Een afbrokkelende, kurkentrekkerachtige structuur draait spiraalsgewijs de heuvel op in het Venezolaanse Caracas, waar de politieke oppositie van Nicolas Maduro “als dode vissen werd opgehangen” om gemarteld te worden.
Wat in de jaren vijftig het eerste drive-through-winkelcentrum ter wereld had moeten zijn – dat de failliete dromen van moderniteit van het Zuid-Amerikaanse land in het tijdperk na de Tweede Wereldoorlog belichaamde – staat nu bekend als ‘de hel van land’ door de bewoners.
Omringd door sloppenwijken is El Helicoïde nooit echt voltooid.
Sindsdien is het Venezuela’s meest beruchte detentiecentrum geworden – een plaats van angst – waar zowel gewone criminelen als politieke gevangenen werden vastgehouden.
Binnen de betonnen muren van El Helicoide zouden gevangenen in uitgestrekte kamers de meest verdorven martelmethoden ondergaan: aan het plafond gehangen, geslagen, verkracht en urenlang met zakken uitwerpselen boven hun hoofd achtergelaten.
Bij een martelmethode die bekend staat als ‘de Russische’ of ‘witte marteling’ worden mensen in een kleine, raamloze cel gestopt die helemaal wit is geverfd en met felle lichten die nooit uitgaan.
Lees meer over Venezuela
Dit werd verteld door voormalige gevangenen De telegraaf dat dit ervoor zorgde dat ze alle tijdsbesef verloren, hallucinaties kregen en dat hun geest “wegdroop”.
Het licht flikkerde alleen maar aan en uit toen een ander slachtoffer werd geëlektrocuteerd volgende deur.
Degenen die de jarenlange martelingen in El Helicoïde hebben overleefd, zeiden dat ze elke ochtend wakker zouden worden en hun vrienden bewusteloos op de celvloer zouden zien liggen, onder het bloed.
Rosmit Mantilla, een politicus van de oppositie die twee jaar in de gevangenis heeft vastgezeten, bevestigde dat verschillende andere gevangenen met geweren waren verkracht, terwijl anderen werden geëlektrocuteerd.
“Sommigen van hen verloren het gezichtsvermogen in hun rechteroog omdat er een elektrode in hun oog was geplaatst”, zei hij.
Bijna allemaal werden ze “als dode vissen opgehangen terwijl ze hen martelden” terwijl ze om hulp schreeuwden, herinnerde Mantilla zich de verschrikkingen.
Hij voegde eraan toe: “Elke ochtend werden we wakker en zagen we gevangenen op de grond liggen die ’s nachts waren weggevoerd en gemarteld teruggebracht, sommigen bewusteloos, onder het bloed of halfdood.”
Mantilla werd met 22 andere mensen opgesloten in een cel van 5 bij 3 meter die vanwege zijn omvang bekend stond als ‘el infiernito’ (‘kleine hel’).
Hij legde uit dat niemand op de grond kon gaan liggen omdat er niet genoeg ruimte was, en voegde eraan toe: “We plasten op dezelfde plek waar we ons eten bewaarden, omdat er geen ruimte was.”
Het is niet bekend hoeveel gevangenen zijn gestorven als gevolg van de wrede omstandigheden, aangezien de operaties geheim worden gehouden.
Juan Navarrate, een mensenrechtenactivist, heeft beweringen van ambtenaren in twijfel getrokken dat gevangenen door zelfmoord zijn omgekomen.
Hij zei: “Ik heb gehoord van gevangenen die vermeende zelfmoorden pleegden en de dood tegemoet sprongen, maar wie weet… gezien de structuur zou het heel moeilijk zijn om op deze manier zelfmoord te plegen.”
Details over El Helicoïde zijn onthuld toen de beste parlementariër van Venezuela, Jorge Rodriguez, dinsdag zei dat meer dan 400 mensen uit de gevangenis zijn vrijgelaten.
De Amerikaanse president Donald Trump zei vorige week dat een groot aantal gevangenen zou worden vrijgelaten als vredesgebaar na de gevangenneming van Maduro en zijn vrouw.
De vrijlating van mensen die door de oppositie als politieke gevangenen worden beschouwd, is een van hun al lang bestaande eisen.
“Het besluit om enkele gevangenen vrij te laten, geen politieke gevangenen, maar enkele politici die de wet en de grondwet hadden overtreden, mensen die opriepen tot een invasie, werd genomen”, zei Rodriguez, eraan toevoegend dat dit bedoeld was om “vreedzaam samenleven” te bevorderen.
In september meldde Human Rights Watch dat tientallen politieke gevangenen in Venezuela al weken, maanden en sommige zelfs meer dan een jaar vastzaten.
In de meeste gevallen hadden de gedetineerden banden met politieke oppositiepartijen.
De meesten hebben sinds de dag van hun arrestatie geen bezoek en telefoontje gekregen.
Juanita GoebertusDirecteur Amerika bij HRW beschreef dit destijds als “een huiveringwekkende getuigenis van de wreedheid van de repressie in Venezuela.”
“Regeringen moeten geen enkele diplomatieke inspanning sparen om de vrijlating van deze gevangenen te garanderen”, zei ze.
Velen werden vastgehouden in El Helicoide, terwijl sommigen naar Rodeo I werden gebracht, een streng beveiligde gevangenis in de staat Miranda.
HRW zei dat veel van de gearresteerden werden beschuldigd van ‘terrorisme’ en ‘het aanzetten tot haat’.
Ze worden beschuldigd van het financieren of bevorderen van ‘destabiliserende acties’ tegen de regering van Maduro.
In veel gevallen werden ze aangeklaagd tijdens virtuele hoorzittingen waarbij hen het recht op een advocaat van hun keuze werd ontzegd, en in sommige gevallen werden familieleden vaak pas op de hoogte gebracht van deze hoorzittingen nadat ze hadden plaatsgevonden.
