Chainsaw Man’s Creator heeft een Found Footage-film geschreven… Zoals een stripboek

Het is mogelijk dat wij een commissie ontvangen over aankopen via links.

Tatsuki Fujimoto, de maker van “Chainsaw Man”, houdt van films en brengt die liefde in zijn strips. Makima, de sinistere antagonist van ‘Chainsaw Man’, deelt de cinefilie van zijn schepper. Een hoofdstuk, aangepast in de nieuwste ‘Chainsaw Man: The Movie – Reze Arc’ ziet hoe Makima onze held Denji meeneemt op een filmmarathondate. De “Reze Arc” zelf is Fujimoto die romantische film- / romcom-conventies onderzoekten ze vervolgens op brute wijze verdraaien. In de climax van “Chainsaw Man” deel 1 legt Makima uit dat ze de wereld alleen wil zuiveren van slechte dingen – inclusief slechte films.

In Fujimoto’s eerste geserialiseerde manga, de webserie “Fire Punch”, krijgt de wraakzuchtige held Agni een meeloper, Togata. Togata is geobsedeerd door film en wil Agni’s wraak filmen en staat er niet boven om anderen te manipuleren om de beste “scènes” te ensceneren. Fujimoto heeft de documentaire opnieuw bekeken in zijn one-shot “Farewell, Eri” uit 2022 gepubliceerd tussen “Chainsaw Man” deel 1 en 2. De 200 pagina’s tellende strip wordt ingekaderd door de lens van een mobiele telefooncamera – een komische “shot” zoals een Found Footage-film. Maar op de een of andere manier is “Goodbye Eri” een van de weinige Fujimoto-werken (samen met “Fire Punch”) waar nog geen anime van gemaakt moet worden, ook al zijn de formele trucs allemaal afkomstig uit de bioscoop.

“Farewell, Eri” volgt een jonge Japanse jongen genaamd Yuta die, op verzoek van zijn terminaal zieke moeder, haar sterfdagen filmt. De eerste twintig pagina’s van de strip spelen zich als volgt af voordat wordt onthuld dat de panelen die we zagen afkomstig waren uit Yuta’s voltooide film, die aan zijn klasgenoten wordt getoond en vervolgens wordt gepand (omdat hij ervoor koos om de film te beëindigen terwijl hij op de vlucht was voor een explosie). Iedereen heeft een hekel aan Yuta’s “ongevoelige” films… behalve een meisje genaamd Eri, die besluit Yuta te leren hoe ze een betere film kan maken door hem tientallen films met haar te laten kijken. De strip volgt Yuta die zijn dagen filmt met Eri, die ook kan worden gesproken.

‘Goodbye, Eri’ heeft vergelijkbare emotionele (en metatekstuele) noten als films als ‘Me, Earl, and the Dying Girl’, ook over een tienerjongen die iemands laatste dagen filmt, en Steven Spielbergs semi-autobiografische ‘The Fabelmans’. In “Farewell, Eri” kijkt Fujimoto naar binnen om te ontdekken wat hem als kunstenaar drijft en waarom hij zo gefascineerd is door film. Op deze manier overlapt het met een ander een van zijn uitgebreide one-shots, “Look Back”, over twee meisjes die een gedeelde passie hebben voor het tekenen van mangakunst. “Look Back” vroeg Fujimoto waarom hij tekent, terwijl “Goodbye, Eri” hem vraagt ​​waarom iemand de wereld en haar mensen filmt.

De strip concludeert dat iemand dat zou doen gebrek gefilmd worden omdat het onsterfelijkheid biedt en bepaalt hoe iemand herinnerd wordt. Found Footage is vrijwel synoniem met horrorfilms en dat komt niet alleen omdat het grillige camerawerk zich leent voor een nachtmerrieachtige sfeer. Horror Found Footage-films geven een veronderstelde kijk op de ‘echte’ laatste momenten van de persoon die de beelden filmt. Wat is verontrustender om te zien dan dat?

Ze mogen dan als documentaires worden gefilmd, maar found-footagefilms zijn uiteraard waarheidsgetrouw fictief en bieden alleen de esthetiek van de werkelijkheid. In “Farewell, Eri” voelt Yuta zich gedwongen om altijd “een snufje verbeeldingskracht” in zijn films te brengen. Voor de film die hij na Eri maakt, portretteert hij haar niet alleen als een ziek meisje, maar als een 1200 jaar oude vampier. Dit weerspiegelt natuurlijk dat Fujimoto zijn eigen ‘snuifje verbeeldingskracht’ toevoegt. Hij is degene die ons het verhaal van Yuta en Eri vertelt, hetzelfde verhaal dat Yuta in zijn volgende film doet, en Fujimoto voegt de mogelijkheid van een vampier (die weerspiegelt hoe mensen nooit sterven als ze op film worden vastgelegd) toe aan wat anders een stukje leven is.

Found Footage nam begin jaren 2000 een enorme vlucht in populariteit, net toen digitale film en camera’s de norm werden. Mobiele telefoons, met hun ingebouwde camera’s en microfoons, zijn nu een hulpmiddel dat net zo alomtegenwoordig is als papier en potlood. In theorie is het maken van een film net zo eenvoudig als het tekenen van een cartoon. In “Farewell, Eri” vertelt Fujimoto de laatste om een ​​verhaal te vertellen over het doen van de eerste. Het inlijsten van “Goodbye, Eri” met de mobiele telefoon is echter nooit een belastende gimmick.

De meeste pagina’s van “Goodbye Eri” gebruiken vier lange rechthoekige panelen, wat de uniforme en hoekige weergave van het scherm van een mobiele telefoon suggereert. De sprongen in tijd en plaats tussen deze panelen variëren van minimaal (neem de vele pagina’s mee naar Yuta en Eri die samen op een bank een film kijken) tot enorm.

De media dus

Op de openingspagina’s met Yuta’s film over zijn moeder wordt één paneel gebruikt voor een opname van de film, wat een filmische montage suggereert. De gedecomprimeerde pagina’s van ‘Goodbye, Eri’ geven echter het gevoel alsof je in de camera van een mobiele telefoon kijkt, en het beeld verandert niet.

Verschillende panelen in “Goodbye, Eri” zijn doelbewust wazig getekend, om aan te geven dat de denkbeeldige mobiele telefoon die het frame filmt, beweegt. Omdat Yuta alles filmt en de (letterlijke) lens is waardoor we het verhaal zien, beginnen pagina’s zelden met een duidelijke indicatie van wat echt is en wat een geënsceneerde scène is. De strip kan nog gemakkelijker scène-in-een-scène-wendingen uitvoeren dan welke film dan ook.

Wat het onderwerp van Yuta’s film betreft, past Eri bij andere Fujimoto-personages zoals Reze en Makima; een vrouw met hypnotiserende ogen die er tegelijkertijd onschuldig en niet uitzien. Een goede film heeft iets of iemand nodig die overtuigend is om te volgen, en Eri slaagt voor die test.