NIEUWJe kunt nu naar Fox News-artikelen luisteren!
Charles Dickens leerde de wereld, meer dan welke schrijver dan ook, hoe zich te verheugen Kerstmis. Maar onder zijn vele geliefde werken bevindt zich een kort essay – nu grotendeels vergeten – waarin hij niet nadacht over Kerstmis zoals kinderen het kennen, maar over Kerstmis zoals het ons lijkt nadat de jaren zijn verstreken en het leven ingewikkelder is geworden. Met excuses dat ik met een klassieker heb durven knoeien, heb ik de grote vrijheid genomen om de gevoelens van Dickens te herzien voor een modern publiek, in de overtuiging dat ze vandaag de dag nog net zo relevant zijn als toen hij ze voor het eerst schreef in de jaren vijftig van de negentiende eeuw.
***
Naarmate we ouder worden, gaat Kerstmis minder over wat we ontvangen en meer over wie en wat we zijn welkom.
Uiteraard verwelkomen wij mensen: familie, vrienden, buren en zelfs af en toe een vreemde die toevallig bij ons aan tafel zit. Maar Kerstmis vraagt van ons om veel meer te verwelkomen dan dat. In feite is Kerstmis zelf een gastvrijheid – niet alleen van het huis, maar van de ziel.
Toen we jong waren, voelde de vreugde van Kerstmis eenvoudig en compleet. We hadden alles wat we wilden rondom de kerstboom. Er was geen reden om iets anders te verwelkomen. De dagen werden overspoeld door het heldere, verheffende licht van de ochtend, de toekomst wijd open met mogelijkheden en een schijnbare eeuwigheid van tijd die zich voor ons uitstrekte.
Naarmate we ouder worden, zien we hoe de kerstperiode verandert. (iStock)
Maar het leven werd onvermijdelijk serieuzer – en meer gevuld met schaduwen. Er waren dromen die we ooit hadden, maar die nooit uitkwamen. Een leven waarvan we dachten dat we het zouden leiden. Iemand waarvan we dachten dat we die zouden zijn. Een huwelijk waar we op hoopten, maar dat niet gebeurde – of een huwelijk dat geen stand hield. Een roeping die nooit werkelijkheid werd. Kinderen die nooit kwamen. Paden aan de horizon die veelbelovend schitterden, bleken niet de onze te zijn.
Het grootste deel van het jaar houden we deze droevige gedachten op slot. Maar met Kerstmis kloppen ze zachtjes op de deur. En Kerstmis vraagt ons om ze binnen te laten.
Om niet bitter om hen te treuren. Niet om te doen alsof ze er nooit toe deden. Maar om ze uit te nodigen om bij ons rond de kerstboom te komen zitten, onder het zachte licht, tussen bekende stemmen. Deze oude dromen zullen ons niet de schuld geven. Ze komen ons eraan herinneren dat we ooit diep hoopten – en dat diep hopen nooit dwaas was, maar eerder een teken van levend leven.
IN BEZORGDE TIJDEN WIJST DE ADVENT ONS TERUG NAAR DE ENIGE VREUGDE DIE DEZE WERELD NIET KAN SCHUDDEN
Dan zijn er de mensen van wie we hebben gehouden en die we hebben verloren – niet door de dood, maar door de tijd, door misverstanden, afstand en vervreemding. Kerstmis laat niet de handige leugen toe dat ze er niet langer toe doen. Het benadrukt, gracieus maar resoluut, dat de liefde die ooit op de een of andere manier is gegeven, voor altijd echt blijft.
Als het geweten het toelaat en de wonden het niet onmogelijk hebben gemaakt, verwelkomen we in ieder geval de herinnering aan deze oude liefdes om rustig bij ons rond de kerstboom te zitten.
Dan zijn er de droevige tinten uit de stad van de doden. Degenen die ooit bij ons aan tafel zaten, die bij ons thuis lachten, die ons steunden toen we klein waren, of naast ons liepen als we bang waren. Ze keren nu terug, niet als geesten om ons bang te maken, maar als spirituele aanwezigheden om ons te zegenen. Ze nemen plaats rond de kerstboom en eisen geen tranen, maar betuigen dankbaarheid – voor de liefde die we hen gaven en nog steeds geven, en die we niet mogen vergeten.
En dan zijn er nog onze vijanden.
MIJN WANDELING DOOR AMERIKA IS EEN LES IN DANKBAARHEID EN DANK U
Naarmate we ouder worden, lijkt de wereld gemakkelijker en, ja, gewelddadiger te verdelen. Verschillen genezen. Woorden worden wapens. Mensen die we ooit bewonderden – of in ieder geval begrepen – worden symbolen van alles wat volgens ons verkeerd is in de wereld. Kerstmis betreedt dit slagveld en vraagt om iets onredelijks: dat we zelfs degenen verwelkomen die tegen ons zijn.
Als het geweten het toelaat en de wonden het niet onmogelijk hebben gemaakt, verwelkomen we in ieder geval de herinnering aan deze oude liefdes om rustig bij ons rond de kerstboom te zitten.
Niet door de waarheid prijs te geven. Niet door wreedheid, onwetendheid en domheid te excuseren. Maar door te onthouden dat mensen niet alleen de argumenten zijn die ze naar voren brengen of de houding die ze aannemen. Kerstmis herinnert ons eraan dat ieder mens – zelfs degene die ons het meest boos maakt – uniek, kostbaar, onherhaalbaar is en gemaakt naar het beeld en de gelijkenis van God. Het herinnert ons eraan dat ieder mens ooit een klein kind was, ooit in iemands armen werd gehouden, waar ooit op werd gehoopt.
Vrede, zo vertelt Kerstmis ons, is niet de afwezigheid van overtuiging of zelfs maar krachtig argument, maar eerder de aanwezigheid van barmhartigheid te midden van ‘de goede strijd’.
Natuurlijk moeten kinderen altijd centraal blijven staan tijdens Kerstmis. We zien ze verzameld rond de boom: kleine jongens en meisjes met heldere ogen, glanzende gezichten en warrige krullen, verzonken in verwondering. Maar als we onszelf een moment van eerbiedige verbeelding gunnen, kunnen we zien dat ze niet alleen zijn – dat hun engelen naast hen staan, glimlachend, met de handen op hun schouders, onzichtbaar maar aandachtig, en zich niet alleen verheugen over hun huidige schoonheid, maar ook over wat ze zullen worden.
DR. MARC SIEGEL: MIJN PERSOONLIJKE WONDER: DE LESSEN VAN EEN ARTS IN GELOOF EN GENEZING
Omdat deze kinderen groeien.
Ze willen dromen die net zo fel zijn als de onze ooit waren. Ze zullen ambities nastreven als oprecht, avonturen ervaren als glorieus, vreugden als hartverscheurend en verdriet als zwaar. Kerstmis vraagt ons blij te zijn dat de wereld niet met ons eindigt; blij dat de jeugd steeds weer herboren wordt, lang nadat onze eigen verhalen zijn afgelopen.
En ten slotte nodigt Kerstmis ons uit om naast deze kinderen en hun engelen ook andere jongens en meisjes bij ons thuis uit te nodigen: de kinderen die we ooit waren; de kinderen die te snel groot werden; de kinderen van wie we instinctief hielden, maar die we niet konden beschermen zoals we wilden. Ze verzamelen zich ook in de gloed van de kerstboom, aangetrokken door de belofte dat onschuld geen illusie is, en verwondering geen leugen.
VREDE IN DE ADVENT VEREIST ACTIE: VERDEDIG DEGENEN DIE HUN LEVEN RISICOREN OM VRIJ TE AANBIDDEN
Ja, Kerstmis vertelt ons dat de kindertijd niet iets is dat we verliezen – omdat bij God nooit iets verloren gaat. Het is iets dat we moeten herstellen, getemperd door verdriet, gesterkt door liefde en geleid door geloven.
Kerstmis vereist niet dat we alle ingewikkelde problemen in ons leven oplossen. Het dringt er niet op aan dat ons leven vrij is van irritatie, verdriet, lijden en stress. Het nodigt ons eenvoudigweg uit om uit de kou te komen en ‘een beetje uit te rusten’ in de aanwezigheid van iets heiligs. Dit zijn tenslotte de woorden van degene wiens verjaardag we op eerste kerstdag vieren.
KLIK HIER VOOR MEER FOX NIEUWS ADVIES
Dus deze kerst heten wij u van harte welkom alle en iedereen om naast ons plaats te nemen rond de kerstboom.
Wij verwelkomen het verleden zonder bitterheid. Wij verwelkomen de doden zonder wanhoop. We accepteren oude dromen zonder teleurstelling.
KLIK HIER OM DE FOX NEWS-APP TE DOWNLOADEN
Wij verwelkomen vijanden zonder overgave. Wij verwelkomen kinderen – gezien en ongezien – met dankbaarheid.
En daardoor ontdekken we dat Kerstmis ons altijd heeft verwelkomd; verwelkomt ons in een vrede die alle begrip te boven gaaten in de blijvende en grenzeloze vreugde van een kind dat in een kribbe ligt.
