Maar dit alles maakt Carols ontluikende liefdesverhaal met Zosia nog veel moeilijker. Ondanks dat Zosia een exacte replica is van Carols droomvrouw, bezwijkt Carol niet automatisch voor haar aantrekkingskracht. Gedurende het seizoen herinnert ze zichzelf eraan dat Zosia, net als bijna iedereen op de wereld, niet echt een persoon is. Ze drinkt, vecht en doet onderzoek – alles wat ze kan om haar overleden vrouw te vergeten en zich te concentreren op haar ultieme missie om de Federatie te veranderen. Het vereist dat ze zichzelf een dosis waarheidsserum geeft voordat ze zelfs maar hardop toegeeft dat ze Zosia ‘neukbaar’ vindt.
En toch kan Carol er uiteindelijk niets aan doen. In de voorlaatste aflevering, nadat Carol wakker is geworden en met Zosia heeft geknuffeld in het drukke recreatiecentrum, begint ze aan een reeks romantische dates met haar andere begeleider: een zij-aan-zij massage voor koppels, een romantisch uitstapje naar een observatorium; een spelletje croquet. Gedurende de hele tijd praat het stel en leert elkaar beter kennen. En hoewel de dag niet zonder haperingen verloopt (op een gegeven moment raakt Carol gefrustreerd door Zosia’s onvermogen om ‘ik’ te zeggen in plaats van ‘wij’) eindigt de dag uiteindelijk zoals de beste afspraakjes doen: met een hartstochtelijke gedeelde kus en, voordat de nacht voorbij is, bevredigende seks.
En het moet iets voor Carol hebben betekend: Zosia wordt wakker en vindt Carol, die eerder kampte met een langdurige writer’s block, en ze schrijft weer enthousiast. Gedurende de nacht schonk Carol het hele eerste hoofdstuk van het volgende uit Wycaro boek, en zoals Zosia opmerkt nadat ze Carol’s verzoek heeft ingewilligd om de nieuwe pagina’s te lezen, is de liefdesbelang ‘nu een vrouw’. Voor het eerst sinds jaren lijkt Carol vanuit een eerlijke plek te schrijven. “Het had al veel eerder moeten gebeuren”, antwoordt Carol, “maar ik dacht nu… waarom niet?”
Het is een mooie hint van hoe de queer utopie eruit zou kunnen zien in dit nieuwe normaal. Omdat ze geen homofobie hoeft te vrezen, heeft Carol zichzelf bevrijd van de ketenen van ‘commerciële aantrekkingskracht’ – en gezien het enthousiasme waarmee ze een heel nieuw hoofdstuk heeft omgeslagen, lijkt het duidelijk dat het hebben van deze vrijheid om zichzelf te zijn (om te schrijven voor zelf) heeft haar passie hernieuwd voor een serie waar ze vóór The Joining steeds minder geïnteresseerd in was geworden. Net als haar mede-overlevenden begon Carol de voordelen van het hivemind-leven in te zien, en in de laatste minuten van de aflevering, toen Carol en Zosia samen in de keuken lachten en kookten, zich uitlevend in een soort gemakkelijke huiselijke gelukzaligheid, leek het echt alsof Carol dat kon doen. mogelijk ga in op deze vreemde, surrealistische fantasie.
