In het hele land suggereert een groeiend sentiment dat universitair onderwijs een artefact is uit vervlogen tijden, een devaluerende troef in een economie die geobsedeerd is door snelheid. Een recente Gallup-peiling bevestigt deze verschuiving en laat zien dat het vertrouwen van Amerikanen in de waarde van een universitaire opleiding is gedaald tot het laagste punt in vijftien jaar.
Nergens is dit scepticisme groter dan in mijn eigen achtertuin. In Silicon Valley is de mantra van ‘skip college’ geëvolueerd van een ‘hot take’ naar geaccepteerde wijsheid. Gevoed door de opkomst van generatieve AI is de logica verleidelijk: If kunstmatige intelligentie kan sneller coderen, schrijven, kopiëren en analyseren dan een junior medewerker. Waarom zou je dan vier jaar en een klein fortuin besteden aan vaardigheden die een bot onder de knie zal krijgen voordat je afstudeert?
Het is een overtuigend argument. Het is ook fundamenteel verkeerd.
Als CEO van een AI-bedrijf ben ik dagelijks getuige van het traject van de automatisering. Ik zie precies wat onze modellen kunnen doen, en ik herken de enorme ontwrichting die het kenniswerk te wachten staat. Toch is mijn conclusie precies het tegenovergestelde van het huidige verhaal.
Naarmate AI de technische uitvoering automatiseert, wordt het kerndoel van de universiteit aangescherpt. De AI-revolutie maakt de universiteit niet overbodig, maar maakt de voordelen van hoger onderwijs, zoals wijsheid, volwassenheid en het smeden van mentale modellen, tot de meest kritische economische differentiator die een mens kan bezitten.
HET GOEDE VAN ‘HOE’, DE WAARDE VAN ‘WAAROM’
De afgelopen twintig jaar is het hoger onderwijs grotendeels verkocht als beroepsonderwijs. Je gaat naar school om een harde vaardigheid te leren, zoals informatica, boekhouding of rechten, die je vervolgens inruilt voor een salaris. Onder dit transactiemodel hebben de sceptici gelijk. Als de universiteit alleen maar een plek is om technische syntaxis in je hersenen te downloaden, is het niet effectief. AI demonstreert snel het vermogen om simpelweg dingen te doen.
De werkelijke waarde van de universiteit lag echter nooit helemaal in het hoe, maar altijd in het waarom.
In een AI-native wereld stort de technische toegangsbarrière in. Binnenkort zal natuurlijke taal de enige programmeertaal zijn die nodig is. Wanneer iemand met een paar aanwijzingen een app kan bouwen, een juridisch document kan opstellen of een product kan ontwerpen, wordt de uitvoering een commodity. De prijs verschuift naar het vermogen om te onderscheiden wat te bouwen, waarom het ertoe doet en hoe het het menselijke ecosysteem beïnvloedt.
Dit vereist een manier van denken die zelden autodidactisch is. Het vereist het soort brede, interdisciplinaire bekendheid dat een universitair curriculum biedt. We hebben niet meer mensen nodig om een sorteeralgoritme te optimaliseren; we hebben mensen nodig die kunnen debatteren over de ethiek van dat algoritme, de sociologische impact van de implementatie ervan kunnen begrijpen en door het geopolitieke landschap kunnen navigeren waarin het opereert.
COLLEGE ALS STEIGER VOOR DE GEEST
Naast het curriculum negeert het contingent van de ‘spring college’ de diepgaande ontwikkelingsrol van de universiteit. Ze zien de vierjarige opleiding als een vertraging van de volwassenheid. Ik zie het als de noodzakelijke basis daarvoor.
De jaren tussen 18 en 22 zijn een neurologische en psychologische smeltkroes. De hersenen voltooien hun ontwikkeling; identiteiten verstevigen. De universitaire omgeving biedt een unieke zandbak waarin jongvolwassenen in botsing kunnen komen met verschillende filosofieën, door complexe sociale hiërarchieën kunnen navigeren en kunnen falen in een omgeving waar relatief weinig op het spel staat.
Toen ik huur voor leiderschapsrollen zoek ik zelden naar de snelste codeur in de kamer. Ik zoek veerkracht. Ik zoek het vermogen om samen te werken met afwijkende stemmen en de volwassenheid om door dubbelzinnigheid te navigeren. Dit zijn eigenschappen die net zo goed worden aangescherpt in collegezalen, seminardebatten en studentenorganisaties als in de praktijk.
DE DUURZAAMHEID VAN VAARDIGHEDEN VERSUS GEHEUGEN
Critici wegen de kosten van het collegegeld vaak af tegen het startsalaris van de eerste baan van een afgestudeerde. Maar in een wereld waarin de technologische snelheid steeds sneller toeneemt, zijn de specifieke vaardigheden die je op je 20e leert vaak op je 25e alweer achterhaald. Als je de universiteit overslaat voor een specifiek onderwerp of een bepaalde technologiestapel, zet je je carrière in op een momentopname.
Een hbo-opleiding, vooral een opleiding die zich richt op de vrije kunsten en basiswetenschappen, speelt een langer spel. Het leert je hoe je moet leren. Het bouwt een mentaal besturingssysteem dat zichzelf kan updaten.
Denk eens aan het probleem van ‘hallucinaties’ in grote taalmodellen. Om deze hulpmiddelen effectief te kunnen gebruiken, moet een mens over een kritisch denkvermogen beschikken dat robuust genoeg is om de machine te kunnen controleren. Ze hebben een basiskennis van geschiedenis, logica en wetenschap nodig om te kunnen onderscheiden wanneer de AI de werkelijkheid verzint.
De werknemer die de universiteit overslaat, loopt het risico een passieve consument van AI-output te worden, terwijl de afgestudeerde de orkestrator ervan wordt. Het is een verschil in carrièrepad dat misschien niet tot uiting komt in de inkomsten in het eerste jaar, maar dat zich exponentieel vermeerdert gedurende een heel leven.
EEN OPROEP TOT EEN MENSELIJKE RENAISSANCE
Silicon Valley houdt van efficiëntie. Wij optimaliseren graag. En ja, de moderne universiteit is vaak inefficiënt, duur en bureaucratisch. Het is rijp voor ontwrichting en hervorming.
Maar laten we de noodzaak van hervormingen niet verwarren met de noodzaak van afschaffing. Het ‘skip college’-verhaal is een te grote vereenvoudiging. Er wordt van uitgegaan dat, omdat machines intelligenter worden, mensen het zich kunnen veroorloven om lager opgeleid te zijn.
Het tegendeel is waar. Naarmate we meer cognitieve arbeid aan AI overdragen, geven we mensen de vrijheid om op het toppunt van hun intelligentie te opereren. We gaan een tijdperk binnen waarin filosofie, ethiek, creatieve synthese en interpersoonlijk leiderschap de meest waardevolle vaardigheden in de wereldeconomie zullen zijn.
We moeten de volgende generatie niet aanmoedigen om de enige instelling die zich toelegt op het ontwikkelen van deze kwaliteiten over te slaan. We moeten ze aanmoedigen om te gaan, maar met een nieuw doel. Ga niet naar de universiteit alleen maar om een baan te vinden. Ga naar de universiteit om het soort complexe, aanpasbare en genuanceerde geesten op te bouwen die geen enkele AI kan repliceren.
De toekomst draait niet om het concurreren met machines. Het gaat erom menselijker te worden. Het is een opleiding die de moeite waard is om in te investeren.
Bhavin Shah is de CEO en mede-oprichter van Moveworks.
De verlengde deadline voor Fast Company’s Wereldveranderende ideeënprijzen is vrijdag 19 december om 23:59 uur PT. Solliciteer vandaag nog.
