wat veranderde er aan mijn focus
In eerste instantie merkte ik dat mijn aandacht niet wist waar hij terecht moest. Hij reikte naar de bekende boekrol, op zoek naar iets om de stilte te vullen. Zonder die constante stimulatie voelde mijn geest zich niet alleen vreemd leeg, maar raakte ik ook in paniek. Ik was rusteloos, had een beetje jeuk en wist niet goed wat ik met mezelf moest doen.
Maar langzaam begon die leegte als ruimte te voelen. Ruimte om op te merken wat er om mij heen gebeurde en nog belangrijker wat er in mij gebeurde. Deze kleine verschuivingen in focus – sommige ongemakkelijk, andere onverwacht aardend – werden de eerste tekenen dat iets echts zich aan het herijken was.
Het bereik van de Phantom naar mijn telefoon. De eerste week was gênant. Ik pakte mijn telefoon, swipede naar de plek waar Instagram was geweest en vond… niets. Een lege kamer. Een kleine leegte. Het liet me zien hoe reflexief de gewoonte was geweest.
De terugkeer van verveling. In week twee keerde de verveling terug – en daarmee iets zachters: fantasie. Verveling is onaangenaam, maar het is ook een soort vruchtbare grond. In de stilte begon ik weer ideeën op te doen. Niet voor de inhoud of voor een publiek, maar voor mezelf.
Aanwezigheid werd weer mogelijk. De kleinste momenten werden levendiger: in de rij staan zonder iets te lezen, eten koken zonder achtergrondgeluiden, weggaan zonder mijn telefoon te checken. (Soms liet ik zelfs mijn telefoon helemaal liggen.) Ik had het gevoel dat ik langzamer ging werken – niet op de esthetische manier die sociale media romantiseren, maar op de geleefde, lichamelijke manier die voelt als thuiskomen.
Herwin creativiteit en aanwezigheid
Naarmate de weken verstreken, voelde de afwezigheid van Instagram niet langer als een ontbering. Zonder de druk om elk moment te verpakken of mijn leven te vertalen in iets esthetisch samenhangend, creativiteit begon zich duidelijker en persoonlijker te voelen. In plaats van mijn leven uit te voeren, leefde ik het, en het opende een soort innerlijke ruimtelijkheid die ik al jaren niet meer had gevoeld. Wat naar voren kwam was niet alleen output, maar het rustige, stabiele besef dat ik precies was waar ik ben. Deze verschuivingen gaven niet alleen een nieuwe vorm aan de manier waarop ik creëer, maar ook aan de manier waarop ik door de wereld beweeg.
Om te creëren zonder de druk om te delen. Voor het eerst sinds jaren schreef ik dingen zonder na te denken, Zou dit een goed bericht zijn? Creëren werd weer privé: een genot in plaats van een spektakel.
Merk meer op, consumeer minder. Mijn geest begon minder rommelig te worden. Zonder de dagelijkse toevloed van de levens van anderen had ik meer mentale ruimte voor mijn eigen leven. Ik merkte hoe het middaglicht op mijn appartement viel. Ik herinnerde me hoeveel ik van lezen houd. Mijn ideeën voelden minder afgeleid, meer gegrond.
Identiteit voorbij zichtbaarheid. Het verlaten van Instagram dwong me om mijn gevoel van eigenwaarde uit de zichtbaarheid te verwijderen. Ik moest herkennen wie ik was zonder publiek, zonder de constante feedbackloop en zonder de dopamine van likes.
Hoe is jouw relatie met Instagram?
Hoewel dit mijn verhaal is, kunnen de vragen die ik mezelf stelde, resoneren met iedereen die zich ooit aan een scherm gebonden heeft gevoeld. In de kern ging het bij het verlaten van Instagram om nieuwsgierigheid. Nieuwsgierigheid naar waar mijn aandacht naartoe ging, aan wie ik mijn emotionele energie gaf en wat ik zou ontdekken als ik niet langer naar iets buiten mezelf zou reiken.
Deze vragen hielpen me mijn eigen patronen te begrijpen en mijn dagen voorzichtig te heroriënteren.
- Wanneer voel ik mij het meest mezelf – online of offline?
- Wie krijgt het beste van mijn aandacht? Wie zal er overblijven?
- Controleer ik Instagram uit verlangen – of uit gewoonte?
- Hoe zouden mijn dagen aanvoelen zonder ze te documenteren?
- Welke relaties zouden zich verdiepen als ik me terugtrok uit sociale media?
- Wat ben ik bang dat er zal gebeuren als ik ga? En wat kan er eigenlijk gebeuren?
- Waar zoek ik bevestiging en hoe vormt het mij?
De ruimte vullen: wat meer hielp dan ik had verwacht
Toen ik Instagram verwijderde, probeerde ik mijn tijd niet te optimaliseren. Wat mij het meest verbaasde was hoe natuurlijk andere delen van mijn leven zich begonnen uit te breiden.
De ruimte die Instagram ooit innam, bleef niet leeg. Het zat vol met dingen waardoor ik me meer verbonden en meer mezelf voelde. Niets van dit alles was voorgeschreven of gepland. Het was gewoon wat naar de oppervlakte kwam toen het geluid wegstierf.
Creatieve rituelen die voedend aanvoelden
- Om er een vast te houden privé dagboek (het soort dat niemand ziet)
- Alleen foto’s maken voor mezelf
- Lees meer fictie
- Langzame dingen doen: koken, breien, lange wandelingen
Manieren die ik emotioneel heb nagebootst
- Mensen bellen of sms’en die ik echt leuk vind
- Verstuurt gesproken berichten in plaats van DM’s
- Om dieper en bewuster te zijn gesprekken
Veranderingen in levensstijl die mijn dagen veranderden
- EEN ochtendroutine mijn telefoon was er niet bij
- Wandelingen zonder podcasts
- Rituelen bouwen die geaard en belichaamd aanvoelden
Wat mij naar een rustiger digitaal leven leidde
- Boeken over mindfulness en digitaal minimalisme (letterlijk)
- Onderhoud van een praktijk van visionboarding
- Oefeningen die mij weer in mijn lichaam brengen: ademen, wandelen, yoga
- Tools die mijn schermgebruik in perspectief hielden (ik houd het ouderwets met de Screen Time-functie van mijn iPhone)
- Lange vorm schrijven dat eerder inspireerde dan overprikkelde
Leven in een kleinere, zachtere wereld
Het verwijderen van Instagram heeft mijn leven kleiner gemaakt op een manier die expansief aanvoelt. Zonder het geluid kan ik mezelf weer horen. En zonder publiek kan ik eindelijk mijn leven helder zien. Het leven na Instagram is zoveel rustiger, en hoewel ik er op een dag misschien naar terugkeer, weet ik dat ik terug zal komen met meer perspectief, meer grenzen en een dieper gevoel van wat ik wil dat mijn digitale leven inhoudt.
Voorlopig kies ik voor aanwezigheid boven prestatie. En in een cultuur die is gebouwd op zichtbaarheid is voor jezelf leven misschien wel de meest gedurfde keuze die we hebben.
