Over tien jaar zal CES 2026 wellicht herinnerd worden als het jaar waarin robots de beursvloer overnamen. Mensachtigen vouwden kleding, pakten spullen in, speelden spelletjes en praatten als productmarketingmanagers.
Tegen deze achtergrond leidde ik een gesprek in de foodtech-scene over de vraag of robots binnenkort de keuken kunnen overnemen. In een sessie met de titel “Robot vs. Chef: zal AI de kok versterken of vervangen?”, bracht ik oude tv-chef Tyler Florence samen met een paar robotbouwers: Nicole Maffeo van Gambit Robotics en Ali Kashani van Serve Robotics.
En als ik ‘ontpit’ zeg, bedoel ik dat ik iedereen in een breed gesprek over de toekomst liet duiken, waarbij de meeste deelnemers het grotendeels eens waren over de manier waarop robots moeten worden gebruikt in huishoudelijke en professionele keukens, maar niet altijd.
Terwijl tienduizenden aanwezigen robots op de beursvloer bekeken en zagen wat ze theoretisch konden doen, vroeg ik mijn panelleden wat robots eigenlijk zouden moeten doen. Vanaf het begin verwierpen ze het idee dat de mens vervangen zal worden door kunstmatige intelligentie of robotica in de keuken. Chef-kok Tyler Florence omschreef AI niet als een creatieve kracht, maar als een responsieve kracht, waarbij hij opmerkte dat de output ervan volledig afhankelijk is van menselijke input.
“Hoe geweldig AI nu ook is”, zei hij, “het draait eigenlijk allemaal om aanwijzingen. Het zal niets doen als het alleen maar op zichzelf staat.”
In plaats van chef-koks te vervangen, waren alle panelleden het erover eens dat kunstmatige intelligentie en robotica veel beter geschikt zijn om met hen samen te werken en het repetitieve en weinig glamoureuze werk aan te pakken dat tijd en energie uit keukens vreet.
Maar hoe zit het met saaie, gevaarlijke of repetitieve taken? Het is duidelijk dat niet alle banen bevredigend zijn, en zelfs niet de banen die veel mensen willen. En als mensen dit werk doen, bestaat altijd het risico op letsel.
Volgens Kashani worden repetitieve, blessuregevoelige en moeilijk te beheren taken al geautomatiseerd.
“Als je zo’n baan hebt, zoals het ontpitten van een avocado, is dat geen geweldige baan”, zei hij. “Het is eigenlijk gevaarlijk. Mensen snijden hun vingers.” In deze gevallen, zo betoogde Kashani, kan een robot het aantal blessures verminderen en tegelijkertijd mensen de vrijheid geven om zich te concentreren op creatief en gastgericht werk.
Dit idee om robots in te zetten die vaak gefocust zijn op een enkele taak en er niet uitzien als een mens, stond in schril contrast met wat we zagen op de beursvloer waar mensachtigen overal leken te zijn. Toen ik de panelleden vroeg of een mensachtige vormfactor zinvol was, was iedereen het erover eens dat we mensachtigen niet snel in restaurants of thuiskeukens zullen zien.
“Niemand wil een man die uit zijn kast komt, eten voor ze klaarmaakt en dan weer naar binnen gaat”, zei Kashani.
Maffeo was het daarmee eens. “We hebben niemand nodig die al deze dingen voor ons doet”, zei ze. “Help ons gewoon deze eenvoudige pijnpunten op te lossen die zoveel van onze tijd verspillen.”
Maffeo zei dat ze gelooft dat gedistribueerde, gespecialiseerde robots zowel goedkoper als praktischer zijn dan gegeneraliseerde mensachtigen, tenminste voor het komende decennium.
Toch bestaat er geen twijfel over dat robotica en kunstmatige intelligentie zich snel door het voedselsysteem bewegen. Dus waar blijft iemand als Tyler Florence, die al lang naam heeft gemaakt met het creëren van recepten en het koken voor mensen in hun eigen ruimte, zonder de hulp van technologie? Volgens Florence zal, naarmate robotica wijdverspreider wordt, de waardevergelijking omkeren en zullen mensen voedsel gaan eisen dat volledig door mensen is gemaakt. Met andere woorden: hoewel machines veel dingen goed en goedkoop kunnen doen, wordt het schaarse goed menselijk oordeel, smaak en aanwezigheid.
“Door de mens gemaakt zal de nieuwe luxe worden”, zei Florence. “Dingen die zo aanvoelen, zijn gemaakt door een mens, bedacht door een mens, geproduceerd door een mens.”
Vooral op het gebied van luxe dineren voorspelde Florence dat automatisering grotendeels onzichtbaar zal blijven, terwijl menselijke interactie een premiumervaring wordt waar mensen bereid voor zijn te betalen.
Maar hoe zit het met thuis? Restaurantkeukens en front-of-house-activiteiten zijn bedrijven waar mensen gewend zijn premies te betalen voor voedsel dat door anderen is bereid. Het overgrote deel van de maaltijden wordt echter thuis genuttigd en gemaakt van voedsel uit onze eigen voorraadkasten en koelkasten. Welke rol zullen automatisering en kunstmatige intelligentie spelen in het huis van de toekomst?
Volgens Kashani zullen we steeds vaker intelligentie uit technologieën zoals computer vision, IoT en automatisering geïntegreerd zien in alledaagse apparaten om mensen te helpen maaltijden te plannen, voedselverspilling te verminderen en voedsel gemakkelijker te bereiden.
“Bij elke stap van dat proces kunnen we mensen helpen met behulp van kunstmatige intelligentie en robots.”
Kashani wees ook op ‘aging-in-place’-scenario’s als een gebied waarop automatisering en kunstmatige intelligentie bijzonder nuttig zouden kunnen zijn. Maffeo was het daarmee eens en zei dat ze gelooft dat we meer technologie zullen zien ingebed in voorraadkasten en koelkasten om mensen te helpen hun maaltijden beter te plannen.
Toen we het panel afsloten, spraken we over wat de opkomst van robots en kunstmatige intelligentie in de voeding op de lange termijn betekent voor de cultuur, de werkgelegenheid en de samenleving. Ik was verrast dat over het algemeen iedereen voorzichtig optimistisch was. Kashani wees op de geschiedenis als leidraad en betoogde dat productiviteitswinsten de neiging hebben om nieuw werk te creëren in plaats van het volledig te elimineren. “Al deze voorspellingen uit het verleden zijn verkeerd uitgekomen”, zei hij, waarbij hij opmerkte dat de werkgelegenheid historisch gegroeid is door de technologische veranderingen.
Ik was het op één punt oneens en suggereerde dat banen verloren zullen gaan, hoewel dit niet de plaats was voor een dieper gesprek over het universele basisinkomen.
Florence bracht een cultureel probleem naar voren, met het argument dat voedsel herinnering en identiteit is, iets dat wordt doorgegeven via families en gemeenschappen. ‘We worden allemaal bepaald door wat onze grootouders deden’, zei hij. “En dat definieert ons echt als mensen.”
Het was een leuk en tot nadenken stemmend gesprek waarin de implicaties werden onderzocht van wat er zou kunnen gebeuren als wat we op de beursvloer zagen uiteindelijk de norm zou worden. Hieronder kun je de hele sessie terugkijken:
