Geschiedenis: Spinal Tap komt na een aantal jaren weer bij elkaar om een laatste show in New Orleans te plannen. Terwijl ze repeteren en kibbelen, realiseert de band zich dat de muziekwereld is veranderd en dat ze moeite hebben om bij te blijven.Onderzoeken: ‘Spinal Tap II: The End Continues’ arriveert met een sterk gevoel van verwachting, simpelweg omdat de originele film al tientallen jaren voortleeft als een van de scherpste mockumentaries ooit gemaakt. Geregisseerd door wijlen Rob Reinerhet vervolg probeert niet de geschiedenis te herschrijven of de moderne satire te agressief na te jagen. In plaats daarvan keert het terug naar bekend terrein en volgt het vele jaren later dezelfde fictieve heavy metal band. De toon is zachter en meer reflecterend, gevormd door leeftijd, herinnering en genegenheid in plaats van spot. Hoewel het niet de bedoeling is de eerste film te overtreffen, wil het duidelijk opnieuw contact maken met fans die opgroeiden met lachen om de rampen en het vreemde vertrouwen van Spinal Tap.Het verhaal volgt David Hubbins (Michaël McKean), Nigel Tufnel (Christoffel Gast), en Derek Smalls (Harry Scheerder), toen ze herenigd werden voor wat hun laatste optreden in New Orleans zou worden. De bandleden zijn ouder, vergeten door het publiek en dragen onopgeloste spanningen uit het verleden met zich mee. Marty Di Bergi (Rob Reiner) documenteert opnieuw hun reis terwijl ze repeteren, ruzie maken en langzaam terugvallen in oude patronen. Nigel worstelt nog steeds met onzekerheid die zich voordoet als genialiteit, David klampt zich vast aan artistieke trots en Derek blijft de stille waarnemer die vaak de waarheid als eerste ziet. De film verloopt via repetities, ongemakkelijke publieke optredens en momenten van twijfel aan zichzelf, allemaal leidend tot een concert dat bedoeld is om het Spinal Tap-hoofdstuk voor eens en voor altijd te beëindigen.‘The End Continues’ werkt briljanter als karakterstuk dan als satire. De grappen zijn zachtaardiger, vaak opgebouwd rond ongemakkelijke stiltes en het contrast tussen hoe de band zichzelf ziet en hoe de wereld ze nu ziet. Sommige momenten voelen opzettelijk uitgerekt aan, waardoor het publiek bijna wordt uitgedaagd om met de onhandigheid te blijven zitten. Deze aanpak werkt. Maar de film toont een duidelijk begrip van de karakters en respecteert het verstrijken van de tijd in plaats van te doen alsof er niets is veranderd. De mockumentary houdt de boel rustiger en past goed bij de ouder wordende leden van Spinal Tap. De scènes in het lijmmuseum en de kaaswinkel zijn erg grappig en laten de scherpe komische instincten van Rob Reiner zien.Het zijn de uitvoeringen waar de film echt bij elkaar blijft. Christopher Guest, Michael McKean en Harry Shearer glijden gemakkelijk terug in hun rol, waardoor de personages het gevoel krijgen dat ze geleefd worden in plaats van gerecycled. Hun chemie blijft sterk en zelfs eenvoudige gesprekken hebben gewicht vanwege de gedeelde geschiedenis. De terugkeer van Rob Reiner als Marty voegt continuïteit en warmte toe, waardoor de film een nep-documentairestijl krijgt. Kameeverschijningen van Paul McCartney En Elton John zijn leuk maar leiden niet af, en benadrukken hoe klein en vreemd Spinal Tap nog steeds aanvoelt in de grotere muziekwereld.‘Spinal Tap II: The End Continues’ is geen luid of schandalig vervolg. Het is stiller, enigszins hobbelig en zich er duidelijk van bewust dat de bliksem zelden twee keer op dezelfde manier inslaat. Wat het in plaats daarvan biedt, is eerlijkheid en een zacht gevoel van afsluiting. Het begrijpt dat Spinal Tap nooit alleen maar over grappen ging, maar over mensen die zichzelf serieus namen, zelfs als niemand anders dat deed. Voor die-hard fans van de originele film is dit begrip voldoende om de terugkeer de moeite waard te maken. De film ontvouwt zich als een meer tot nadenken stemmende documentaire, gevormd door leeftijd en ervaring. Het biedt een prettige laatste kans om nog even terug te stappen in de vreemde, vertrouwde wereld van de Spinal Tap-leden.
