Muzikant Calvin Johnston zei ooit: “Rock and roll is een tienersport, bedoeld om gespeeld te worden door tieners van elke leeftijd – ze kunnen 15, 25 of 35 zijn. Het komt er allemaal op neer of ze de liefde in hun hart hebben, de mooie tienergeest.” Het nieuwe boek van Bootsy Holler Making it – Een intieme documentaire over de indie-, punk- en post-grungemuziekscene van Seattle (gepubliceerd door Damiani-boeken) wordt misschien geïntroduceerd op It’s Nice That, maar ze heeft geen introductie nodig in de onrustige wereld van de Amerikaanse indierock uit de jaren 90 en nul. Een plek waar de prachtige eenvoud van op gitaar gebaseerde muziek, met zijn vreemde karakters en toegewijd hoorspel, een culturele, metaforische toestand van de eeuwige tiener creëerde.
Bootsy Holler landde in Seattle net toen grungemuziek een vlucht nam, maar ze was gefascineerd door ‘interessantere muziek’ zoals Pavement, PJ Harvey, Dinosaur Jr. en de lokale band Sunny Day Real State, die al snel emo-legendes werden. Het was hier dat Bootsy foto’s begon te maken van iedereen om haar heen – zowel muziekartiesten als fans – om de tastbare culturele golf vast te leggen, een gevoel dat in de lucht hing waardoor rockfans zich dichtbij elkaar voelden. Er groeide een gemeenschap. “We hadden er zin in en je kon de energie voelen in de mensen met wie ik omging. Seattle had een levendige en diepe muziekscene”, zegt Bootsy. “Ik woonde samen met een drummer en al mijn huisgenoten zaten in zijn band. Ik ging naar kleine clubs en zag elke dinsdag- en donderdagavond obscure muziek, wanneer ze vaak speelden.”
Seattle was zeker de locatie voor Booty’s fotografie, de grootste stad in Washington, waar talloze (zo niet de meeste) indierockbands voortkwamen. Bootsy werd daar onmiddellijk onderdeel van de scène, een plek waar “het gemakkelijk was om een grote vis in een kleine vijver te worden” – op een goede manier. Bootsy was niet alleen een fan met een camera, ze nam het serieus en maakte profielfoto’s van Moby, Beck, Pearl Jam, The Posies, REM en Reggie Watts naast prachtige concertfoto’s van ontketende acts als The Yeh Yeh Yehs en Blonde Redhead. Het boek is een schatkamer van nieuwe culturen die tot bloei komen, zoals de ’tweemo’-golf van Death Cab For Cutie of het moment waarop garagerock mainstream werd.
