Zwaarbewapende militaire officieren schreeuwen tegen ons dat we op de grond moeten knielen voor de gesloten winkelpuien met uitzicht op de Kibuye-rotonde in het centrum van Kampala, terwijl de schokkende geluiden van geweervuur en verdovingsgranaten weerklinken.
Tientallen soldaten verzamelen zich om de tijdelijke detentie af te dwingen. Sommigen dragen bivakmutsen, anderen zijn naakt en roddelen.
Hun dreigementen maken duidelijk dat journalisten net zo onwelkom zijn als de demonstranten die oproepen tot een einde aan het veertigjarige bewind van de Oegandese president Yoweri Museveni.
Ten slotte krijgen we gratie van een hoge commandant die zijn soldaten opdraagt onze camera’s terug te geven en zegt: “Ik vergeef je, maar breng ons niet in verlegenheid.”
Oeganda is verwikkeld in een door de staat opgelegde internet-black-out, waarbij de media zwaar beperkt zijn in het rapporteren over de onrust, terwijl de stemmen voor de volgende president worden geteld en betwist.
Toen we voor het eerst bij de hectische rotonde aankwamen om het harde optreden tegen demonstranten te filmen, liet een plaatselijke journalist ons de bobbel van een wapenstok op zijn biceps zien en waarschuwde: “Ik vertelde ze dat ik onder druk stond en ze sloegen me.”
‘Mensenkracht’
Aan de overkant sprint een man weg van een menigte soldaten die achterover blijven hangen om een andere man te zoeken en in elkaar te slaan voordat hij hem meeneemt.
Mannen die in Boda Boda-motortaxi’s rijden, uiten hun ongenoegen aan de overkant van de straat voordat geweervuur hen in de buurt verdrijft.
Chauffeurs roepen “people power!” uit hun auto’s klinkt een van de strijdkreten van oppositieleider Bobi Wine. Een man houdt zich vast aan de kant van de weg om zich te uiten en zegt: “Op dit moment stemmen mensen op Bobi Wine. Hij is bedrogen met zijn stem!”
Een groot schoolbord van meneer Museveni zweeft boven deze chaos. Zijn campagneslogan, ‘bescherm de winsten’, voelt fel letterlijk aan.
De strijdkrachten die zich richten op de aanhangers van zijn belangrijkste tegenstander worden geleid door zijn zoon, generaal Muhoozi Kainerugaba, het hoofd van de Ugandan People’s Defense Force (UPDF) en, voor velen, zijn erfgenaam.
Dit speelde zich allemaal al eerder af Bobi-wijn’s Nationale Eenheidspartij (NUP) maakte bekend dat veiligheidsagenten in zijn huis hadden ingebroken. Een legerhelikopter landde op zijn terrein en ontvoerde hem vrijdagavond.
De Oegandese regering heeft de claims van de NUP afgewezen.
De voorzitter van de Nationale Strategische Communicatiecommissie in Oeganda zei dat Bobi Wine en zijn vrouw “veilig in hun huis” zijn en onder politiebescherming staan.
Lees meer:
De verkiezingen in Oeganda ontaarden in dodelijk geweld
President om het internet af te sluiten
Hoe de Oegandese regering een popsterpoliticus probeert tegen te houden
Beschuldigingen van zijn arrestatie zouden nationale protesten kunnen aanwakkeren die kunnen wedijveren met die van de verkiezingen van 2021 en een nog bruter antwoord kunnen opleveren.
De impasse tussen zijn aanhangers en de staat eerder op de dag kwam tot uiting in een koortsachtige vechtpartij in het Kololo-telcentrum in Kampala, na een omstreden stemverklaring die overwinningen opleverde voor de heer Museveni.
“Ik heb het recht om te spreken! Ik heb het recht om te spreken”, roept een functionaris van de oppositiepartij in het gezicht van de strenge agenten van de regerende partij, gesteund door het leger en de politie, die de teltent onder water zetten.
Uit de teltent stromen protestkreten van een lid van Wine’s partij: “Wij willen onze overwinning! Dit is een proteststemming! Wij willen onze overwinning! Zij beschermen de criminelen.”
Het leger en de politie komen hem dichterbij en slepen hem met geweld naar een politietruck. Hij sluit zich aan bij 300 andere supporters en functionarissen die volgens de NUP de afgelopen weken zijn gearresteerd en verdwenen.
Elizabeth Namagembe
Een ander NUP-lid, de 23-jarige universiteitsstudent Elizabeth Namagembe, is buiten adem van frustratie.
“We hebben Oegandezen die hebben gestemd en het is hun recht om een leider te kiezen”, vertelt ze ons in tranen buiten de tent, terwijl soldaten en politie achter haar op wacht staan.
“De internationale gemeenschap, wat kunnen ze voor ons doen? Omdat wij Oegandezen zijn gekomen om te vechten – we hebben gestemd en we hebben niet om geweld gevraagd.”
