Geschiedenis: Lidia groeit op in een onrustig gezin en wordt geconfronteerd met misbruik en verlies terwijl ze haar plek probeert te vinden. De film volgt haar leven op non-lineaire wijze en toont haar worstelingen, relaties en reis van zelfontdekking.Beoordeling: ‘The Chronology of Water’ is een stoer horloge. De film volgt zijn eigen regels en beweegt zich door herinneringen en trauma’s op manieren die in eerste instantie niet altijd logisch zijn, maar wel je aandacht opeisen. Kristen Stewartin haar regiedebuut bewerkt Lidia de memoires van Yuknavitch tot een rauw, compromisloos verhaal dat hard aankomt. Er zijn hier geen gemakkelijke antwoorden, geen mooie eindes, alleen de vonk van het dragen van littekens en het leren navigeren ervan. In iets meer dan twee uur ontvouwt deze film zich in bursts en springt van de ene herinnering naar de andere. Wanneer de film eindigt, voel je je uitgeput, maar de film blijft bij je en doet je nadenken over je eigen worstelingen.Het verhaal volgt Lidia (Imogen Poots), groeide op in het begin van de jaren tachtig. Thuis is voor haar geen veilige plek omdat ze seksueel wordt misbruikt door haar vader (Michaël Epp). Haar vader is dreigend en boos als hij dronken is, waardoor zijn vrouw Dorothy (Susannah Flood) en Lidia’s jongere broer littekens achterlaten. Zwemmen wordt Lidia’s levensader, een uitweg en een pad naar een studiebeurs die ontsnapping belooft. Maar schade en tegenslagen vertroebelen het water. Ze belandt in feestjes, gevaarlijke relaties en een reeks minnaars die haar optillen of naar beneden slepen. Lidia maakt een paar vreselijke relaties en risicovolle keuzes door, maar vindt enige stabiliteit die haar helpt zich te richten op schrijven en genezen. Verteld als hoofdstukken uit Lidia’s boek, met voice-overs die aanvoelen als persoonlijke bekentenissen, verheerlijkt de film trauma nooit.Stewarts benadering van trauma is wat de film zo bijzonder maakt. De tijd voelt gelaagd aan en de pijn keert terug, net zoals echte herinneringen dat doen. De camera blijft hangen bij lichamen in beweging of stilte, zweet en water vermengd met tranen, zonder er ooit een spektakel van te maken. Sommige close-ups blijven bijna te lang hangen op huid en schuddende handen, en testen hoeveel rauwheid het publiek kan verdragen. Maar de risico’s werpen hun vruchten af op rustigere momenten wanneer Lidia de controle over haar verhaal begint over te nemen. Het is geen perfecte film, aangezien sommige momenten slepen en het niet-lineaire formaat van de film kijkers in verwarring kan brengen. Maar ondanks alles voelt de film verrassend echt aan.Imogen Poots verankert de film met een performance die zowel fel als fragiel is. Haar vertolking van Lidia is rauw en boeiend. Spoor brengt rustige diepgang als Lidia’s zusje, terwijl Susannah Flood haar ingetogen moeder speelt. Jim Belushi komt naar voren als een gedenkwaardige mentorfiguur, en andere ondersteunende casts zijn sympathiek Tom SturridgeMichael Epp en Earl Cave brengen dimensie in de wereld om haar heen. Het ensemble overschaduwt Poots nooit en laat haar aanwezigheid hun momenten vormgeven en de emotionele kern van het verhaal aandrijven. Elke uitvoering voelt geloofwaardig aan, waardoor de reis van de personages echt aanvoelt.‘The Chronology of Water’ probeert niet op eenvoudige manieren te troosten of te inspireren. Het is rommelig, alsof je naar je spiegelbeeld in bewegend water kijkt. Stewart onderzoekt moeilijke waarheden zonder zich in te houden, en met de torenhoge prestaties van Poots in het middelpunt voelt haar pijn geloofwaardiger. De film kan sommige kijkers verontrusten, maar degenen die persoonlijke strijd begrijpen, vinden hem misschien zinvol. Deze film is rauw, krachtig en eerlijk. Maar als u op zoek bent naar licht entertainment, kunt u dit het beste vermijden, omdat het zijn eigen regels volgt.
