Een nieuwe tentoonstelling in het Gagosian, samengesteld door de kleinzoon van Avedon, geeft een nieuwe invulling aan de baanbrekende fotoserie van de fotograaf uit 1985, In the American West, voor een hedendaags publiek
Tussen 1979 en 1984 de coole Amerikaanse fotograaf Richard Avedon – destijds vooral bekend om zijn modefotografie en portretten van beroemdheden – trok met een kleine ploeg assistenten naar 21 staten in een poging de onbekende bewoners van het Amerikaanse Westen vast te leggen. Hij fotografeerde buiten met een ouderwetse camera van 8 x 10 inch en creëerde een witte achtergrond waarop hij zijn onderwerpen kon vastleggen, variërend van mijnwerkers, cowboys, slachthuisarbeiders, serveersters, vrachtwagenchauffeurs, tieners en zwervers. Het resultaat was In het Amerikaanse Westeneen serie van 126 prints op groot formaat, afkomstig uit ruim 1.000 uitgevoerde bijeenkomsten.
Elke foto, getiteld met de naam, leeftijd en beroep van het onderwerp, is een masterclass in emotioneel opgebouwde verhalen. “Ik ben op zoek naar een nieuwe definitie van een fotografisch portret…”, had Avedon gezegd, “mensen die verrassend – hartverscheurend – of mooi zijn op een angstaanjagende manier. Schoonheid die je misschien doodsbang maakt totdat je het herkent als onderdeel van jezelf”. Het volstaat te zeggen dat dit hem is gelukt: samen vertegenwoordigen de werken een van de beroemdste portretseries van de 20e eeuw. Nu, iets meer dan 40 jaar na de onthulling in het Amon Carter Museum in Fort Worth, Texas, biedt Avedons kleindochter Caroline Avedon, curator en archivaris bij de Richard Avedon Foundation, kijkers de kans om het project opnieuw te evalueren met Facing West, een nieuwe tentoonstelling die wordt geopend in Gagosian’s Grosvenor Hill-ruimte in Londen.
“Toen ik bij de stichting begon, kreeg ik de taak om de honderden polaroidfoto’s te ordenen die van de onderwerpen zijn gemaakt tijdens (het maken van) de westernserie”, vertelt Caroline Avedon aan AnOther over het moment waarop In the American West voor het eerst onder haar huid kroop. “Wauw, ik was verrast. De grote hoeveelheid mensen, allemaal zo uniek en mooi op hun eigen manier, wekte een zeer intense bewondering voor het project op.” Voor deze tentoonstelling heeft ze ervoor gekozen om 21 prenten uit de definitieve selectie van Avedon te presenteren met als doel licht te werpen op beelden die volgens haar “nog niet de kans hebben gehad om voor zichzelf te spreken … en het zou mijn generatie (Gen Z) kunnen aanspreken, omdat elke generatie dat moet doen. leer opnieuw over het werk.”
Haar curatie is zowel arresterend als actueel. Avedons beeld van Freida Kleinsasser, een 13-jarig lid van de Hutterite-kolonie, ziet eruit als een moderne moderedactie, dankzij de opvallende styling van het meisje, gecombineerd met de tijdloze studio-achtige opzet. Zijn beeld van BJ Van Fleet, een negenjarige met mollige wangen die zelfverzekerd een jachtgeweer hanteert, voelt griezelig relevant aan – misschien wel meer dan toen het werd gemaakt – net als het openhartige portret van een ongeïdentificeerde arbeidsmigrant, het enige onderwerp wiens naam en leeftijd niet door de fotograaf waren vermeld.
Avedon beschreef deze foto’s als representatief voor “een fictief Westen…” en verklaarde: “Ik denk niet dat het Westen van deze portretten beslissender is dan het Westen van John Wayne”. En toch schuilt er een onwankelbare intimiteit en individualiteit in de werken – een soort kaalheid, versterkt door het gebrek aan afleiding uit de omgeving en de directheid waarmee de onderwerpen de lens van Avedon benaderen. “Het comfort van elke oppas was belangrijk voor Avedon”, legt Caroline Avedon uit, terwijl ze beschrijft hoe haar grootvader tijdens het fotograferen vaak voor of naast zijn camera stond. om een diepere band te smeden met degenen die hij fotografeerde. “Als mensen zijn we vaak gefocust op hoe we worden door anderen waargenomen. Avedon wilde het verwijderen. Iedereen kan poseren voor een camera en glimlacht, maar hoe laten we het masker vallen en kunnen we onszelf zijn in een moment van kwetsbaarheid? Dat was het zijn enige focus.“
In een tijd van extreme verdeeldheid is de diepe menselijkheid van de werken precies wat Caroline Avedon het liefst wil benadrukken. “Mijn doel was om te laten zien dat, ook al denken we allemaal heel anders over specifieke kwesties, we in essentie hetzelfde zijn”, zegt ze. Ze heeft de ‘zwaardere’ werken bewust aan het begin van de show geplaatst, terwijl de ‘lichtere, hoopvollere’ beelden later komen: ‘Ik hoop dat kijkers, vooral jongere kijkers die Avedon voor de eerste keer zien, de veerkracht van de onderwerpen van In the American West begrijpen’, besluit ze. “Uiteindelijk zijn we allemaal alleen maar op zoek naar optimisme en hoop.”
Richard Avedon: Naar het Westen is te zien op Gagosiaanse Grosvenor Hill in Londen van 15 januari – 14 maart 2026.
