Verenigd 93. Ik weet niet hoe deze aan mij voorbij is gegaan toen hij in 2006 uitkwam, maar we hebben hem pas onlangs gezien. In eerste instantie vroeg ik me af hoe je een hele film kon maken van wat er gebeurde met United 93 – de enige van de vier gekaapte vluchten op 11 september die de beoogde bestemming niet bereikte, maar in plaats daarvan neerstortte in een veld in Pennsylvania op weg naar Washington D.C. Maar de film gaat bijna net zoveel over wat er gebeurde in luchtverkeersleidingscentra en militaire commandokamers op de beruchte ochtend van de vlucht als erover gaat. Nu we weten hoe de gebeurtenissen zich hebben ontwikkeld, vergeten we gemakkelijk hoe verwarrend en ongekend de ramp in het begin was. Het minuut-voor-minuut portret van de chaos, meesterlijk geregisseerd door Paul Greengrass (de speelduur van de film loopt gelijk met de duur van de kaping van United 93), is intens en meeslepend. Er is geen melodrama, geen heroïsche toespraken. Gewoon mensen die het ondenkbare in realtime proberen te begrijpen. Natuurlijk draait het verhaal uiteindelijk om de passagiers van United 93, die terugvechten tegen de kapers en waarschijnlijk een vierde aanval voorkomen. Het voelt niet helemaal goed om te zeggen dat een film over zo’n epische tragedie een ‘goede’ film is, maar dit is een verdomd goede film.
Zeg misschien niet ‘misschien’. We hebben allemaal deze ervaring gehad: we krijgen een uitnodiging voor een evenement en we weten niet zeker of we het kunnen halen, dus reageren we met een voorlopig ‘misschien’. Het lijkt een diplomatieke bezigheid, toch? Het blijkt dat dit misschien niet zo is. Onderzoekers voerden zes experimenten uit waarin werd onderzocht wat er gebeurt als genodigden reageren met ‘misschien’ in plaats van een ronduit ‘nee’. Ze ontdekten dat genodigden een overweldigend ‘nee’ verkiezen boven een griezelig ‘misschien’. De reden? Een ‘misschien’ zorgt ervoor dat de genodigde zich nog respectlozer voelt. We denken dat we beleefd zijn door opties open te houden, maar eigenlijk schuiven we de beslissing gewoon opzij op een manier die de genodigde in het ongewisse brengt. Ze weten niet of ze meer eten of drinken moeten krijgen, of welke activiteiten ze moeten plannen als de kans bestaat dat je wel of niet komt opdagen. De onderzoekers ontdekten dat onze voorkeur om ‘misschien’ te zeggen voornamelijk wordt gedreven door de wens om niet de slechterik te zijn door ‘nee’ te zeggen. ‘Misschien’ dient meer ons belang bij het behouden van ons zelfbeeld als aardige vent dan het belang van de uitnodiger bij het plannen van een feestje. Afhaalmaaltijden: als u weet dat u waarschijnlijk niet kunt of wilt gaan, sla dan het ‘misschien’ over en weiger gewoon. Je vrienden zullen de duidelijkheid waarderen.
VEVOR Preacher Curl-pad. Ik ben op zoek geweest naar predikerkrullen aan mijn trainingsroutine. Het aanschaffen van een VEVOR-pad was een goedkope manier om mij in staat te stellen die oefening in mijn garage-gymnastiek te doen. Het is een eenvoudig, schuin kussen dat je op je schoot legt terwijl je op een bankje zit. Niets bijzonders, maar het is stabiel genoeg voor wat ik nodig heb. Ik heb afgewisseld tussen EZ Bar Prediker Curls en Hammer Dumbbell Prediker Curls en de pad werkt goed voor beide.
Het vreugdevuur van ijdelheid van Tom Wolfe. Ik heb besloten om dit jaar de canon van Tom Wolfe door te werken. Dus begon ik met zijn grimmige portret van het New York van de jaren tachtig: Het vreugdevuur van ijdelheid. De roman volgt Sherman McCoy, een zelfbenoemde obligatiehandelaar wiens leven zich ontrafelt nadat een verkeerde afslag in de Bronx met zijn minnares leidt tot een ongeval. Wolfe doorspekt iedereen in dit boek – Wall Street-handelaars, journalisten, politici, activisten – met proza dat even scherp als vermakelijk is. Hij is erg leuk om te lezen. De sociale dynamiek die hij ontleedt – klassenverontwaardiging, sensatiezucht in de media, de rechtsbedeling – voelt verrassend actueel aan. Met meer dan 600 pagina’s is het een verplichting, maar Wolfe’s satirische oog en oor voor dialoog zorgden ervoor dat ik de pagina’s omsloeg.
Op onze Nieuwsbrief Uitstervend Raswij publiceerden Sunday Firesides: Consistentie is koning En Nietzsche’s Last Man draagt een WHOOP-lint.
Citaat van de week
Ik hou niet van de koude, precieze, perfecte mensen die, om geen kwaad te spreken, nooit iets zeggen, en om geen kwaad te doen, nooit iets doen.
—Henry Ward Beecher
Dit artikel is oorspronkelijk gepubliceerd op De kunst van mannelijkheid.
