Eric C. Gardner: Hoe u de adoptie van AI in gezondheidszorgsystemen kunt stimuleren

Hooggekwalificeerde artsen raken opgebrand onder administratieve lasten. Ze besteden 20 tot 30 minuten aan het documenteren van elk bezoek, nemen na werktijd werk mee naar huis om aantekeningen te maken en hebben minder tijd voor het deel van de geneeskunde dat ze hebben opgeleid om patiënten in handen te krijgen.

Eric C. Gardner heeft leiding gegeven aan strategie- en innovatie-initiatieven bij grote gezondheidszorgorganisaties en heeft AI geïntegreerd in klinische en operationele workflows, omdat hij gelooft dat AI het antwoord is om artsen van deze lasten te bevrijden.

Wanneer AI wordt gepositioneerd als iets dat vóór klinische teams wordt gedaan in plaats van mét hen, is weerstand onvermijdelijk. Het stimuleren van de adoptie van AI vereist het verankeren van technologie in echte operationele pijnpunten, het opzetten van duidelijk bestuur vanaf de eerste dag en het investeren in verandermanagement, net zoals in technologie.

Begin met een probleem dat de frontlinie al heeft en waar ze zich zorgen over maakt. Documenteer de last voordat u iets implementeert.

“Je identificeert dat probleem en de AI helpt duidelijk die fricties weg te nemen”, legt Gardner uit. “Als je de workflows gaat doornemen en deze dingen begint te implementeren en je de wrijving uit het team wegneemt, helpt het echt om een ​​anker voor die technologie te leggen.”

Veel voorkomende pijnpunten zijn onder meer documentatieprocessen, voorafgaande goedkeuring van specialistische afspraken, personeelsefficiëntie en toegangsbeperkingen voor het daadwerkelijk zien van patiënten. Wanneer AI deze lasten duidelijk aanpakt, volgt adoptie omdat artsen onmiddellijk verlichting ervaren van werk dat ze überhaupt nooit hadden willen doen.

Gardner heeft gezien dat ambient documentatietechnologie het administratieve werk voor afspraken terugbrengt van 20 naar 30 minuten naar seconden. De software registreert ontmoetingen met patiënten, filtert niet-klinische gesprekken eruit en documenteert alleen klinisch relevante informatie, inclusief codering en bestellingen. “De technologie is zo ver gevorderd dat 99% van de documentatie klopt, precies wat de provider zou hebben gedocumenteerd”, merkt Gardner op.

Aanbieders controleren nog steeds de kwaliteit van de output, maar de cognitieve en tijdslast verdwijnt. Dit geeft artsen elke week uren terug om zich op patiënten te concentreren in plaats van op schrijven.

De tweede stap is om artsen, IT, compliance, juridische zaken en operations vanaf het begin in hetzelfde gesprek te betrekken.

“Je definieert vooraf het data-eigendom, de risicodrempel en de successtatistieken en stemt het team op dit proces af om herbewerking in de toekomst te voorkomen”, legt Gardner uit. “Als je geen duidelijk doel hebt en iedereen begrijpt waar we naartoe gaan, is er vaak veel herwerk.”

De meeste gezondheidszorgorganisaties worden geleid door artsen. Ze zouden het werk niet kunnen doen zonder artsen, dus als ze er vroeg bij zijn en ervoor zorgen dat ze praktische toepassingen begrijpen, vangrails om patiënten en zorgverleners te beschermen, en duidelijke regels voor waar mensen op de hoogte blijven, bouwt het vertrouwen in de organisatie op, waardoor de technologie kan worden geschaald.

De acceptatie van technologie mislukt wanneer organisaties investeren in software, maar niet in de mensen die deze gaan gebruiken.

“Investeer net zoveel in verandermanagement als in technologie”, benadrukt Gardner. “Verandering is voor iedereen moeilijk, en terugslag is onvermijdelijk.”

In het begin van zijn carrière liet een manager Gardner kennismaken met ‘Who Moved My Cheese’, een boek over het leiden van verandermanagement en het begrijpen van verschillende persoonlijkheden die betrokken zijn bij verandering. Verandermanagement vereist training, transparantie en communicatie, zodat artsen begrijpen wat er gebeurt, wat de volgende stappen zijn en waar de organisatie naartoe gaat.

Gardner heeft samengewerkt met organisaties die voorspellende analyses implementeren die honderden pagina’s aan patiëntgeschiedenis samenvatten in begrijpelijke samenvattingen. “Aanbieders nemen een samenvatting door voordat ze de kamer binnenkomen, en het is alsof je met je beste vriend praat”, legt hij uit. “Je begrijpt dat ze al deze verschillende dingen in hun leven hebben meegemaakt en dat de meest recente scans of tests die relevant waren voor het bezoek het enige zijn dat ter sprake komt.”

Door het kankertraject van een patiënt te begrijpen over honderden pagina’s, laboratoria en examens, samengevat in een paar alinea’s, wordt de cognitieve belasting weggenomen en worden intiemere, beter geïnformeerde gesprekken met patiënten mogelijk. Maar alleen als artsen de technologie vertrouwen, wat transparante communicatie vereist over hoe deze werkt en welke waarborgen er zijn getroffen.

“Wat mij echt inspireerde was dat we geweldige mensen hebben, goed opgeleide, hoogopgeleide artsen die zo belast zijn met administratieve taken dat ze opbranden”, legt Gardner uit. “AI is echt het antwoord om ons te helpen deze lasten te ontlasten, zodat zij zich kunnen concentreren op de leuke delen van de klinische zorg: de handen op de patiënt en de ogen op de patiënt richten, in plaats van zich zorgen te maken over het schrijven van een briefje.”

Als AI werkt zoals bedoeld, besteden artsen seconden aan het doornemen van documentatie in plaats van 30 minuten aan het typen van aantekeningen. Ze komen de patiëntenkamers binnen en zijn volledig op de hoogte van de complexe medische geschiedenis. Ze richten zich op patiënten in plaats van op administratieve taken.

Het is niet de automatisering die de mensheid vervangt, het is de technologie die barrières wegneemt, zodat de mensheid kan doen waar ze goed in is.