Voor de feministische theoreticus Gloria Anzaldúa uit Chicana is starheid een veilige weg naar vernietiging. In zijn manifest GrenslandenAnzaldúa presenteert wat zij een nieuw mestiza-bewustzijn noemt dat dubbelzinnigheid bepleit en beweegt ‘in de richting van een meer holistisch perspectief, een perspectief dat eerder omvat dan uitsluit’.
Deze theorie was baanbrekend toen ze in 1987 werd gepubliceerd en zette queer-, feministische en culturele wetenschappers ertoe aan na te denken over hoe identiteit zowel vloeibaar is als wordt geïnformeerd door meerdere overlappende factoren. Het hielp ook de basis te leggen voor studierichtingen zoals het ecofeminisme, die de onderwerping van vrouwen associëren met de onderwerping van de natuur.
Mexicaanse kunstenaar Hilda Palafox In zijn tentoonstelling maakt hij gebruik van deze onderzoekslijnen Van de aarde en gefluisterof Van aarde en gefluister. Dit werk bestaat uit olieverfschilderijen op linnen en gebeeldhouwde cantera-reliëfs en beschouwt een spirituele verbinding tussen vrouwen en de natuur en de mogelijkheden om onszelf opnieuw aan te passen aan onze omgeving. “Voor mij ligt het punt waar twee lijnen samenkomen precies daar: in de bewuste beslissing om te pauzeren, te luisteren en meer aandacht te besteden”, zegt de kunstenaar in een verklaring.
Verschillende schilderijen van Palafox vangen vaak een adempauze op en tonen tedere daden van zorg. “Origenes” heeft bijvoorbeeld twee topless figuren in de foetushouding die een jonge boom wiegen, terwijl “Presagio” net zo delicaat is als kleine gele vlinders die tussen twee vrouwen verschijnen. Eén van de fladderende insecten belandt zelfs op een rafelig hekwerk op de voorgrond, een metafoor voor de starre systemen, zowel intern als extern, waar Anzaldúa zich tegen verzette.
Palafox is al lang geïnteresseerd in de manier waarop ons lichaam onze ervaringen beïnvloedt eerdere werken meestal gespeeld met schaal en proporties om dergelijke verbanden te verkennen. IN Van de aarde en gefluisterde kunstenaar breidt deze metaforen uit om de ecologie directer te integreren via een rijk palet van aardetinten en grote landschappen die de relatie tussen de mensheid en de natuur benadrukken. Een serie reliëfs met de titel Portalen Palafox’s aantrekkingskracht op het tussenliggende wordt nog verder versterkt, aangezien fragmenten van figuren en flora met elkaar verweven zijn om dubbelzinnige kruispunten te vormen.
Van de aarde en gefluister is tot en met 21 februari te zien op Sean Kelly, New York. Blijf op de hoogte van Palafox op Instagram.
