NEW YORK– Een emotioneel gebed van Iraanse filmmaker Jafar Panahi en bewegende woorden uit Ryan Koeler over het geweld in Minneapolis leidde dinsdag tot een uitreiking van de National Board of Review Awards, waar “One Battle After Another” van Paul Thomas Anderson opnieuw werd uitgeroepen tot de beste film van het jaar.
Komt twee dagen later De Golden Globes van zondaghet jaarlijkse, niet op televisie uitgezonden gala in New York, gehouden in de holle banketbakkerij aan de overkant van Cipriani 42nd Street en georganiseerd door Willie Geist, speelde zich af als een meer intiem en openhartig alternatief.
De winnaars waren zijzelf al aangekondigddus de nacht moet altijd behoren tot ‘Het ene gevecht na het andere’. De National Board of Review, een groep filmliefhebbers die teruggaat tot 1909, noemde de film niet alleen de beste film van 2025, maar kende ook de prijs voor beste acteur toe aan Leonardo DiCaprio, beste regisseur aan Anderson, beste bijrol aan Benicio Del Toro en doorbraakartiest aan Chase Infiniti.
Maar in een voortdurende parade van prijzen voor ‘One Battle After Another’ viel de avond nog steeds op bij de NBR’s. De verrassende presentator van de prijs voor beste film van de film was Martin Scorsesedie de “directheid” van Anderson’s verhalen en de uitvoering van zijn laatste prees.
“Zoals alle geweldige films is deze met niets anders te vergelijken”, zei Scorsese. “Het staat op zichzelf. Het is een geweldige Amerikaanse film.”
Anderson probeerde die rijkdom aan eer in ontvangst te nemen en probeerde te beschrijven wat ” De ene wedstrijd na de andere‘, zou zijn vader-dochterverhaal over de revolutie kunnen vertegenwoordigen. Zijn antwoord kwam door te wijzen naar zijn eigen dochter die aan zijn tafel zat.
“Ik weet niet waar onze film over gaat, maar ik weet wel dat het gaat over het houden van je kinderen”, zei Anderson.
Voor veel van de honorees woog de wereld buiten het sterrenbanket zwaar. De toespraak van Coogler was een van de meest aangrijpende van de avond. De regisseur van “Sinners” werd geëerd voor zijn script voor de vampierthriller en werd geïntroduceerd door de ster van de film, die al jarenlang samenwerkte Michael B. Jordanië.
Beiden werden 13 jaar eerder door het bestuur geëerd voor hun eerste film samen. Fruitvale-station.” Coogler herinnerde zich die film, gebaseerd op het waargebeurde verhaal van de moord op Oscar Grant in 2009 door een politieagent uit de Bay Area Rapid Transit in Oakland, Californië, en wendde zich tot de recente fatale schietpartij op Renée Nicole Goed door een immigratiehandhavingsagent in Minneapolis.
“Ik was jong en naïef en ik dacht dat de film de wereld zou veranderen en ervoor zou zorgen dat je niet langer mensen voor de camera zou zien executeren door ambtenaren”, zei Coogler. “Het is keer op keer bewezen dat ik ongelijk had. En het is moeilijk om hier te zijn en niet aan Minnesota te denken.”
‘Ik kan hier niet zijn zonder aan Renee te denken,’ voegde Coogler eraan toe.
Toch kwamen de krachtigste woorden van de ceremonie van Panahi: de dissidente Iraanse filmmaker die bijna twintig jaar lang in het geheim in zijn thuisland werkte terwijl hij onder huisarrest en gevangenisstraf stond. Panahi’s nieuwste, ” Het was gewoon een ongelukwerd verkozen tot beste internationale film.
De film, geïnspireerd op Panahi’s eigen gevangenschap, is een wraakdrama over het doorbreken van de cyclus van geweld en onderdrukking in Iran. Dinsdag stijgt het dodental een landelijk optreden tegen demonstranten in dat land waren er volgens activisten meer dan 2.500.
“Terwijl we hier staan, schiet de Iraanse staat demonstranten neer en gaat een bruut bloedbad openlijk door in de straten van Iran”, zei Panahi. “Vandaag is het echte toneel niet op de schermen te zien, maar in de straten van Iran. De Islamitische Republiek heeft een bloedbad veroorzaakt om de ineenstorting ervan te vertragen.”
“Dit is niet langer een metafoor”, vervolgde hij. “Dit is geen verhaal. Dit is geen film. Dit is een realiteit die dag na dag in kogels wordt geschreven.”
Panahi riep de filmgemeenschap op om zich uit te spreken en “elke stem en elk platform te gebruiken dat je hebt.”
“Tegenwoordig heeft de cinema de macht om weerloze mensen bij te staan”, zei Panahi. “Laten we hen bijstaan.”
Panahi’s opmerkingen, uitgesproken via een tolk, schokten het publiek. En toen ging de volgende prijs naar Clint Bentley en Greg Kwedarvoor het aangepaste scenario van hun klagende drama uit de Pacific Northwest-periode ‘Train Dreams’ leken de filmmakers hun toespraak te onderbreken, die gedeeltelijk ging over hoe het maken van de film en het vervolgens promoten ervan tijdens het prijzenseizoen betekende dat ze tijd moesten opofferen met hun jonge kinderen.
“Als de wereld een beetje afbrandt, kan het soms frivool aanvoelen”, zei Bentley. “Ik wil vooral de heer Panahi bedanken voor het feit dat hij ons eraan heeft herinnerd wat we met het medium kunnen doen en waarom het de moeite waard kan zijn.”
