Het wilde westen van internet
Een afkeer van een meer kunstzinnig, maf internet heeft sites als MySpace, hi5, Bebo en Piczo effectief gedood. Deze sites pleitten voor aanpasbare, rommelige en verwarrende gebruikersinterfaces met pagina’s versierd met glitterbommen van knipperende gifs, verborgen klikken en in-browser muziekspelers die vlak voordat je Castle en Crystals begon te blazen zelfs wisten waar je naar keek, naar Avril Lavig. Ik kan me nog goed herinneren dat mijn oudere stiefzus me leerde bloggen op Piczo. Ik maakte meteen het meest jongensachtige moodboard van Ghost Rider-afbeeldingen dat deze kant van het internet ooit heeft gezien. Toen kwamen Facebook en Tumblr binnen, waarbij eerstgenoemde gebruikers voor zich wist te winnen met schonere ontwerpen en gestroomlijnde ervaringen – en laatstgenoemde het bloggedrag standaardiseerde (en later zuiverde).
Daniel Murray, ook bekend als de Melon King, is een digitale kunstenaar, website-ontwerper en computerwetenschapper die, terwijl hij zijn laatste jaar in de computerwetenschappen in 2016 herhaalde, zich in het epicentrum bevond van een nieuwe heropleving van de webesthetiek. Het vond plaats in een gemeenschap genaamd Neocities, “een reïncarnatie van de vroege webpioniersgemeenschap van Geocities; gevuld met artiesten, schrijvers, furries, programmeurs, heksen, nerds en allerlei andere buitenbeentjes die ontsnappen aan het gedoemde schip van de sociale media”, zoals hij zegt op zijn bloggen in retrostijl.
Hier schetst hij de Web Revival, een op internet gebaseerde beweging afgeleid van de Folk Revival van het midden van de 20e eeuw, die menselijkheid en creativiteit bevorderde in het licht van de snelle industrialisatie. Web Revival wordt geconfronteerd met snelle digitalisering. Op deze golf rijden zijn: The Wild Web – punky vrije kunstwebsites en chaotische sites zoals MeloenLand; Netto positief – sites zoals 32bit cafézichzelf omschrijven als “een gemeenschap van gelijkgestemde website-hobbyisten en professionals die helpen het persoonlijke web weer vruchtbaar en rijk te maken”; Small Web – minimalistische pagina’s zoals Status.Café; Open Web – beheert onafhankelijk websites die zich verzetten tegen het internetgedrag van bedrijven, zoals Indie-web; en Havenettet – pagina’s met een focus op reflectie en het verzamelen van gedachten zoals Naïef weekblad (weglopen Internettelefoonboek‘sKristoffer Tjalve!).
Deze nostalgische websites gebruiken 2D- en 3D-werelden als middel om ‘de mythos van de technologie’ te verkennen en zijn gemaakt van hetzelfde lo-fi-weefsel van herinneringen, maar ‘het gaat niet om het opnieuw creëren van een vervlogen web’, zegt Daniel. “Web Revival gaat over het nieuw leven inblazen van de geest van openheid en nieuwe opwinding die het internet in zijn begindagen omringde.”
De sleutelzin hier is ‘een vervlogen net’, wat impliceert dat het dood en verdwenen is. Hoewel websites zoals Gedood door Googleeen soort digitaal kerkhof, toont slechts enkele van de honderden digitale interfaces die elk jaar worden afgeschaft. Wat Web Revival-ontwerpers ons laten zien is dat dit internet niet in het verleden hoeft te blijven hangen en alleen toegankelijk hoeft te zijn via nostalgisch toerisme – esoterische, leuke en verkennende websites kunnen opnieuw de toekomst van het internet zijn. “Optimisme betekent dat je zowel het verleden als de toekomst omarmt. Het gaat erom dat je gelooft dat dingen cool kunnen zijn; dat oude dingen nog steeds een rol kunnen spelen in de toekomst en dat alles beter kan”, zegt Daniel. “Defecte dingen kunnen worden verbeterd, niet-bestaande dingen kunnen niets zijn. Ga je gang en maak domme websites, want de wereld heeft ze nodig.”
