Door Joshua Tyler
| Uitgegeven
Als mensen aan fantasy denken, denken ze maar al te vaak alleen aan familiefilms Harry Pottermaar het genre omvat meer dan kindvriendelijke tovenaars. Zwaard- en tovenarijfilms zijn vaak gericht op volwassenen, waarbij enkele van de meest R-rated, over-the-top en extreem grafische scènes ooit op het scherm verschijnen in zwaard- en tovenarijfilms.
Dit zijn de meest extreme van deze films, niet gerangschikt op basis van hoe goed ze zijn, maar eerder op basis van de hoeveelheid grafische inhoud die ze bevatten.
9. Hooglander (1986)
Begon langzaam met een lichtere inzending, een R-film die iedereen zou moeten zien. Hooglanders is een fantasie uit 1986, gebouwd op een eenvoudige manier: onsterfelijken zwerven door het verhaal, opgesloten in rituele gevechten waarbij onthoofding de enige manier is om te winnen.
In het hedendaagse New York en door eeuwen van flashbacks leert Connor MacLeod langzaam de regels kennen van een geheime oorlog die al eeuwen aan de gang is, en die allemaal toewerkt naar ‘er kan er maar één zijn’. De film staat bekend om zijn stijl, Queen op de soundtrack, MTV montage en een iconisch schurkenoptreden van Clancy Brown.
Ondanks zijn R-rating en frequente onthoofding, Hooglanders voelt gevaarlijker dan het in werkelijkheid is. Dat is een deel van zijn charme, maar het is ook de reden dat het onderaan deze lijst staat.
8. Valhalla stijgt (2009)
Uitgebracht in 2009, Walhalla staat op volgt een stomme krijger die bekend staat als One-Eye terwijl hij zich door een somber, mythisch landschap van heidens geweld en religieuze waanvoorstellingen beweegt. Het verhaal is minimaal, bijna abstract, en gaat van brute overleving naar iets dat dichter bij spirituele horror staat.
Hoofden worden vernield, lichamen in stukken gehakt en het lijden blijft op het scherm hangen. Er is geen muziek om het te verzachten, geen heroïsche omlijsting. De camera blijft dichtbij en dwingt je om elk lelijk moment te zien. De wreedheid is constant en het is donker, modderig en vies.
Het geweld is niet opwindend; het is straffen. Walhalla staat op weigert verlichting. Het probeert je niet te vermaken; het probeert je te vermalen tot modder, vuiligheid en ellende. In die context is het moeilijk te beweren dat het een leuk horloge is, maar het verdient een plekje op deze lijst.
7. Barbaarse koningin (1985)
Barbaarse koningin volgt een krijgersvrouw wiens bloedbad op de huwelijksdag haar ertoe aanzet wraak te nemen op een overwinnende tiran. Het wordt geleid door vrouwen Conan knock-off, helemaal, met een extra dosis uitbuiting erin gegooid.
Barbaarse koningin begint met brute aanvallen op een vrouw en gewelddadige gevechten, hapert dan halverwege maar verzacht nooit de scherpte. Dorpen branden, kleding wordt vaak uitgetrokken en de film pretendeert nooit dat deze wereld rechtvaardig of nobel is.
De door vrouwen geleide cast van de film maakt het een boeiender horloge dan waar het recht op heeft. Er is ook een vervolg dat meer van hetzelfde oplevert. Het is discutabel wat het meest grafisch is; sommige mensen geven er de voorkeur aan Barbaarse koningin II.
6. Zwaar metaal (1981)
Zwaar metaal is een geanimeerde bloemlezing die uit beide bestaat sciencefiction en fantasiesegmenten, samengebonden door de Loc-Nar, een gloeiende groene bol die alles vernietigt wat hij aanraakt. Elk segment brengt kijkers naar een andere duistere wereld vol krijgers, demonen, buitenlandersen kosmische wreedheid.
Er is niet één plot, alleen een prachtige parade van overdaad. Naaktheid en seksualiteit zijn constant en ontspannen. Geweld is vrolijk en frequent. Ledematen vliegen, mensen smelten en lichamen stapelen zich op, allemaal gefilterd door animatie die de impact net genoeg verzacht om ermee weg te komen.
Zwaar metaal is puberaal en wreed, maar nooit echt verontrustend. Het is te druk om plezier te hebben. Zo grappig dat het ook op onze lijst met de meest sexy sciencefictionfilms stond. Klik op de link om hem te zien!
5. De Noor (2022)
De Noor is een mythisch wraakverhaal, geworteld in de Noorse legende, dat een prins volgt die een staatsgreep overleeft en uitgroeit tot een wapen dat rechtstreeks op zijn oom is gericht. De plot is eenvoudig, maar de presentatie is een meedogenloos realisme
Dit is een wereld van bloed, ritueel en lot. Geweld is zwaar, fysiek en uitputtend; botten worden gebroken, kelen worden eruit gerukt en lichamen worden behandeld als vlees. Seks bestaat, maar het is rauw en transactioneel, niet romantisch.
Regisseur Robert Eggers benadrukt rituele brutaliteit boven spektakel, waardoor elke moord opzettelijk en gruwelijk aanvoelt. De film geeft zich nooit alleen over aan shock, maar hij snijdt ook nooit weg om je te sparen. De Noor is brutaal zonder uitbuitend te zijn, waardoor het bovenaan deze lijst staat.
4. Conan de Barbaar (1982)
De jaren 82 Conan de Barbaar vertelt de oorsprong van een krijger, gesmeed door verlies, slavernij en geweld, die zich door een meedogenloze fantasiewereld beweegt die wordt geregeerd door sekten, krijgsheren en onverschillige goden. De plot is klassiek pulp: wraak, overleving en macht verkregen door kracht.
Conan, gespeeld door Arnold Schwarzenegger, neemt geweld serieus. Onthoofdingen, kruisigingen, martelingen en mensenoffers worden direct en onbeschaamd getoond. Seks is informeel en frequent, verweven met de structuur van de wereld en niet als een schandaal behandeld.
De film is prachtig geregisseerd met verbluffende cinematografie en zeer weinig dialoog. Regisseur John Milius presenteert geweld eerder als lot dan als spektakel. Het stuk speelt zich af in de parade van mooie vrouwen die Conan ontmoet. Dingen worden wild.
Vergeleken met latere films is de woestijn ingetogen, maar dat is niet de bedoeling. Conan voelt zich gevaarlijk op een manier die moderne fantasy zelden doet, dus hier is hij dan. Het is misschien wel de vierde meest grafische film op deze lijst, maar als je je afvraagt welke van deze films de beste film is, dan is dat zeker het geval. Conan de Barbaar.
3. Doodstalker (1983)
Doodsstalker is pure low-budget exploitatie van zwaarden en tovenarij. Het plot is nauwelijks aanwezig: een eenzame krijger heeft de taak een kwaadaardige tovenaar te verslaan, magische artefacten te verzamelen en een tiran omver te werpen.
Wat de gaten opvult, is non-stop sleaze. De film is berucht vanwege seksueel geweld, terloopse wreedheid en een compleet gebrek aan morele interesse in zijn eigen karakters. Het is een viering van totale losbandigheid en een huid die nooit hapert of pauzeert.
Het is ook een beetje goedkoop, wat betekent dat het bloed er soms nep uitziet, maar de vechtchoreografie en de bereidheid van de film om er helemaal voor te gaan, maken dit goed. In een genre vol modder en bloed, Doodsstalker richt zich in plaats daarvan op wild, over-the-top, immoreel plezier.
2. Vlees + bloed (1985)
Twee films van regisseur Paul Verhoeven, Robocop En Ruimteschip Troopersheeft onze lijst met de meest grafische sciencefictionfilms gemaakt. Het is dus logisch dat hij ook een film op deze lijst zou hebben. Verhovens Vlees + Bloed volgt een bende huurlingen die tijdens een meedogenloze middeleeuwse oorlog een kasteel veroveren en een edelvrouw naar een wereld lokken die wordt bepaald door overleving, verraad en raad.
Er zijn hier geen helden. Wat de film ongeëvenaard maakt, is de uitgebreide weergave van menselijke wreedheid. Aanslagen, plagen, martelingen, amputaties en willekeurige moorden worden direct en zonder stilering of bloei getoond.
Man-vrouwrelaties worden afgeschilderd als transactioneel en vernederend. Geweld is plotseling en zinloos. Verhoeven haalt de romantische middeleeuwse fantasie weg en vervangt deze door grimmigheid en wanhoop. Elke scène voelt onveilig, ook al is de film eigenlijk niet zo bloederig of onnodig als velen op deze lijst. Wat het grafisch maakt, is het gebrek aan moraliteit en barmhartigheid.
Vlees + Bloed is nihilistisch. Niets anders op deze lijst gaat zo ver, zo vaak, of met zoveel minachting voor het comfort van het publiek.
Maar er is één film die verder gaat, op alle manieren waarop deze dat niet doet.
1. Verovering (1983)
Verovering is een Italiaanse hallucinerende nachtmerrie over zwaard en tovenarij over een krijger die vecht tegen demonische krachten en een kwaadaardige tovenares in een wilde fantasiewereld. Het plot doet er niet zoveel toe. Waar het om gaat zijn de beelden. Deze film is doordrenkt van verminking, geweld en groteske effecten.
Het begint met een van de meest gruwelijke scènes ooit op film, waarin mooie naakte vrouwen uit elkaar worden gescheurd en opgegeten, en ze je elk onderdeel ervan laten zien. De film begint net. Ledematen worden afgesneden, lichamen worden verminkt en magie manifesteert zich als fysieke corruptie.
Het geweld is expliciet, langdurig en vaak bizar. Intimiteit en lijden vervagen samen, waardoor een voortdurend gevoel van ongemak ontstaat. Het is chaotisch, lelijk en agressief wreed. Lucio Fulci beschouwt fantasie als horror en drijft de uitbuiting tot het uiterste.
Verovering zou bovenaan deze lijst moeten staan.
