De Vreemdere dingen de overwinningsronde gaat bijna verder met de première van seizoen 5, deel 2, die deze week verschijnt. Na negen jaar hit Netflix serie nadert de creatie van de Duffer Brothers zijn grote finale, waardoor ik me afvraag: wat is het volgende? Natuurlijk is er één spin-off project in de maak, maar als je op mij lijkt, wil je waarschijnlijk de Upside Down-vibes gaande houden nadat de credits zijn verschenen.
Staat u mij toe een rare maar leuke horrorfilm uit de jaren 80 voor kinderen voor te stellen, die in de jaren 80 in première ging. Net als dit seizoen van Stranger Things speelt de film waar ik het over heb zich ook af in 1987, heeft een vergelijkbare titelkaart-esthetiek (hetzelfde rood op zwart lettertype), en als je teruggaat en seizoen 2 opnieuw bekijkt, zul je zelfs een aflevering vinden die naar de film is vernoemd.
Het heet The Gate, en als je voorbij de gedateerde effecten en cheesiness van sommige scènes kunt komen, ben ik hier om te zeggen dat de 85 minuten durende film de perfecte aanvulling is op de wereldwijde hitserie van Netflix. Het wordt momenteel gratis gestreamd op Buis.
Lees meer: 44 van de beste Netflix-films die je nu zou moeten streamen
Mis geen van onze onpartijdige technische inhoud en laboratoriumbeoordelingen. CNET toevoegen als favoriete Google-bron.
The Gate speelt Stephen Dorff (ja, dat Stephen Dorff) als een 12-jarige jongen genaamd Glen die, samen met zijn heavy metal-liefhebbende, nerdy vriend Terry, een poort naar de hel in zijn achtertuin ontdekt. Het verwijderen van een vervelende boom opent het portaal, en zodra Glens ouders een weekend de stad uit gaan, gebeuren er vreemde dingen.
Stephen Dorff en Louis Tripp spelen de hoofdrol in The Gate uit 1987.
Glens zus Alexandra heeft de leiding, en zoals bij de meeste tienerfilms uit de jaren 80 geeft ze een feestje. Wat is een betere manier om een groep buitenbeentjestieners tegen een demonische kracht te laten strijden, zonder enige ouderlijke tussenkomst!
De kinderen komen uiteindelijk samen om een team van onwaarschijnlijke helden te vormen, klaar om de krachten van de onderwereld af te weren. Klinkt dat bekend?
The Gate was een van die films uit mijn kindertijd die aanvoelde als een engere versie van Poltergeist, dankzij het etherische werk van genreregisseur Tibor Takács achter de camera (herinnert iemand zich jou, Madman?). Er zit een zacht, rokerig gevoel in de productiekwaliteit van de film, waardoor het gemakkelijker wordt om het gekke uitgangspunt te accepteren. Deze kinderen leven in een nachtmerrie en demonen kloppen aan de deur.
Ik vermoed dat Dorffs vertolking van Glen het belangrijkste is dat The Gate goed laat werken. Hoe bizar de dingen ook worden: er is een scène in The Gate die op hetzelfde niveau van traumatiserend is als de gezichtssmeltende scène in De plunderaars van de verloren ark — Glen blijft geaard. Je voelt zijn trauma, zijn angst, zijn vastberadenheid. The Gate is een vroeg voorbeeld van Dorffs talent als acteur die de aandacht van de camera kan trekken. Hij draagt deze film bij elke gemartelde reactie die hij levert.
Soms denk ik na over de belangrijkste factoren die Stranger Things zo succesvol maken. Aan de ene kant is er Horror in Stephen King-stijl van dit alles. Aan de andere kant is de toon en setting van de jaren 80 vanaf het begin doordrenkt van de show. Door die esthetiek samen te voegen en verwijzingen naar de popcultuur te integreren naar alles, van The Terminator tot Een nachtmerrie in Elm Streeten toch een show afleveren die de harten kan raken en een breed scala aan leeftijden kan aanspreken, is een hele prestatie.
Kleine demonen gaan op hol in The Gate uit 1987.
Er zitten zaden van dat soort tonale mashup in The Gate. Het is absoluut een horrorfilm, maar er zit ook kinderlijke verwondering in. Het ene moment laat Terry er ter wille van de lichtzinnigheid over piekeren, maar dan moet hij het script omdraaien en zien dat de vrienden worden aangevallen door gigantische handen die onder Glens bed vandaan komen. Het is een scène die inspeelt op echte kinderangsten, en de praktische effecten van de film zorgen met succes voor terreur.
Houd er rekening mee dat deze film in de jaren 80 is opgenomen, dus de speciale effecten zijn zeker verouderd. Toch levert het ook enkele opzienbarende momenten op. In een van de beroemdste scènes van The Gate barsten kleine demonen uit een grotere demon terwijl deze op de grond valt. Het is een scène die, samen met de grote slechte onthulling in het derde bedrijf, special effects-legende Ray Harryhausen waarschijnlijk voor goedkeuring zou doen opstaan.
Uiteindelijk verslaan Glen en de bemanning de demonische dreigingen met nerdgrit. Voordat de Hellfire Club de Demogorgons in Hawkins, Indiana uitdaagde, gebruikten deze kinderen hun kennis van heavy metal-teksten en vaardigheden om raketten te maken om monsters te verslaan.
Nee, ik probeer je niet te vertellen dat The Gate op één lijn staat met Stranger Things. Als low-budgetfilm die bijna veertig jaar geleden werd gemaakt, wordt hij beperkt door de middelen die op dat moment beschikbaar waren. Dat gezegd hebbende, kun je de tonale broodkruimels zien die leidden tot de genre-buigende hit van Netflix.
Voordat kinderanimatie de vangrails had die we vandaag de dag zien, kwam The Gate met een mix van horror en fantasie die de kinderen van mijn generatie zowel aansprak als verontrustte. Het is een film die een aantal intense momenten van angst inluidt, omdat hij jonge helden samenbrengt die het kwaad dwarsbomen. Voor een cult-horrorfilm uit de jaren 80 was het voor mij als kind verrassend inspirerend. En al die jaren later ben ik verrast om te zeggen dat het nog steeds stand houdt.
