Van Park Chan-wooks duivels grappige werkpleksatire No Other Choice tot een tranentrekkende comeback van Chloé Zhao: hier zijn de films om te bekijken deze januari
Vanaf 23 januari
Het langlopende passieproject van Park Chan-wook is een verpletterend briljante satire op de laatkapitalistische angst op de werkplek, aangepast naar de roman The Axe uit 1997 van Donald E Westlake. Familieman Man-su (Lee Byung-hun) ziet zijn wereld instorten als hij zijn verstandige middenmanagementbaan bij een papierfabriek verliest als gevolg van bedrijfsherstructureringen. In een gang van zaken die op het eerste gezicht een terugkeer lijkt te beloven naar de ultra-gewelddadige stijlen van Park’s Vengeance-trilogie, bedenkt hij een plan om rivaliserende kanshebbers uit te schakelen om zijn carrière weer op de rails te krijgen – maar niets verloopt volgens plan in deze kwaadaardige zwarte komedie, die meer in de Hitchcock-vorm ligt van The Handmaiden en zijn eerdere werk, The Handmaiden and Leave. Lee blinkt uit als een man die nog steeds grip krijgt op moord, en Son Ye-jin is fantastisch als zijn vrouw, Lee Mi-ri, wier ontdekking van Man-su’s geheim aanleiding geeft tot haar eigen onverwachte zoektocht naar haar ziel. Maar de grootste trekpleister hier is Park, die steeds elegantere en visueel verbluffendere riffs blijft maken op zijn kenmerkende thema’s – er is een moment waarop Man-su wordt meegesleept in een lastige dans met een fabrieksrobot – zonder de subversieve lens te verliezen die hem zo’n lieveling maakt. En ondanks het campy-uitgangspunt maakt No Other Choice serieus licht werk van een huiveringwekkende centrale vraag: wat voor soort persoon is er nodig om te slagen in de dappere nieuwe arbeidswereld van vandaag?
Nu weg
In 1974 kwam de schrijfster Linda Rosenkrantz op het idee om vrienden uit haar kunstenaarsgemeenschap in New York te vragen alle gebeurtenissen van hun tijd op te schrijven en ze uitvoerig te vertellen in een opgenomen gesprek, dat ze later in een boek zou publiceren. Het project werd nooit gerealiseerd, hoewel een transcriptie van haar gesprek met fotograaf Peter Hujar, postuum erkend als een van de groten uit die tijd, in 2021 werd ontdekt en in een eigen boek werd omgezet. Hier reconstrueert Ira Sachs de dialoog – met daarbij een vreemde artistieke vrijheid – in een opvallend laagdrempelig maar vreemd fascinerend drama, vakkundig uitgevoerd door Passengers-medewerker van de regisseur, Ben Wishaw (die Hujar speelt) en Rebecca Hall als Rosenkrantz. De aantrekkingskracht ervan ligt vooral in de onbewaakte benadering die Hujar bij zijn taak hanteerde, waarbij hij nonchalant thee over vrienden en fotografische onderwerpen (Susan Sontag! Allen Ginsberg!) morste op een manier die zijn eigen waarnemingsvermogen en af en toe blinde vlekken blootlegde.
Vanaf 9 januari
Terugkerend van haar Marvel-multiverse-debacle met The Eternals, komt Chloé Zhao naar voren met een serieuze prijswinnaar in de vorm van Hamnet, een hartverscheurend drama over William Shakespeare en het verdriet van Anne Hathaway over het verlies van hun 11-jarige zoon, aangepast naar de gelijknamige roman van Maggie O’Farrell. De film is verfilmd door O’Farrell naast Zhao en heeft Paul Mescal als El Bard in de hoofdrol, maar het is Buckley die de zaal naar beneden haalt als Hathaway, waarbij de Ierse ster deze week een Critics’ Choice-prijs wint voor zijn optreden, voorafgaand aan een mogelijke kans op Oscar-glorie.
IN geselecteerde bioscopen vanaf 15 januari
Wat is er met Ben Wheatley gebeurd? De Britse regisseur beheerde het eerste deel van zijn carrière met zwarte komische knallers als Kill List en Sightseers voordat hij er een beetje afviel met een platte bewerking van High-Rise en het sub-Tarantino-kappertje Free Fire (laat me niet eens beginnen over Meg 2). Bulk is een poging om terug te keren naar de low-budget basics, een sci-fi freakout met in de hoofdrol Sam Riley als een man die is ontvoerd naar een rijtjeshuis in Brighton waar elke deur een portaal naar het multiversum verbergt: bedrieglijk ruim, zou je het kunnen noemen. De plot is puur hokum en dient vooral als excuus voor Wheatley om de gevoeligheden van de middernachtfilm op 11 te zetten, van de surrealistische montage tot achtervolgingssequenties die zijn opgevoerd met behulp van modellen die hij zelf heeft gemaakt, vermoedelijk in zijn tuinhuisje. En ook al voelt het allemaal een beetje slap aan – het is meer Garth Marenghi dan Chris Marker, laten we zeggen –, dan is het toch een welkome terugkeer naar de cultvorm van de regisseur.
