‘IHet is niet zo diep,’ verzekert Ani’s vriendin haar. Wat maakt het uit als ze naar zeer extreme pornografie kijkt? Maar nadat de lichten uitgaan, kan Ani hun geïmproviseerde logeerpartijtje niet doorkomen zonder te masturberen met porno op haar telefoon. De vriendin wordt naast haar wakker en valt flauw van walging.
Hetzelfde scenario heeft er al voor gezorgd dat Ani, een 30-jarige academicus, het uitmaakte met haar partner. Leuk vinden De vlooienzak van Phoebe Waller-Bridgeze gebruikte porno naast haar vriend in bed. Fleabag maakte een donkere indruk op ons met haar woeste YouPorn-gewoonte, maar Ani heeft, ondanks haar robuuste argumenten in hun betoog, grote problemen door haar gedrag. Dat geldt ook voor haar vader, terwijl Ani zich met haar laptop verstopt in haar oude kinderkamer.
Het is vaak grappig, maar dit dapper toneelstuk van Sophia Chetin-Leuner legt de vermoeide dwang van een verslaafde vast en laat zien hoe de zoektocht naar verlossing is veranderd in een grimmige gewoonte. De personages in haar vorige games, Dit is misschien niet de waar zorg ook centraal staat, heeft een uitdrukking voor dit soort ongevoelige toestand: “uw kraan is dichtgedraaid”. In een meeslepende performance slaagt Ambika Mod erin om Ani’s isolement en leegte even ontroerend als verontrustend te maken.
De sleutel tot het succes van het stuk is de weg Chetin-Leuner en regisseur Josie Rourke Schakel vakkundig tussen de digitale en fysieke wereld om de verleidelijke, onmiddellijke bevrediging van internet te benadrukken zoals Bo Burnham het uitdrukte“Alles wat je hersenen kunnen bedenken, kan gevonden worden”. Ani’s brein is daarom opnieuw bedraad, en haar rusteloze zoektocht naar troost online wordt voortdurend omringd door de stress van professioneel succes en haar verdriet na de dood van haar moeder. Ze herkent ze als triggers, maar kiest veelzeggend genoeg voor de seksuele openbaring van een vriendin om zich achter te verschuilen als ze haar gedrag bespreekt.
Als toneelstuk over chronische verslaving zit dit verhaal vol geheimen, onderstreept door Yimei Zhao’s geïnspireerde ontwerp, dat het kleine theater van het Koninklijk Hof op de bovenste verdieping transformeert in een gestoffeerde grot. Het wordt in de ronde opgevoerd en wordt doorgaans gezien als een plek om je te verstoppen, maar Ani verbergt haar laptop en andere bezittingen tussen de plooien van de gewatteerde vloer. Het concentrische, vulva-achtige ontwerp van de kamer wordt een cocon, zacht verlicht door Mark Henderson, terwijl Ani ontsnapt in haar ritueel van internetporno. Maar het lijkt ook op een draaikolk, en in de proloog wordt het gebruikt om Eva op te roepen die naar haar spiegelbeeld staart in Miltons Paradise Lost.
Ani is een Milton-geleerde, en het drama worstelt niet alleen met noties van verloren onschuld (de alternatieve betekenis van ‘spelen’ in de titel) en de seksuele politiek van zijn epische gedicht, maar ook met de kwestie van het scheiden van de kunst en het gedrag van de auteur. Het ethische argument komt voort uit Ani’s onderscheid tussen het kijken naar gewelddadige pornografie (“het is allemaal nep”) en haar IRL-kijk op vrouwen en de wereld. De porno op Ani’s schermen wordt abstract weergegeven, wat benadrukt hoe de beelden zelf bijna onbelangrijk zijn, en wordt geëvenaard door de donderende, vervormde extase van Helen Skiera’s partituur.
De ambitieuze balans tussen tragedie, horror en komedie is op zijn best in een pijnlijke scène waarin Ani’s vriend de telefoon voor haar vasthoudt terwijl ze masturbeert. Het komt niet helemaal uit bij een gynaecologische afspraak (waarvoor een hele brancard onder de set vandaan wordt getrokken), waar Ani’s schaamte wordt geuit door haar arts.
Will Close, Lizzy Connolly en Asif Khan vervullen behendig verschillende bijrollen tussen hen in een show met scherp gedefinieerde bewegingsrichting van Wayne McGregor. De draden van het stuk zijn rechtstreeks met elkaar verbonden via de climaxtoespraken van Ani en haar vader in het soort eindes dat vaak geforceerd kan aanvoelen, maar hier zeer overtuigend is. Het is een stuk dat Chetin-Leuner bevestigt als een helderziende, maar optimistische chroniqueur van allerlei soorten relaties, niet in de laatste plaats voor onszelf.
