POnderzoek naar de effecten van games op de hersenen richt zich meestal op agressie of de cognitieve voordelen van het spelen van games. Het voormalige onderwerp is nu uit de mode geraakt, nadat meer dan tien jaar wetenschappelijk onderzoek dit niet heeft kunnen bewijzen elk causaal verband tussen videogames en geweld in de echte wereld. Maar uit onderzoek naar de positieve effecten van gamen is gebleken dat het uitvoeren van complexe taken met je hersenen en handen eigenlijk best goed voor je is, en dat gamen ook goed voor je kan zijn. gunstig voor uw emotionele welzijn en stressmanagement.
Dat is allemaal goed en wel, maar ik ben geobsedeerd door het concept van het ‘gamerbrein’ – het deel van ons dat zich aangetrokken voelt tot objectief zinloze prestaties. Een spel beheersen of een verhaal afmaken zijn normale bronnen van motivatie, maar het brein van een gamer is onverklaarbaar. Wanneer je steeds weer hetzelfde zinloze minigame probeert omdat je een betere hoogste score wilt? Wanneer u rond de onzichtbare grenzen van een niveau loopt, klikt u dan met de muis voor het geval er iets gebeurt? Wanneer je langer in een spel blijft dan zou moeten, omdat je je gedwongen voelt om die trofee of prestatie te ontgrendelen? Als je weigert de moeilijkheidsgraad van een bijzonder slechte baas een niveau lager te zetten, omdat je daardoor het spel zou laten winnen? Het zijn gamersbrein.
Ik ben niet zeker van games oorzaak deze specifieke smaak van koppigheid, of dat mensen met koppige neigingen zich aangetrokken voelen tot videogames. Maar bijna iedereen die ik ken en die veel videogames speelt, is er vatbaar voor. Het is het deel van jou dat gewoon niet wil toegeven, het deel van jou dat vastbesloten is de regels van een spel naar jouw hand te zetten. De extreme versie daarvan is het leren spelen van onmogelijke DragonForce-nummers van Guitar Hero op 2x snelheid, gewoon omdat het kan. Of alles wat er gebeurt Geweldige spellen snel klaar (AGDQ), marathons van vreugdevol gamen, zinloosheid waarbij mensen steeds esoterische uitdagingen aangaan, zoals het spelen van The Legend of Zelda: Majora’s Mask geblinddoekt of snel door een vervloekte aangepaste versie van Halo vol willekeurige items uit andere games.
Het was eigenlijk de AGDQ van dit jaar die me weer aan het denken zette over het gamersbrein en waarom we het hier geweldig vinden. Maar ik heb er vorig jaar ook veel over nagedacht tijdens het spelen van Baby Steps. Het is een game die het concept van het gamersbrein omarmt en toch zachtjes bespot – niet in de laatste plaats via de hoofdrolspeler, de nutteloze Nate, die veel stereotiepe gamerkenmerken belichaamt, waaronder het totaal niet bereid zijn om hulp te vragen.
Twee van de makers, Gabe Cuzillo en Bennett Foddy, hebben me hier veel over verteld toen we elkaar in november spraken. Baby Steps zit vol momenten die jou, de speler, ertoe aanzetten belachelijke prestaties te leveren. Op verschillende punten vind je grote gaten in de grond waar je doelbewust in kunt vallen, gewoon om te zien wat er gebeurt (spoiler: daar beneden is nooit iets). Een personage waarschuwt je weg te gaan van een toren en vertelt je dat er geen reden is om deze te beklimmen omdat er niets aan de top is; uiteraard probeerde ik meteen de toren te beklimmen. Ik heb ooit 10 minuten door een rivier gelopen naar een waterval om te zien wat daarachter zat; op de rotsen achter het water lag niets anders dan een ruw getrokken penis.
“Er is een normaal onverhard pad bij een klif waar je veilig naar toe kunt lopen, en langs de klif is er een rij houten pinnen waar je in plaats daarvan naar toe kunt lopen als je het risico wilt lopen twintig minuten voortgang te verliezen”, zegt Foddy. ‘Het is een grap die je maakt met de speler, want om het leuk te vinden, moeten ze weten dat ze in de verleiding komen om op de stokken te lopen. Als de speler er niets anders bij voelde dan: ‘O, dat is niet de juiste weg, ik wil niet op die stokken lopen’, dan is er geen grap. Maar de speler krijgt het omdat hij het moeilijk wil maken.”
De meest verfijnde grap van Baby Steps komt voor mij als je een bril vindt die onzichtbare stappen zichtbaar maakt. Als je besluit om helemaal over een stel rotsachtige pilaren te lopen om deze bril te vinden, waarbij je het risico loopt ergens te vallen, wat misschien een uur van je tijd zou verspillen, zul je een pad van onzichtbare treden zien die uiteindelijk naar een onzichtbare trofee leiden. Nate zal praktisch huilen van vreugde bij deze trofee die niemand anders kan zien, en roept een medewandelaar op om hem te bewonderen, die Nate natuurlijk alleen maar triomfantelijk rond kan zien dansen voor absoluut niets.
“De grap waar we steeds op terugkomen is wanneer de speler zichzelf in een bepaalde psychologische of emotionele toestand brengt en Nate dat op de een of andere manier mag weerspiegelen”, zegt Foddy. “Je ziet jezelf weerspiegeld in deze verliezer. Dat is de diepe grap: deze man, deze bankaardappel, hij is eigenlijk jij op dit moment.”
Cuzillo, die ook over Nate praat, heeft een chronisch geval van gamerbrein. “In de loop van de tijd kwamen we tot het idee dat een groot deel van het levelontwerp een kans biedt voor introspectie over waarom je de game überhaupt speelt, op welke soorten beloningen je afgestemd bent en waarom je games in het algemeen speelt”, zegt hij. “Je wordt als speler gevraagd: wat vind jij belangrijk? Wie ben jij als persoon? Als je niet in het gat springt, vraag je je (links) de rest van het spel af of je wel in het gat had moeten springen.”
Het gamerbrein wordt gezien als een mannelijk concept, al kan ik bevestigen dat je geen man hoeft te zijn om er last van te hebben. “Ik denk dat het een gendergerelateerde vorm van spel is, een giftig mannelijk spel, of in ieder geval zo is opgebouwd”, zegt Foddy. “Het is doordrenkt van de gamecultuur. Het is doordrenkt van het soort karakters dat van spelers wordt gevraagd te belichamen. Nathan Drake in Uncharted is vastberaden en vol doorzettingsvermogen, maar is dat hetzelfde als koppig en koppig zijn en iets stoms nastreven?”
Baby Steps is een van die games die je alleen echt kunt waarderen als je een beetje gamerbrein in je hebt. Proberen uit te leggen waarom het leuk is, is vrijwel onmogelijk – je moet enig begrip hebben van de dwang en de vreemde transcendentie van het nastreven van zinloze doelen. Maar hier is het allerbelangrijkste over het brein van gamers, en misschien over games in het algemeen: deze dingen zijn niet betekenisloos als ze daadwerkelijk iets voor je betekenen.
Wat te spelen
Toen ik begon Zwaard van de zee gisteravond en merkte dat ik over duinen van smaakvol weergegeven geanimeerd zand aan het surfen was, dacht ik meteen Reis. EEN kavel van deze game doet denken aan Journey, van de kunststijl en animatie tot de minimale eisen die het aan jou als speler stelt. Maar weet je wat? Het is bijna vijftien jaar geleden sinds de baanbrekende PlayStation 3-game, en het was geweldig om iets te spelen dat de beste momenten tot uitdrukking brengt. Je rent door de woestijn, springt af en toe, drukt af en toe op het vierkant om iets te laten gebeuren, en vindt plekken waar je magische zwaard water terug kan brengen naar je droge omgeving. Nadat je de voormalige woestijn onder water hebt gezet, surf je rond het water, terwijl de zeedieren om je heen vliegen. Het is mooi, alert en rustgevend, ook al is het weliswaar een beetje onbelangrijk; Ik vond het een geruststellend, haalbaar januarispel.
Verkrijgbaar bij: PS5, pc
Geschatte speelduur: 2-3 uur
Wat te lezen
-
Deze week schreef over speler Hollow Knight: Zijdelied terwijl u leeft met een chronische pijnaandoening; dit prachtige, straffende spel is symbolisch geworden voor een tijd waarin ik veel nadacht over de aard van het lijden.
-
Legoaanneemt Pokemon haar eindelijk onthuldmet een Kanto-evolutieset van £ 579,99 en een nogal ongelukkig uitziende Pikachu. De set Venusaur, Charizard en Blastoise ziet er extreem cool uit, maar ik vraag me af wie in deze economie het geld heeft voor ongelooflijk duur nerd-nostalgiespeelgoed.
-
Rockstar-spellen werknemers die vorig jaar werden ontslagen vanwege een vermeende vakbondsfraude het bedrijf vecht voor de rechtergesteund door de Independent Workers Union of Great Britain. Na een eerste hoorzitting in Glasgow vorige week een rechter heeft geweigerd het verzoek van de werknemers om voorlopige voorzieningen, wat betekent dat ze niet zullen worden betaald zolang de rechtszaak aanhangig is.
Wat te klikken
Vraag blok
Games-correspondent Keith Stuart beantwoordt deze door de lezer gestelde vraag David per e-mail:
Mijn goede voornemen voor het nieuwe jaar is bezuinigen Baldurspoort 3 En Slagveld en speel wat meer experimentele indiegames. Maar hoe kun je ze het beste vinden?
Allereerst gefeliciteerd met uw beslissing om uw game-inname uit te breiden. Er is niets mis met blockbuster-games, maar het is erg leuk om compleet nieuwe – en soms ongelooflijk vreemde – ervaringen te ontdekken. Afgezien van de reguliere indiebeelden van Guardian, natuurlijk, de voorkant van de digitale videogamewinkel Jeuk.io is een goed startpunt – veel kleinere ontwikkelaars plaatsen hun nieuwe projecten daar, en het is redelijk goed samengesteld. Stoom organiseert ook regelmatig indiepromoties, waaronder een jaarlijks indiefestival, en het is de moeite waard om jaarlijks een kijkje te nemen Indie-spellen prijzen, IndieCade En Spel te veranderen voor interessante titels. Er zijn ook tal van recensiesites die gespecialiseerd zijn in indietitels – b.v. Recensent van indiegames En De begraven schat van John Walker. Elders, Blauwlucht is geweldig voor het volgen van indie-ontwikkelaars – er zijn talloze lijsten en startpakketten waaraan je kunt deelnemen, waarmee je direct toegang krijgt tot indie-communities. U kunt in de bibliotheek van Bluesky zoeken naar suggesties. Het mooie is dat hoe meer indiegames je speelt, hoe beter je de ontwikkelaars en de community leert kennen, en hoe meer nieuwe je ontdekt.
Heeft u een vraag voor het Vragenblok – of wilt u iets anders zeggen over de nieuwsbrief – druk dan op ‘antwoord’ of stuur ons een e-mail op pushbuttons@theguardian.com.
