Ik zag Marty Supreme in een theater. Het voelde goed. Groot scherm. Grotere cola light en popcorn. Hoog resultaat. Geen pauzeknop. Tegen de tijd dat de credits verschenen, dacht ik helemaal niet meer aan pingpong. Ik dacht erover na naar jongen. Degene die, tegen alle bewijzen in, gelooft dat de volgende stap alles zal oplossen. Hij is scherp. Een vleugje waanvoorstelling. Maar absoluut zeker. Hij beschouwt het leven als één lange zwendel tegen de werkelijkheid zelf. De regels zijn grijs. De inzet wordt aan zichzelf toegewezen. En verliezen is onaanvaardbaar.
Ik ging naar huis en vroeg me af: is waanvoorstellingen een noodzakelijk ingrediënt bij het pionieren? Of slagen de meeste mannen er ondanks dat in?
Die vraag stuurde me door een filmkonijnenhol. Film het niet zien leuk vinden Marty Suprememaar film daar gevoel vind het leuk. Dezelfde bekabelde energie. Zelfde beroep. Hetzelfde voorwaartse plotmomentum dat weigert te stoppen en om toestemming te vragen.
Welkom bij Hustler-continuüm. Vijf films over mannen die hun kansen kennen en toch op zichzelf wedden.
