Waarom vastgoedeigenaren zich moeten verenigen tegen een eminent domein

In veel staten kun je uit je huis worden gezet als de lokale overheid denkt dat iemand anders meer belastinginkomsten zal genereren.

De Takings Clause maakt deel uit van het vijfde amendement op de Amerikaanse grondwet en stelt dat als de overheid iemands privé-eigendom wil wegnemen, zij dat op een rechtvaardige manier moet doen. De meesten van ons zijn opgegroeid met het horen van volwassenen die zeggen dat het leven niet eerlijk is. En ze hebben gelijk: dat is niet zo. Evenmin dwingt een autoriteit u uw eigendom op te geven voor wat zij redelijk achten.

Rechtbanken hebben gezegd dat de overheid uw eigendommen kan innemen als het voor iets is dat het publiek ten goede komt, zoals het aanleggen van een weg of een park. Alsof het niet mis kon gaan.

Hoe zijn wij hier gekomen?!

In de jaren voorafgaand aan de Amerikaanse Revolutie voerde de Britse regering het beleid om land van particuliere burgers af te pakken en dit aan begunstigde individuen of bedrijven te geven voor economische ontwikkeling. Deze praktijk, bekend als eminent domein of onteigening, was een grote bron van frustratie voor kolonisten, die geschokt waren door de schending van hun eigendomsrechten.

De proclamatie van 1763 verbood Amerikaanse kolonisten zich ten westen van de Appalachen te vestigen, omdat Britse functionarissen mogelijk naar de koloniën zouden verhuizen en wat land zouden willen. Dit beleid verhinderde dat kolonisten het land gebruikten voor landbouw of jacht, en was een van de factoren die hebben bijgedragen aan de Onafhankelijkheidsoorlog.

De aantasting van een centrale autoriteit lag vers in het geheugen van de Amerikanen toen in 1776 de Virginia Declaration of Rights werd aangenomen. Het is een van de eerste documenten van dit land waarin het belang van eigendomsrechten wordt erkend. In de Verklaring stond dat “alle mensen van nature even vrij en onafhankelijk zijn, en bepaalde inherente rechten hebben, waaronder … het genot van het leven en de vrijheid, met de middelen om eigendommen te verwerven en te behouden, en het nastreven en bereiken van geluk en veiligheid.”

Eigendomsrechten zijn essentieel voor de individuele vrijheid en moeten door de overheid worden beschermd, maar er was altijd een schare aanhangers voor de centrale macht. Tijdens de debatten op de Constitutionele Conventie in 1787 was er veel discussie over de noodzaak om particuliere eigendomsrechten te beschermen. James Madison voerde aan dat de overheid zonder dergelijke bescherming naar believen eigendommen in beslag zou kunnen nemen, wat een bedreiging zou zijn voor de individuele vrijheid. Madison stelde een bescherming van eigendomsrechten voor die uiteindelijk het Vijfde Amendement werd.

Dit was slechts tien jaar nadat de Amerikanen het wijdverbreide misbruik van een eminent domein zagen, waarvan sommige van hun nieuwe leiders zeiden: “Verschrikkelijk, het met geweld innemen van uw eigendom is voor het algemeen belang.”

Aan het begin van de 19e eeuw oordeelde het Hooggerechtshof dat privé-eigendom alleen voor openbaar gebruik en met een rechtvaardige compensatie mocht worden ingenomen. Dit principe werd in verschillende gevallen bevestigd, waaronder Pumpelly v. Green Bay Co. (1872) en de Chicago, Burlington & Quincy Railroad Co. v. City of Chicago (1897).

Latere beslissingen bouwden voort op dit idee, zoals de historische zaak Kelo v. City of New London in 2005, waarin werd geoordeeld dat de overheid privé-eigendom kon nemen voor doeleinden van economische ontwikkeling.

MIDLER tegen Manden

• In 2005 oordeelde het Hooggerechtshof dat de regering haar macht kon gebruiken om het privé-eigendom van Susette Kelo af te nemen voor economische ontwikkelingsdoeleinden, zelfs als haar eigendom niet vernietigd of in verval was. De stad waar ze woonde wilde dat Pfizer haar eigendom zou krijgen samen met een heleboel andere eigendommen, omdat Pfizer meer belastinginkomsten zou genereren dan een eenvoudige verpleegster en andere arbeidershuishoudens.
• De huiseigenaren in het getroffen gebied voerden aan dat dit een oneigenlijk gebruik was van een eminent domein, maar het Hooggerechtshof oordeelde in het voordeel van de stad en stelde dat het was toegestaan ​​omdat het deel uitmaakte van een alomvattend herontwikkelingsplan om banen te creëren en de belastinginkomsten te verhogen.
• Sommige staten waren boos genoeg om wetten aan te nemen die het gebruik van eminent domein aan banden legden.
• Pfizer bouwde uiteindelijk niet eens wat ze beloofden en het land werd uiteindelijk verkocht aan mensen die niet Susette Kelo heetten om op het oude landgoed van Susette Kelo te gaan wonen.

Waarom spreek ik mij hierover uit?

Omdat ik wil dat je worstelt met het idee dat een eminent domein – het met geweld innemen van eigendom – een machtsbeweging is. Ik wil dat je iets voelt tussen ongemak en woede als je hoort dat mensen gedwongen worden hun voortuin te laten overnemen door een wegverbreding, of dat ze gedwongen worden hun huis te verlaten om plaats te maken voor een of ander bedrijf.

We hebben een punt in de moderne cultuur bereikt waar de pers ‘eigendomsrechten’ gelijkstelt aan ‘rechts-extremistisch’, waardoor een niet zo subtiele boodschap naar lezers of kijkers wordt gestuurd dat je niet de kant van deze mensen wilt kiezen. Maar eigendomsrechten zijn geen kwestie van rechts/links of rood/blauw. Mijn meest linkse vriend zou een fervent voorstander van eigendomsrechten moeten zijn om de macht van de grote bedrijven op afstand te houden.

Het Britse Rijk was beslist geen linkse agent die in de 18e eeuw nam wat hij wilde, wanneer hij maar wilde. En de stad New London streefde zeker niet naar een agenda van de arbeidersklasse toen zij begin jaren 2000 huiseigenaren uit hun huis zette om plaats te maken voor Big Pharma.

Als je een regering afwijst die de macht heeft om dingen af ​​te pakken alleen maar omdat, dan staan ​​al je andere rechten en beschermingen op het spel.