De Wall Street Journal publiceerde een opiniestuk met de titel “Omdat de balans tussen werk en privé u middelmatig houdt.” Absoluut een titel die is ontworpen om de woede van veel lezers op te wekken, inclusief mijzelf.
De auteur pleit voor de “meedogenloze” optimalisatie van iemands tijd, van het missen van belangrijke gebeurtenissen met dierbaren tot het afnemen van sociale evenementen. Het doel? In zijn geval richtte hij een bedrijf op ter waarde van $20 miljoen en creëerde hij zichzelf voor de rest van zijn leven met financiële vrijheid.
Mijn reflexmatige reactie was: “Dit is geen manier om een leven te leiden.” Er was een tijd, begin twintig, dat ik al mijn energie en tijd aan mijn werk wijdde. Ik droeg het embleem van lange werkdagen en onbeperkte beschikbaarheid, waarbij ik tot laat in de avond e-mails beantwoordde terwijl ik aan projecten werkte.
Meld u aan bij Werk beter. Gedachten over de toekomst van werk, carrièrekeuzes en waarom werk niet slecht zou moeten zijn, door Anna Burgess Yang. Bezoek voor meer informatie workbetter.media.
Toen kreeg ik kinderen. Ik begon op afstand te werken. Dit heeft mij op geen enkele manier ‘middelmatig’ gehouden. Sterker nog, ik zou zeggen: balans tussen werk en privé verbeterd mijn carrière.
Mijn impact leren focussen
Als je denkt dat je elke week 100 uur werk hebt, zul je ongetwijfeld manieren vinden om die 100 uur te vullen.
Toen ik ouder werd, verdween mijn ‘extra’ tijd. Buiten kantooruren kon ik niet betrouwbaar werken. Mijn werk ook binnenin de werktijden zijn veranderd, omdat jonge kinderen vaak ziek zijn of de school tijdens verschillende feestdagen gesloten is.
Ik ben brutaal efficiënt geworden met mijn tijd. Ik heb geleerd om over mijn werk na te denken in termen van de resultaten die het oplevert, en niet van de uren die ik erin steek. Ik pleitte voor betere apps en tools in het bedrijf waarmee het hele team meer kan doen in minder tijd. Ik heb mezelf geleerd hoe ik automatiseringstools kan gebruiken om taken op de achtergrond draaiende te houden.
‘Werk slimmer, niet harder’ is mijn mantra geworden. Ik was niet bereid tijd op te offeren met mijn gezin OF een carrière waar ik hard aan had gewerkt om op te bouwen. Ik moest uitzoeken hoe ik met minder moeite meer gedaan kon krijgen, zodat ik ook buiten het werk een goed evenwicht tussen werk en privé kon vinden.
Aanpassingsvermogen en empathie bij het leren
Als ouder heb ik geleerd om flexibeler te zijn. Kinderen wachten niet op jouw programma. Ze voldoen niet aan jouw ideale werkdag. Je moet snel overgaan op plan B als plan A mislukt.
Ik werd al vroeg in mijn carrière manager en nu schaam ik me om te zeggen dat ik een zeer rigide denker was. Ik kon er niet achter komen wanneer ‘het leven mijn werk in de weg stond’. Ik ging ervan uit dat andere mensen slecht waren in het beheren van hun tijd.
Door kinderen te krijgen ben ik empathischer geworden. Ik zag hoe het leven er buiten het werk uitzag, zelfs om redenen die niets met kinderen te maken hadden, en ik verdiende sympathie.
Ik was niet middelmatig omdat ik flexibeler en empathischer was. Ik ben menselijker geworden.
Het hele team profiteerde van de flexibiliteit. Als manager liet ik mijn team weten dat ik erop vertrouwde dat ze de klus zouden klaren, zonder toezicht op micromanagement. En als er iets onverwachts gebeurde, pasten we ons aan.
Geef het goede voorbeeld
Op het werk nemen mensen signalen over van andere werknemers, vooral oudere werknemers. Als een bedrijf beweert flexibel te zijn, maar uw manager Slack-berichten stuurt terwijl hij op vakantie is, is dat een goede indicatie dat u geen evenwicht tussen werk en privé mag verwachten.
Of wat dacht je van het werk dat het oplevert nul dekking als u pauze neemt? Je keert terug naar een stapel werk en besteedt de volgende week extra uren om de achterstand in te halen. Niet bepaald rustgevend als je wordt “gestraft” omdat je vrijaf neemt met meer werk.
Hoe meer ik de balans tussen werk en privé omarmde, hoe meer mijn team dit voorbeeld volgde. Als mijn kinderen ziek waren (of ik was ziek), nam ik een dag vrij. Ik heb het hele jaar door volledig unplugged vakanties genomen en anderen aangemoedigd hetzelfde te doen. We hebben interne systemen opgezet, zodat iedereen die vrijaf nam voldoende dekking had.
Belangrijker nog is dat mijn kinderen hebben gezien hoeveel prioriteit ik geef aan de balans tussen werk en privéleven. Ik ben daar om ze op te halen van naschoolse activiteiten. Ze weten dat ‘ziek zijn’ betekent ‘rusten en herstellen’, en niet vooruitgaan.
Toen mijn zoon klein was, vroeg iemand hem: “Wat wil je worden als je groot bent?” Hij antwoordde: “Ik wil thuiswerken.” Het was een trots moment voor mij, omdat ik wist dat mijn inspanningen om de balans tussen werk en privéleven te modelleren hun vruchten afwierpen.
Ik heb een miljoenenbedrijf, zoals de auteur van “Why Work-Life Balance Will Keep You Middelmatig”? Nee. Maar zijn prioriteiten zijn precies deze: zijn prioriteit: het is geen universele waarheid.
Het nastreven van een evenwicht tussen werk en privéleven is een waardevol carrièredoel. Laat niemand je iets anders vertellen.
Meld u aan bij Werk beter. Gedachten over de toekomst van werk, carrièrekeuzes en waarom werk niet slecht zou moeten zijn, door Anna Burgess Yang. Bezoek voor meer informatie workbetter.media.
De vroege deadline voor Fast Company Prijzen voor ideeën die de wereld veranderen is vrijdag 14 november om 23:59 uur PT. Solliciteer vandaag nog.
