In musea overal ter wereld zijn de collectieafdelingen stapels historische objecten, kunst, culturele artefacten en wetenschappelijke exemplaren. In ons steeds digitaler wordende tijdperk vergeten we gemakkelijk dat een groot deel – soms zelfs de meerderheid – van de documenten in veel gevallen is gedocumenteerd in zware, fysieke catalogi of toetredingsregisters. En in de loop van decennia of zelfs eeuwen kunnen etiketten beschadigd raken, kunnen voorwerpen verdwijnen, of in het ergste geval kan brand- of waterschade deze waardevolle hulpbronnen vernietigen.
In zekere zin zijn deze analoge databases net zo belangrijk als de objecten die ze documenteren, omdat ze informatie verschaffen over herkomst en materialen. In dossierladen, koffers en archiefdozen worden stukken op de een of andere manier gemarkeerd. Archeologische aardewerkscherven kunnen bijvoorbeeld direct op het stuk worden gemarkeerd met vernis en inkt. Bij Harvard Museum voor vergelijkende zoölogiezijn kleine ongewervelde diertjes bewaard gebleven naast sierlijke, handgeschreven labels die teruggrijpen op ons niet zo verre pre-digitale tijdperk.
Een probleem met het oude systeem van analoge opname is dat de toegang beperkt is, en alleen degenen die het meest bekend zijn met een bepaalde collectie weten misschien dat er überhaupt iets is. Het vinden van items vereist vaak ouderwets onderzoek. Maar dankzij de groeiende online bronnen werken musea er steeds meer aan om hun bezit toegankelijker te maken voor zowel onderzoekers als het publiek.
Een nieuwe tentoonstelling, Het onzichtbare zichtbaar maken: digitaliseren van ongewervelde dieren op microscoopglaasjesbelicht de gevarieerde collectie van Harvard, die meer dan 50.000 voorbeelden omvat. Velen zijn ruim 100 jaar oud, waaronder een dia met een exemplaar van zacht koraal met de inscriptie ‘door Charles Darwin naar James Dwight Dana gestuurd’. Sommige bevatten hele insecten, terwijl andere alleen vleugels of antennes hebben.
De tentoonstelling markeert een uitbreiding van een ambitieus project dat in 2024 werd gelanceerd om de collectie naar de 21e eeuw te brengen door meer dan 3.000 exemplaren te digitaliseren. Dit omvat het lokaliseren, herstellen, herhuisvesten en vastleggen van afbeeldingen met hoge resolutie, zodat de collectie online kan worden gepubliceerd voor gebruik door onderzoekers over de hele wereld. Zelfs de toevoeging van QR-codelabels aan 19e-eeuwse voorwerpen is een doordachte combinatie van historische en hedendaagse archiveringstechnieken. Hoe zullen wetenschappers deze over een eeuw nu gebruiken?
Maak het onzichtbare zichtbaar is nu om naar te kijken Harvard Natuurhistorisch Museum in Cambridge, Massachusetts.
