Soms is een film het slachtoffer van de productie en het tijdstip waarop hij werd gemaakt, en weinig films passen zo goed bij dat plaatje als ‘The 13th Warrior’. De kritisch gefilterde film van John McTiernan was een flop aan de kassa toen het in 1999 in première ging, ondanks dat het gebaseerd was op een boek van “Jurassic Park”-auteur Michael Crichton en met hartenbreker Antonio Banderas in de hoofdrol. Er zijn een hele reeks redenen waarom de film niet werkte, van het opgeblazen budget tot het algemene gebrek aan belangstelling voor historische heldendichten rond de millenniumwisseling, maar ‘The 13th Warrior’ is geen slecht film op zich. Het is gewoon een film die in perfecte staat is voor een remake.
Crichton schreef het script voor ‘The 13th Warrior’, gebaseerd op zijn roman ‘Eaters of the Dead’, en hoewel er een paar dingen zijn die aanpassingen kunnen gebruiken, werkt het meestal als een soort ‘Seven Samurai’ ontmoet ‘Beowulf’-verhaal dat een serieus coole kijk op Vikingen is. Er zijn een aantal echt geïnspireerde momenten in de film, waaronder een fragment waarin de Arabisch sprekende Ahmed ibn Fahdlan (Banderas) Noords leert door simpelweg erin ondergedompeld te worden, waarbij het publiek alleen woorden in het Engels hoort terwijl hij ze leert. Het zijn brutale en bloederige dingen die zich hiernaast meteen thuis voelen zoiets als ‘The Northman’ van Robert Egger of zelfs “Game of Thrones”. Als er ooit een perfect moment was voor een nieuwe herinterpretatie van ‘13th Warrior’, dan is het nu.
The 13th Warrior is een humeurig en gewelddadig epos, rijp voor een remake
“The 13th Warrior” volgt de hofdichter Ahmed ibn Fahdlan uit Bagdad, die op een opdracht wordt gestuurd naar de Wolga Bulgaren (in het huidige Rusland) nadat hij betrapt wordt op een afspraak met de vrouw van een edelman. Vervolgens wordt hij door een groep Noormannen gered van Tataarse overvallers en vergezelt hij hen op een reis waarbij hun leider Buliwyf (Vladimir Kulich) door koning Hrothgar (Sven Wollter) is opgeroepen om te helpen de kannibalistische “wendol” te doden. Degenen onder jullie met een diploma Engelse literatuur herkennen dit misschien allemaal uit ‘Beowulf’, maar ‘The 13th Warrior’ neemt een paar extra kleine wendingen die het scheiden van zijn inspiratie en het verbinden met de realiteit en geschiedenis in plaats van met de mythe.
Bereid om te laten zien “Vikingen” heeft ervoor gezorgd dat mensen meer geïnteresseerd zijn in dit onderwerp dan in de jaren negentig, en er is zeker meer geduld voor humeurige, gewelddadige stukken dan toen. Het is het soort film dat bijna een shot-voor-shot-remake zou kunnen gebruiken, of met iets dat meer afwijkt omdat er zoveel goede stukken zijn om uit te kiezen. “The 13th Warrior” heeft een aantal gedenkwaardige scènes en een werkelijk uitstekend productieontwerp, en hoewel het jammer is dat het in ’99 flopte, krijgen we misschien een remake waar mensen in de jaren 2020 gek op worden.
