Deze serie met YA-smaak steekt ver boven zijn gewichtsklasse uit

Starfleet Academy is een van de meest besproken en minst bezochte locaties in de hele Star Trek-franchise. Het is een plek waar legendes worden gemaakt, fouten worden gemaakt en jonge mensen uit de hele melkweg worden gevormd, klaar en in staat om een ​​ruimteschip te bemannen en moedig te lopen, enzovoort. Het bestaat meer als een twinkeling in de ogen van personages als Kapitein Picard dan als een volledig gevestigde, bekende plek met een exacte identiteit.

Met andere woorden: het is de perfecte plek om een ​​nieuwe “Star Trek” tv-serie te spelenomdat iedereen van dhr. Spock naar Harry Kim heeft door de gangen gelopen. Het verbindt vrijwel elk hoofdpersonage in de franchise en staat tegelijkertijd open voor allerlei soorten interpretaties. En na tientallen jaren van valse starts en afgebroken pogingen is er eindelijk een volledig verhaal verschenen dat (bijna) volledig in de heilige zalen staat.

“Star Trek: Starfleet Academy” is een rare show, funky zelfs, omdat het het feit moet erkennen dat de samenstelling van deze franchise van kapiteins, diplomaten en wetenschappers allemaal begon als roekeloze, eigenwijs, verlegen, rare kleine mensen die voor de eerste keer naar de universiteit gingen. Dit is een “Star Trek”-show waarin tieners vaak centraal staan, maar ook een show die ons eraan herinnert dat deze kinderen, met een beetje geluk, ooit het bevel zullen voeren over hele vloten. Ze hebben alleen het juiste onderwijs nodig.

En als het werkt, en dat werkt meestal, is “Starfleet Academy” een genot.

“Starfleet Academy” is een show die op twee afzonderlijke maar parallelle niveaus draait. Boven zien we de leraren en leiders van de school terwijl ze de eerste Starfleet Academy-klas in meer dan een eeuw beginnen (na de gebeurtenissen van “Star Trek: Discovery”), terwijl ze navigeren door een druk, gevaarlijk sterrenstelsel en de diplomatieke valkuilen die hen elke keer weer te wachten staan. Hieronder zien we de leerlingen van de school terwijl ze lessen volgen, lid worden van clubs, bruisen van seksuele opwinding en in het algemeen omgaan met de angst om een ​​knappe jonge mens/alien te zijn met het gewicht van het universum op hun schouders. De topverhalen hebben een grote reikwijdte, de studentenverhalen zijn kleinschaliger en persoonlijker. Het een is vaak een microkosmos van het ander, zelfs als ze elkaar niet direct kruisen. Terwijl het heelal te maken krijgt met een ingrijpende gebeurtenis van groot belang, debatteert de debatclub van de Starfleet Academy erover. Het is een verbazingwekkende structuur.

Dit soort opzet zou bekend moeten zijn voor iedereen die eerder heeft genoten van een verhaal dat is opgebouwd rond de Young Adult-trope van de ‘magische school’, en ja, er zijn momenten waarop ‘Starfleet Academy’ kan worden omschreven als ‘Star Trek: Hogwarts’. Gelukkig is de campus van de school een plek die de moeite waard is om in te investeren, een weelderig stuk productieontwerp vol wezens en robots die ook letterlijk de haven van San Francisco kunnen verlaten en op excursie kunnen gaan naar vreemde nieuwe werelden. Op deze manier is de serie een universiteitsoap die tevens dienst doet als een “Star Trek”-show.

Elke “Star Trek”-show is slechts zo goed als de cast, en het “Starfleet Academy”-ensemble is een gezonde mix van jong talent en veteranen. Als Nahla Ake, de eeuwenoude kanselier van de academie, brengt Holly Hunter een onbezonnen, hippieachtig aura aan het uniform, waarbij ze het protocol vaak genoeg aan hun laars lappen om James T. Kirk te laten blozen (en geen enkele Starfleet-officier heeft ooit zo in de stoel van de kapitein gezeten als zij). Ze wordt ondersteund door terugkerende ‘Trek’-personages zoals Robert Picardo’s holografische Doctor (nog steeds schattig) en Tig Notaro’s Jett Reno (nog steeds schattig) en nieuwe personages zoals Gina Yashere’s Lura Thok, de heimelijk gevoelige Jem’Hadar-krijger die de taak heeft de cadetten sterker te maken. De bank is dieper dan je zou verwachten, en zoals de serie bewijst, zijn de mogelijkheden voor fascinerende gastdocenten eindeloos.

De jonge cast levert ook een sterke prestatie en brengt alle angst met zich mee die je zou verwachten van een serie over jonge mensen die in een gigantische ruimteschool vol knappe mensen leven. Maar hoewel de schurk Caleb Mir (Sandro Rosta) wordt gepresenteerd als de centrale hoofdrolspeler van de serie, zijn het de iets meer esoterische personages die de serie tot leven brengen. Karim Diané’s vreemde, pacifistische Klingon Jay-Den Kraag is meteen een hoogtepunt en eert het verleden van het legendarische buitenaardse ras, ook al brengt de show alles over hun cultuur op een verrassende en bevredigende manier. Kerrice Brooks’ Sam, een ‘fotonische’ projectie die een geïsoleerd ras van buitenaardse AI vertegenwoordigt, begint als een komische verademing voordat hij de katalysator wordt voor de meest onverwachte en ontroerende momenten van de show.

“Starfleet Academy” bewandelt een dunne lijn en probeert drie verschillende doelgroepen tegelijk te plezieren. Het wil echt een geweldige “eerste” “Star Trek” zijn voor jonge kijkers, die hen naar binnen lokt met het CW-getinte drama van studenten die verlangen en in gelijke mate leren. Het wil een mainstream publiek aanspreken dat meer bekend is met actiefilms en dure actiescènes leveren die met enthousiasme op het grote scherm zijn geregisseerd. En ja, het zal ook hardcore Trekkies aanspreken, die de huidige staat van het Klingon-rijk verkennen (een enorme swing die gepaard gaat met onverwachte macht), Betazed-politiek (interessanter dan je zou denken!)

Maar deze cocktail heeft onmiskenbaar een YA-smaak, en showrunners Alex Kurtzman en Noga Landau leunen erin. Deze kinderen zijn kinderen, en ze maken fouten en worden verliefd en worstelen met huiswerk en voeren belachelijke grappenoorlogen uit, en verlaten, in misschien wel de grappigste ‘Star Trek’-reeks buiten de animatieserie ‘Lower Decks’, de campus voor een avondje drinken en feesten. Terwijl sommige old school Trek-fans hun neus naar mij zullen opdraaien, herinner ik me alleen dat bijna elke vermelding van de Academie in eerdere shows met een knipoog en een glimlach kwam die zinspeelde op de chaos die iedereen veroorzaakte voordat ze afstudeerden. Het is de juiste keuze.

Eerlijk gezegd was ik opgetogen over de eerste zes afleveringen van “Starfleet Academy” die aan critici werden gegeven. Ik had plezier met de belachelijke komische wendingen, de intergalactische politiek, de vaak vreemde romantische subplots, Paul Giamatti’s off-the-wall gastoptreden als een onaangename ruimtepiraat, de frisse benadering van het ‘Trek’-universum, en de frequente (en ik bedoel frequente) paaseieren en terugroepacties naar buitenaardse soorten en gebeurtenissen uit het verleden. Wilt u het rokuniform-voor-heren “Next Generation” terug? Maak je geen zorgen, “Starfleet Academy” staat achter je.

Ik raad sceptische “Trek”-fans aan om deze een kans te geven en eraan vast te houden. Ja, deze serie is er één directe spin-off van de verdeeldheid zaaiende ‘Star Trek: Discovery’, maar het neemt de citroenen van die show en maakt zoete limonade. De show wordt beter naarmate het vordert, vooral in de doordachte en vreugdevolle vierde aflevering en de hilarische, kanon-ratelende vijfde inzending. Controversiële gebeurtenissen zoals de Burn hebben een nieuwe context gekregen die dient als metafoor voor het hier-en-nu, zoals de beste ‘Trek’ altijd deed. Deze kinderen hebben een gebroken universum geërfd dat de volwassenen niet konden repareren. Het is nu aan hen. En het is gemakkelijk om voor deze ploeg te pleiten.

/Filmbeoordeling: 8 uit 10

“Star Trek: Starfleet Academy” gaat op 15 januari 2026 in première op Paramount+.