Terug boven de grond keerde de kakofonie van de Londense drukte als een vloedgolf terug. Maar er was iets veranderd. Mijn ledematen voelden lichter, mijn hoofd helderder. Het was niet de vluchtige, nabewerkingsgeur van toegeeflijkheid, het was subtieler dan dat: een herkalibratie. De drijver had zijn rustige werk op mijn geest gedaan en de massage had het systeem onder mijn huid verfijnd. Het gevoel van bevrijding was voelbaar.
Er is een argument dat kan worden aangevoerd dat de meest luxueuze ervaringen ervaringen zijn die eerder wegnemen dan toevoegen. Zerobody Float vult uw zintuigen niet met geluid, geur of sensatie – het trekt af. Het is een oefening in afwezigheid: geen druk, geen lawaai, geen gedachte. Wat overblijft ben jij, zwevend, gewichtloos en, voor een keer, ongestoord.
Als ik terugdenk aan het uur dat ik op het drijvende bed heb doorgebracht, herinner ik me de hartslag van het water onder me en het zwakke gezoem van de geleide meditatie.
Het was een ritme dat bijna onmerkbaar leek te synchroniseren met mijn eigen hartslag. Een paar minuten lang probeerde ik niet te ontspannen, of beter te worden, of iets te repareren; die strijd om het stadsleven bij te houden hield op. Ik was daar gewoon in een rustig evenwicht. En misschien was het de echte luxe van die tijd – niet de Vicenza-steen, niet de hightech dry-float, niet eens de fruitschaal – maar het zeldzame en eenvoudige voorrecht om te kunnen stoppen.
Afkomstig uit 10+ nummer 8 – TOEKOMST, VERJAARDAG, FEEST – nu verkrijgbaar. Bestel uw exemplaar hier.
