Recensie ‘No Other Choice’: Thriller combineert shock met financiële angst

Professionele tegenslagen kunnen vermomde kansen zijn: een kans om naar binnen te kijken, de balans op te maken en als persoon te groeien. Of, als jij de hoofdpersoon bent in Park Chan-wook’s duistere komische thriller, kun je dat allemaal omzeilen en gewoon je rivalen vermoorden. Op de huidige meedogenloze arbeidsmarkt kan moord een slimmere carrièrestap zijn dan netwerken.

‘No Other Choice’, dat in première ging op het filmfestival van Venetië en de International People’s Choice Award won in Toronto, begint maar al te bekend. Man-su (Lee Byung Hun) is al 25 jaar modelmanager bij Solar Paper – hij werd ooit uitgeroepen tot “Pulp Man of the Year” – en heeft een comfortabel middenklasseleven veiliggesteld met zijn mooie vrouw Miri (Son Yejin) en hun twee kinderen. Hij barbecuet op een dag met het gezin en gaat naar hun prachtige huis, het huis waarin hij is opgegroeid en dat hij als volwassene heeft weten te kopen, en gunt zichzelf een moment om van zijn geluk te genieten.

Hij weet niet dat de voorraden opraken: Solar Paper wordt binnenkort overgenomen door een Amerikaans bedrijf en zijn baan is beëindigd. Man-su belooft binnen drie maanden betekenisvol werk te vinden, maar ruim een ​​jaar later is hij nog steeds op zoek en loopt hij gevaarlijk achter met zijn hypotheekbetalingen.

Als Parks film begint als de zoveelste klaagzang over onze moderne wereld vol ontslagen, introduceert de Zuid-Koreaanse regisseur al snel een sinistere wending. Gefrustreerd dat hij geen vergelijkbare leidinggevende positie in de harde papierindustrie kan bemachtigen – en jaloers op een slonzige manager (Park Hee Son) bij Moon Paper, een rivaliserend bedrijf – bedenkt Man-su een tweeledig plan. Hij streeft ernaar zowel de manager te vermoorden als alle concurrenten voor de vacante positie uit te schakelen.

Het vereist dat Man-su anoniem zijn eigen neppapierbedrijf opricht en cv’s van andere werkloze leidinggevenden verzamelt. Nadat hij heeft beoordeeld welke van deze mannen indrukwekkendere referenties hebben dan hij, beraamt hij hun dood en verzekert hij zichzelf van de zachte Moon Paper-rol.

Het is een monsterlijk idee en ook nog eens slim – niet dat Man-su en Park de eersten waren die eraan dachten. “No Other Choice” is gebaseerd op de overleden auteur Donald E. Westlake‘The Axe’ uit 1997, die eerder werd aangepast door ‘Z’-regisseur Costa-Gavras. (Park draagt ​​zijn film op aan Costa-Gavras.) Maar Man-su, die zijn leven heeft gewijd aan de zorgvuldige teelt van papierproducten terwijl alle anderen digitaal zijn geworden, heeft het gemakkelijker om zijn misdaad te initiëren dan om deze uit te voeren. Het blijkt dat het doden van mensen heel moeilijk is. Park ensceneert de moordaanslag op Man-su als een slapstick-decor, waarin onze onhandige antiheld er zelf ternauwernood levend uitkomt.

Vroeg in de carrière van Park, in films als “Sympathie voor meneer Vengeance” En “Oude jongen,” hij specialiseerde zich in bloederige genregerechten en ontpopte zich als een stijlvolle B-filmauteur. Maar dan met de weelderige erotische thriller uit 2016 “De meid” en 2022 is elegant Hitchcockiaans “Besluit om te vertrekken”, Park heeft onlangs interesse getoond in het spelen met ‘prestige’-foto’s, terwijl hij verliefd bleef op macabere pulpfictie.

Opvallend is dat ‘No Other Choice’ speelt als een samensmelting van zijn verschillende tijdperken, waarbij hij zich opnieuw verdiept in de rotte zielen van zijn personages terwijl ze weelderig vakmanschap en bitter commentaar ontvouwen. Maar de toon is vaak eerder satirisch dan somber, en Park benadrukt de zwakheden en onzekerheden van Man-su. (Een hele reeks laat Man-su op komische wijze zwaaien om het ondergoed van zijn vrouw af te trekken om te bewijzen dat ze een affaire heeft met haar baas.) ‘No Other Choice’ is vaak sexy en ondeugend, zelfs wanneer Man-su de verdenking van de politie wekt terwijl de lichamen zich beginnen op te stapelen.

De film presenteert Man-su aanvankelijk misschien als een sympathieke familieman die probeert de eindjes aan elkaar te knopen, maar Lee ondermijnt die gevoelens al snel wanneer Man-su’s methodische proces geen gevoel van spijt onthult. In eerste instantie is deze besluiteloze leider slecht toegerust voor moord, maar dat komt niet omdat hij slecht is; hij heeft gewoon meer oefening nodig. Het provocerende amorele ‘No Other Choice’ suggereert dat moord, net als elke beroepsvaardigheid, eenvoudigweg een beetje toewijding en initiatief vereist. De resultaten spreken voor zich. Het vermoorden komt Man-su niet alleen professioneel ten goede, maar ook thuis, waardoor onverwacht zijn band met Miri wordt versterkt, een gescheiden vrouw die eraan gewend is geraakt een thuisblijvende moeder te zijn.

De aanpak van Park mag dan heerlijk schokkend zijn, maar is niet altijd nieuw. ‘No Other Choice’ beeldt duidelijk een hedendaagse beroepsbevolking af die is gedecimeerd door AI en kostenbesparingen, maar de visie op vervreemde arbeid en gedwarsboomde mannelijkheid heeft zijn wortels in onuitwisbare werken als “Parasiet” En “Braken slecht.” En ondanks al zijn duistere komedie is de film het meest aangrijpend wanneer hij afstand neemt van de grote decorstukken en in plaats daarvan de kleine manieren onderzoekt waarop werknemers hun menselijkheid verliezen aan een kapitalistisch systeem dat erop uit is hen te vernietigen. Net zoals de bomen worden gekapt en verpulverd om de geliefde papierproducten van Man-su te maken, worden we uiteindelijk allemaal in de versnipperaar gevoerd.