Winston is een eerbetoon aan het woord ‘morph’, aangezien zijn proces bestaat uit het afdrukken van afbeeldingen op klei, die hij vervolgens beeld voor frame vormgeeft en fotografeert om een ’gevoel van verschuivende, tactiele beweging’ te creëren dat verandert in bizarre animaties die soms lijken op de evolutie van geheel nieuwe levensvormen. Door zich te concentreren op het geheugen, gevonden beelden en ‘de spanning tussen analoge imperfectie en digitale controle’ bloeien en krullen zijn onderwerpen in klonterige kleiwezens, sommige mensachtig, andere plantachtig met rankachtige bewegingen. De tactiele contrasten tussen polaroid-lifts en beeldoverdrachten met psychedelische kleiheuvels zouden gelijke mate van misselijkheid en fascinatie moeten oproepen – in zekere zin lijken ze op Winstons kinderwonder dat tot leven komt.
De aanwezigheid van Winston in deze ’toner morphs’ valt niet te ontkennen, met vingervlekken die de teint naar elkaar toe trekken en prachtige kleurenspectra creëren. Zijn menselijke uitstrijkjes vormen de verhalende bogen van de eindeloos herhaalde groeicycli van de klei, waardoor de motieven ook een analoge griezeligheid krijgen, in tegenstelling tot de symmetrische perfectie van digitaal gedefinieerd werk. “Voor mij is het aanraken van elk kleiframe een manier om verbonden te blijven met het werk. Het is een langzaam, praktisch proces dat speels en levend aanvoelt”, zegt Winston. “Elke kleine beweging laat een spoor van menselijke energie achter in iets dat anders statisch zou zijn. Het herinnert de kijker eraan dat wat hij ziet handgemaakt is, een illusie die eerder gebaseerd is op vakmanschap dan op automatisering.”
