In de Duitse strijd tegen mensensmokkelaars staat de Pasewalk-troepenmacht van hoofdinspecteur Igor Weber in de frontlinie.
Hun gebied omvat een deel van het grensgebied met Polen, een populaire plek voor mensen die illegaal proberen binnen te komen Duitsland.
Op het hoofdbureau van politie laat de hoofdinspecteur ons een aantal smokkelvoertuigen zien die in beslag zijn genomen bij de handel in illegale migranten.
Eén daarvan is een koelwagen die is gestript om menselijke vracht te vervoeren.
Binnen zijn doorweekte slaapzakken en wat achtergelaten kleding de enige sporen van de migranten die als vee honderden kilometers werden verplaatst.
Hoofdinspecteur Weber zegt dat er 18 mensen in zaten toen ze het busje vonden.
Er zijn geen stoelen of veiligheidsgordels, alleen de harde, koude vloer om op te zitten tijdens de lange reis.
Door een gat in het dak waren ze blootgesteld aan de elementen, waardoor de regen naar binnen kon stromen en de omstandigheden nog somberder werden.
Dit is niet eenmalig.
Agenten laten ons foto’s zien van andere illegale migranten die ze hebben tegengehouden.
Eén toont negen Oost-Afrikanen die opeengepakt in een auto worden aangetroffen, wederom zonder stoel of veiligheidsgordel.
In een andere rusten zestien uitgeputte Somaliërs op het gras.
Veel migranten zijn al maanden onderweg.
Route naar Duitsland
Na Afrika, het Midden-Oosten of Azië te hebben verlaten, zegt hoofdinspecteur Weber dat veel mensen nu via Rusland komen en door Wit-Rusland reizen, naar Letland, Litouwen en verder naar Polen.
Ze blijven doorrijden totdat ze het noordoosten van Duitsland binnenrijden en regelrecht het gebied ingaan dat wordt bewaakt door de Pasewalk-troepenmacht.
Als gevolg hiervan is de strijd tegen illegale migratie een dagelijks kat-en-muisspel geworden.
De Duitse grens met Polen is meer dan 400 km lang en wordt omgeven door uitgestrekte geïsoleerde landbouwgronden, dichte bossen en kleine dorpjes. De perfecte plek om je te verstoppen.
Overdag neemt de hoofdinspecteur ons mee naar verschillende gebieden die kruisende hotspots zijn geworden.
We rijden naar een rustige controlepost omringd door velden, waarvan ons wordt verteld dat dit een van de plekken is waar mensensmokkelaars hun geluk beproeven.
Als we aankomen, wordt het bemand door twee Poolse bewakers.
De hoofdinspecteur legt uit dat de smokkelaars een spotterauto naar de top van een kleine heuvel boven het controlepunt sturen.
Van daaruit gaat het landschap voor hen open om te zien of er controles zijn. Als dat niet het geval is, rijden de smokkelaars met de illegale migranten mee.
De smokkelaars maken een foto van hen voor een bord waarop staat dat ze ze hebben meegenomen Duitsland en laat de migranten dan de rest van hun reis alleen lopen.
Het is een complexe en goed gefinancierde criminele puinhoop.
‘Verraderlijk’ smokkelbedrijf
Maar de Duitse regering heeft er genoeg van. De grenscontroles zijn aangescherpt en de asielregels zijn aangescherpt.
We kijken toe terwijl de politie de grensoverschrijdende trein doorzoekt, op zoek naar iemand die op die manier probeert binnen te sluipen.
Maar als we over landelijke routes vol schuilplaatsen rijden, is de uitdaging voor de autoriteiten duidelijk.
“Is het voor u mogelijk om alle illegale migranten tegen te houden?” Ik vraag het aan de hoofdinspecteur.
“Nee”, antwoordt hij. “Geen enkele grens is 100% gesloten – die bestaat niet. In mijn professionele ervaring slagen mensen er altijd in om zelfs de grootste muren of hekken te overwinnen, maar het kan moeilijker worden gemaakt.”
Het lijkt erop dat Duitsland precies dat heeft gedaan: in 2025 daalde de illegale binnenkomst met 25% vergeleken met het jaar ervoor, volgens cijfers van het ministerie van Binnenlandse Zaken.
“Wie denk je dat er zal winnen? De politie en de grenscontrole of de smokkelaars?” vraag ik.
“Er zijn geen winnaars in deze business. De grootste verliezers zijn de migranten. Zo is het nu eenmaal. Smokkel is een zeer verraderlijke business – het draait allemaal om geld”, antwoordt hoofdinspecteur Weber.
Verhardende vooruitzichten
De houding van Duitsland tegenover asielzoekers is radicaal veranderd.
In 2015 juichten mensen toen vluchtelingen op Duitse treinstations arriveerden onder het opendeurbeleid van bondskanselier Angela Merkel.
Deze stap leidde ertoe dat binnen een jaar ruim een miljoen, voornamelijk Afghaanse en Syrische asielzoekers het land binnenkwamen.
De afgelopen tien jaar zijn de opvattingen verhard.
De extreemrechtse vleugel Alternatief voor Duitsland De partij (AfD) is in de peilingen gestegen, aangewakkerd door haar anti-immigratiebeleid.
Als reactie daarop is de heersende coalitie ook verhard; in november 2025 waren de deportaties al met 15% gestegen ten opzichte van 2024.
Maar sommige recente deportatievluchten waren controversieel.
In de zomer vervoerde een vliegtuig 81 criminelen terug naar Afghanistan, terwijl Duitsland in december voor het eerst sinds het begin van een veertien jaar durende burgeroorlog een veroordeelde crimineel naar Syrië deporteerde.
Nu hoopt de regering een deal te sluiten om meer Afghanen te deporteren en Syriërs terug te sturen.
Lees meer:
Interne smokkelhandel die migranten uit Afrika brengt
Man die boten leverde aan mensensmokkelaars, gevangen gezet
Ondanks kritiek van mensenrechtenorganisaties blijft het land bij zijn beleid.
“Het is noodzakelijk dat we de mensen laten zien dat we kunnen bepalen wie naar Duitsland komt en wie (niet)”, vertelde de Duitse minister van Buitenlandse Zaken Johann Wadephul mij onlangs op een persconferentie.
“Dus dat is de diepere reden waarom we nu de grenzen controleren, en we doen dit in overeenstemming met het internationaal recht.”
Duitsland, traditioneel het EU-land dat de meeste asielzoekers opnam, heeft het aantal eerste aanvragen dit jaar tot nu toe met meer dan de helft verminderd.
De regering zegt dat dit het bewijs is dat haar strengere beleid werkt.
Maar nu Duitsland zijn asielsysteem verscherpt, leven bijna een miljoen mensen met weigeringen, en het grootste aantal komt uit Afghanistan.
Ze zeggen dat ze in het ongewisse leven.
‘Ik ben geen crimineel’
In een kerk in Berlijn ontmoet ik Sayed, die net te horen krijgt dat zijn aanvraag is afgewezen.
Hij zegt dat terugkeren naar Afghanistan een doodvonnis is.
Doodsbang vraagt hij ons zijn gezicht niet te laten zien terwijl hij mij zijn verhaal vertelt.
“Zij (de Duitse autoriteiten) hebben mij afgewezen en gezegd dat het veilig is om terug te gaan naar Afghanistan”, legt hij uit.
“Iedereen kent de gevolgen als een gelovige naar Afghanistan gaat. Daar zullen ze niet overleven.”
Ik vraag hem of hij een reden kan bedenken voor de weigering?
“Ik heb in mijn hele leven nog nooit iets verkeerds gedaan, en ik ben geen crimineel”, antwoordt hij.
Voor zijn pastor, Dr. Gottfried Martens, is het een helaas bekend verhaal.
Zijn gemeente telt 1.400 asielzoekers uit Afghanistan en Iran.
Hij is van mening dat de asielaanvragen niet zijn afgenomen door repressie door de overheid, maar door veranderingen in landen als Syrië, waar veel vluchtelingen vandaan komen.
Hij zegt dat de strenge nieuwe regels ertoe leiden dat een deel van zijn congregatie al is gevlucht, in plaats van het risico te lopen deportatie naar Afghanistan te riskeren.
“Er zat een kader in de toespraken van de Duitse politici, en voor hen zijn alle Afghanen criminelen”, zegt hij.
Het is een claim die de ministers zouden afwijzen.
Het probleem van Duitsland kan binnenkort dat van Groot-Brittannië worden
Ik vraag wat degenen van wie de aanvraag is afgewezen, nu zullen doen?
“Ons volk ziet geen andere optie dan op zoek te gaan naar een land buiten de EU, dat is eigenlijk Groot-Brittannië, omdat ze weten dat als ze hier blijven, ze binnenkort dood zullen zijn”, antwoordt hij.
Als de priester gelijk heeft, kan het probleem van Duitsland binnenkort dat van Groot-Brittannië worden.
Degenen die op de vlucht zijn, weten dat het sinds de Brexit voor Groot-Brittannië veel moeilijker is om mensen terug te sturen naar Duitsland.
Of Sayed al dan niet meedoet aan een kleine bootovertocht, is nog niet beslist.
Ik vraag of hij de mening van veel Duitsers begrijpt dat ze een aantal van de hoogste niveaus asielzoekers ter wereld hebben opgenomen en dat genoeg genoeg is?
“Genoeg is genoeg? Ze praten over mensenrechten”, zegt hij. “Als mens is het mijn recht om vrij te zijn om te leven.”
Kijkend naar de beschikbare statistieken voor 2025 lijkt de Duitse repressie op papier te werken.
Uit de eerste cijfers blijkt dat de illegale migratie is afgenomen, het aantal deportaties is toegenomen en de asielaanvragen ruim zijn gehalveerd.
Een nieuwe regering in Syrië en EU-overeenkomsten met andere landen om de stroom migranten te vertragen hebben ongetwijfeld ook een rol gespeeld.
Maar de vraag is: heeft Duitsland zijn migratieprobleem opgelost of heeft het het simpelweg verder gebracht? Betalen degenen die oorlog en vervolging ontvluchten nu alleen maar smokkelaars om hen naar andere landen te brengen waarvan zij hopen dat het veilige havens zijn?


