Als je ‘The Running Man’ van Stephen King hebt gelezen, zal de bewerking van Edgar Wright uit 2025 een stuk vertrouwder aanvoelen dan de film van Arnold Schwarzenegger uit 1987. Dat is geen diss, het is gewoon een feit dat de nieuwe versie veel dichter bij de beats van de roman blijft. Maar hoewel het werk van King de sleutel vormt, biedt de film ook voldoende mogelijkheden om naar te verwijzen 1987’s versie van “The Running Man” specifiek.
Eén van Schwarzeneggers beste filmsDe film, geregisseerd door Paul Michael Glaser en geschreven door actielegende Paul Michael Glaser (“Commando”, “Die Hard”), is veel campyter en toont een ander soort dystopie dan de nieuwe verfilming. Vergeleken met het bedrijfsfascisme uit Wrights versie is de wereld vervuild, industrieel en militanter in haar autoritaire regime. De spelshow “Running Man” zelf is echter misschien wel de grootste afwijking van King’s boek. De geschreven versie en de film van Wright tonen beide een realityshow waarin deelnemers worden vrijgelaten in de reguliere wereld om gedeeltelijk door gewone burgers te worden opgejaagd. De film uit ’87 maakt dit meer een WWE-kooiwedstrijd, waarbij een afgezet, verlaten deel van het vervallen stadsbeeld gereserveerd is als de arena die de lopers moeten doorkruisen.
Hoewel Schwarzenegger niet rechtstreeks voorkomt in de nieuwe ‘Running Man’, maakt hij wel een quasi-cameo via de toekomstige ‘New Dollars’-valuta, waarvan de bankbiljetten lijken op een glimlachende Schwarzenegger. Dit paasei met de ster uit de originele film is een leuke bijkomstigheid die ook verwijst naar de carrière van de actiester in de politiek. Maar dit is niet de enige keer dat de film uit 2025 een eerbetoon brengt.
The Running Man zit vol paaseieren uit 1987
Hoewel de daadwerkelijke competities in de twee films heel verschillend zijn, zijn de pracht en praal eromheen vanaf de tv-kant behoorlijk vergelijkbaar. De film uit 1987 siert zijn soundscape met groot haar, “The Price is Right”-publiekssegmenten en uitgebreide danssequenties. Edgar Wrights versie van “The Running Man” vermijdt enkele van de specifieke jaren 80-stukken, maar behoudt de bizarre cyber-cabaret-stijlen, waarbij Bobby T. van Colman Domingo zijn beste carny circusdirecteur-indruk maakt. Ook de outfits en kapsels van danseressen keren op subtielere wijze terug naar de verre toekomst van 1987.
Wanneer de deelnemers in de originele film de arena in worden gestuurd, worden ze in raketsleeën door kronkelende buizen naar de overblijfselen van de oude stad gestuurd. Dit specifieke shot – een van de meest iconische uit de film – wordt opnieuw gemaakt in de nieuwe film, waarbij Ben Richards (Glen Powell) en de andere hardlopers in kuipen worden gestopt en van het geluidsbeeld naar de kelderverdieping worden gegooid. Het is minder glijbaan en meer drop-tower, als je de semantiek van het themapark wilt doorgronden, maar het is een duidelijk eerbetoon aan een van de meest memorabele momenten uit de film uit ’87.
Er zijn ook andere, minder expliciete verwijzingen. Michael Cera’s elektrocutiemanoeuvre met waterpistolen tegen een team netwerkers roept de manier op waarop de elektrische stalker Dynamo in het origineel aan zijn einde komt. In beide films krijgt Richards de kans een verslagen jager af te maken, maar hij weigert uit principe een weerloos persoon te doden. Natuurlijk keert de slechterik in beide gevallen terug om aan te dringen op hun dood.
Het einde van The Running Man lijkt meer op de film uit 1987 dan op het boek
Hoewel “The Running Man” van Edgar Wright in de meeste grote beats trouw blijft aan King’s roman, wijkt het aanzienlijk af in het slotbedrijf. In het boek bestuurt Ben Richards zijn gekaapte vliegtuig rechtstreeks het kantoor van Dan Killian binnen, waarbij ze allebei omkomen. Het einde van ‘The Running Man’ uit 2025 is anders en voegt een beetje meer dimensie toe, met de onthulling dat Ben daadwerkelijk naar buiten treedt en overleeft, terwijl hij een belangrijke speler blijft in het gewapende verzet tegen het netwerk.
De slotscène in de nieuwe film lijkt meer op het einde uit 1987 dan op King’s versie. Beide films eindigen met Ben die met een groep gewapende militanten de soundstage van “Running Man” bestormt en gewelddadige wraak eist op Killian persoonlijk. Hoewel het interessant zou zijn geweest om wat meer van de feitelijke werking achter de schermen van de nieuwe film te zien (hoe lang was dit in de maak? Hoe raakte Ben verbonden met het verzet?), Speelt Wright snel en losjes met de finale, waardoor de kijker de lege plekken moet invullen.
Hoewel het nauwelijks een politieke verhandeling kan worden genoemd, biedt de originele film in ieder geval enige achtergrondinformatie over de gewapende opstand waar Ben uiteindelijk deel van gaat uitmaken. Hoe dan ook, als je de Schwarzenegger-film hebt gezien, zal deze zeker opduiken in de laatste momenten van Wright’s ‘The Running Man’.
