Het is mogelijk dat wij een commissie ontvangen over aankopen via links.
Tegenwoordig is Jack Black een van de meest herkenbare filmsterren ter wereld. Maar voordat hij zo’n geliefd figuur werd, moest hij zich net als iedereen omhoog werken. In die jaren is het hem gelukt zijn kleine rol in de sciencefictionfilm “Demolition Man” van Sylvester Stallone vernietigen maar hij slaagde er ook in om het veel beter te doen met zijn even korte optreden in HBO’s western ‘Blind Justice’ uit 1994.
Black bleef Hollywood domineren in 2025, met in de hoofdrol kassa “Een Minecraft-film” en onlangs, verschijnen met Paul Rudd in de heerlijk dwaze reboot van “Anaconda”. Maar begin jaren negentig was hij nog steeds een nieuwkomer die op zoek was naar een doorbraak in de industrie. Hij acteerde al sinds het begin van de jaren 80, maar pas met ‘Bob Roberts’ uit 1992 begon hij enige grip te krijgen in films. Het zou enige tijd duren voordat hij de ster zou worden zoals we hem nu kennen, maar hij begon tenminste vooruitgang te boeken.
Toen Black werd gecast in ‘Demolition Man’, miste hij helaas zijn kans om een zin af te leveren die een belangrijke stap voorwaarts zou zijn geweest voor de jonge acteur. Gelukkig slaagde hij er het jaar daarop in om een sprekende rol te krijgen in “Blind Justice”, waar hij een Amerikaanse cavalerie-soldaat speelde die een pak slaag krijgt van Armand Assante’s mysterieuze scherpschutter Canaan. Was het goed? Niet echt. Was dit een fatsoenlijke rol voor zwart? Absoluut.
Blind Justice was een gekke tv-western met een klein maar memorabel Jack Black-optreden
gedenkwaardig, Jack Black vergat ooit (kort) dat hij in “The Holiday” zat, die toevallig ook onze eigen lijst maakten de meest bekeken kerstfilms. Of hij zich zijn tijd in ‘Blind Justice’ wel of niet herinnert, is niet duidelijk, maar zijn rol was vrij klein, dus als ‘The Holiday’ het overleefde, weet ik zeker dat een lang vergeten HBO-film dat ook deed. Dat zou het beste kunnen zijn, want hoewel Black uitstekend werk leverde als cavalerie-soldaat in de Verenigde Staten na de burgeroorlog, was de rest van de film niet bepaald het soort project waar hij waarschijnlijk van droomde.
Twee jaar voordat ‘Blind Justice’ op HBO debuteerde, schiep ‘Unforgiven’ van Clint Eastwood het precedent als de beste revisionistische western ooit gemaakt. In tegenstelling tot de triomf van Eastwood uit 1992 hield de eerste zich echter niet bezig met het ondermijnen van al lang bestaande stijlfiguren of het dieper graven in een genre dat historisch gezien afhankelijk was van een simplistische dynamiek tussen goeden en slechteriken. kwaadaardig. Het zou gewoon wat vlezig actieplezier zijn.
De film werd geregisseerd door de Britse filmmaker Richard Spence (die gedurende zijn hele carrière vrijwel uitsluitend op televisie werkte) en speelde Armand Assante als Canaan, een bijna blinde scherpschutter die het dorre platteland van Mexico doorkruist met een baby die hij hoopt af te leveren aan een adoptiegezin in een klein stadje. Wanneer hij echter een grensstad binnengaat, ontdekt hij dat Amerikaanse cavalerieofficieren worden aangevallen door bandieten onder leiding van Robert Davis Alacran. Elisabeth Shue, die al snel een Oscar-nominatie ontving voor ‘Leaving Las Vegas’, speelde de belangrijkste liefdesbelangstelling, terwijl Black ongeveer halverwege verscheen en slechts een handvol scènes had. Gelukkig zijn het ook enkele van de grappigste momenten in een film die zichzelf niet al te serieus neemt.
Blind Justice was niet geweldig, maar het was een belangrijk project voor Jack Black
Het boek van John Stanley “Creature Features: de sciencefiction-, fantasy- en horrorfilmgids” beweert dat “Blind Justice” gedeeltelijk is geïnspireerd door het DC-stripboek Jonah Hex, die Josh Brolin ooit berucht op het scherm portretteerde. Maar hoewel ‘Blind Justice’ aantoonbaar meer de moeite waard is dan de film van Brolin, zegt dat niet veel. Het is niet bepaald een meesterwerk, maar hij weet wat het is en heeft vaak plezier met zijn B-filmtoon. (Op een gegeven moment pakt Kanaän zelfs de onderwereld van een tegenstander en vraagt: “Wat vind je van je eieren? Roerei?”)
Dan is er nog de Jack Black van allemaal. In tegenstelling tot ‘Demolition Man’ slaagde de jonge Black erin om hier een paar regels te krijgen en een paar scènes te delen met ster Armand Assante. In één daarvan demonstreert zijn scherpschutter Canaan zijn superscherpe vaardigheden door vliegen in de lucht te vangen, ondanks dat hij bijna blind is, wat indruk maakt op Black’s soldaten, die Canaan vol ongeloof benaderen. Helaas neemt hij dan een knie in zijn gezicht terwijl Canaan probeert te ontsnappen, waarbij hij de soldaat van Black knock-out slaat en hem een vreemd sensuele klap geeft voordat hij de sleutels van zijn kettingen steelt.
Dus ja, “Blinde Rechtvaardigheid” is daar nauwelijks een van de beste Jack Black-films en zijn rol is bepaald niet een van zijn meest memorabele. Maar het was belangrijk om de toekomstige superster meer lijnen en scènes te geven met haar hoofdrolspeler (die een jaar na ‘Blind Justice’ de slechterik Rico zou spelen in ‘Judge Dredd’, de domste sciencefictionfilm die ons angstaanjagende heden voorspelt). Datzelfde jaar nam Black nog steeds kleine rollen aan, maar naarmate de jaren negentig vorderden, bleef zijn ster rijzen. Uiteindelijk scoorde de acteur in 2000 zijn langverwachte doorbraakrol als Barry Judd in ‘High Fidelity’.
