Met shows van Araki, Edward Weston en John Waters heeft de Franse hoofdstad ook buiten Parijs veel te bieden dit jaar
Fotografie van de week verovert Parijs stormenderhand, en het is moeilijk om de drang te weerstaan om op een trein over het Kanaal te stappen om te zien wat je te wachten staat. Het allerbelangrijkste Parijs foto Het evenement in het Grand Palais is zijn gebruikelijke bruisende zelf, een groot aantal stands met fotografie in elke denkbare vorm en grootte. Tegelijkertijd bieden de galerijen in Parijs een mix van shows, van blockbusters van bekende namen tot kleinere spotlights op opkomende kunstenaars. Het is een goede week om te verdwalen in Parijs, een stad die degenen beloont die ontdekken.
Hier belicht AnOther zes niet te missen galerietentoonstellingen die plaatsvinden tijdens Paris Photo 2025.
De belangrijkste fototentoonstelling in Parijs deze week is de enscenering door MEP van de machtige modernistische fotograaf Edward Weston. Deze onthullende show sluit aan bij Westons overgang naar een meer modernistische esthetiek tussen het interbellum, toen hij de Pictorialists verliet (die hier ook te zien zijn). Of het nu naakten of paprika’s zijn, zijn beelden vertonen een verbazingwekkende mate van nauwkeurigheid, aandacht en scherpte. Weston had een ongeëvenaard vermogen om een bijna spiritueel inzicht in de aard der dingen te combineren. Uiteindelijk demonstreert deze show de diversiteit van Westons instincten. Hij heeft de traditionele taken van de fotografie nooit opgegeven, maar verfijnde ze in plaats daarvan en bracht het modernistische credo naar het medium dat ons helder naar de wereld zou laten kijken om nieuwe vormen van betekenis te ontdekken.
In de Odéon-ruimte van Jean-Kenta Gauthier voelt een kleine maar bijzondere tentoonstelling van de ondergecureerde Zwitserse kunstenaar Hannah Villiger (die tussen 1986-97 in Parijs woonde) als een ontmoeting van een ontmoeting. Haar vroege sculpturale werken, die de vormen van twijgen onderzoeken, vertegenwoordigen haar gevoeligheid voor haar omgeving tijdens haar werk in Canada, terwijl de levendige, prachtig intieme aquarellen op vergelijkbare wijze de grenzen van – of het contact tussen – de uiterlijke en innerlijke wereld in twijfel trekken, waardoor het zelfgevoel van de kunstenaar opnieuw wordt bevrijd. In het Grand Palais presenteert de galerie ook Villagers grootschalige polaroidvergrotingen van haar lichaam, die vorig jaar te zien waren in haar tentoonstelling Pompidou en een van de laatste werken waren die ze maakte vóór haar dood op 45-jarige leeftijd.
In Shmorévaz, een voormalige schoenenwinkel in de 7e, presenteert Rebekka Deubner een nieuw project over het taboe-onderwerp van mannelijke anticonceptie. Drie lange glazen lijsten die eruitzien als inbouwspiegels en houten kisten op de planken daarachter bevatten verschillende fragmenten uit Deubners werk. Er zijn ook twee video’s te zien met een interview met Deubners vriend, die haar gedeelde ervaringen met haar vriend bespreekt toen hij de verantwoordelijkheid op het gebied van anticonceptie op zich nam in hun relatie, evenals scènes uit een centrum voor gezinsplanning in Marseille waar mannen hun eigen jockstraps en ringen maken tijdens doe-het-zelf-workshops. Door thema’s als genderrollen en relaties, mannelijkheid en het lichaam als collectieve plek voor politieke expressie en activisme aan te raken, voelt Deubners veelzijdige, gevoelig vormgegeven project aan als slechts het topje van een onderwerp dat in de toekomst nog veel meer onderzoek zal vergen.
Het met beton beklede interieur van de Babylone-boekhandel van Saint Laurent vormt de perfecte achtergrond om de stedelijke ruimtes van Antony Cairn te ervaren. De curatie van Anthony Vaccarello omvat een mix van het werk van de Britse kunstenaar, van werken gemaakt met computerponskaarten en e-readers tot zijn videowerken opgenomen met een Pixelvision-videocamera uit de jaren tachtig. Cairns geeft verouderde technologieën een soort elektrische schok, waardoor een unieke visie op de stad ontstaat die zowel nostalgisch als futuristisch is. T-shirts die te koop zijn, zijn speciaal voor de show ontworpen, en in het Grand Palais kun je ook de calotypes van Cairns vinden, gedrukt op Japans gampi-papier, waardoor traditie en moderniteit op een verbluffende manier samenkomen.
Upstairs Galerie Hussenot, gepresenteerd naast Reena Spaulings’ groepstentoonstelling The Family Gun, is deze merkwaardige Johannes Waters tentoonstelling. Voor zijn collage van 21 puistjes identificeerde hij Pier Paolo Pasolini’s ‘vriendjes’ in zijn film zoomden in op hun puistjes en fotografeerden ze opnieuw. Ze zien eruit als prominente tepels en hebben een juweelachtige kwaliteit. Fetisj kruipt ook in zijn bijna eerbiedige montages van Liz Taylor’s haar en voeten (hij noemde eerder de onrustige film Boom! uit 1968, waarin ze ‘perfect’ speelt). Zijn beelden uit 1998, die vloertegels, tafelpoten en de binnenkant van zijn diepvrieslade en gootsteenkast documenteren, zijn alledaags en bescheiden, maar vertegenwoordigen tegelijkertijd het heldere en scherpe standpunt van de kunstenaar. Het is tenslotte de onvoorspelbaarheid van Waters die hem zo unboxable maakt.
Het zou onbeleefd zijn om de stad te verlaten zonder getuige te zijn van de 1000 polaroids Noboyushi Araki verspreid over de rotonde van het Musée Guimet. Ze zijn onlangs aan het museum geschonken door de Franse verzamelaar Stéphane André, en de duizelingwekkende tentoonstelling is bedoeld als een knipoog naar zijn atelier, waar ze voorheen waren gehuisvest. Geboren uit spontaniteit en obsessie, destilleren deze kleine haiku’s de paradox van het moment, een confrontatie met iets dat zowel eeuwig als vergankelijk is. Geladen met verlangen, verlies, kwetsbaarheid en theatrale intensiteit, laat de installatie je de hele reis naar huis nadenken over deze vraag: wat blijft er over als het beeld vervaagt?
Parijs foto loopt tot 16 november.
