Door Joshua Tyler
| Uitgegeven
Mensen beschouwen de jaren zestig vaak als de gezinsvriendelijke gouden eeuw van de Walt Disney Company. Deze films worden gezien als een representatie van hoe entertainment eruit kan zien als het geen agenda pusht of het publiek probeert te misleiden om een of andere marginale overtuiging te omarmen. Iedereen die dat gelooft, kan niet méér ongelijk hebben.
De jaren zestig vormden het beginpunt van een enorme culturele verschuiving in de Verenigde Staten, en ideeën als de hippiebeweging en de feministische beweging, hoewel niet populair in de mainstream, werden al stilletjes omarmd door de kunstenaars en creatieven die Disney-films maakten. Toen Walt Disney stel een team samen om te maken Maria Poppins in 1963 werd zijn gezinsvriendelijke film over een magische oppas, of hij het nu wist of niet, een van de eerste films die een resistent publiek wist te screenen ten gunste van een opkomend tij van geloof in de tegencultuur.
scherm gewassen (bijwoord) – Wanneer iets dat op een scherm wordt gezien, de manier waarop iemand denkt of voelt volledig verandert, alsof zijn oude overtuigingen worden uitgewist en vervangen door wat hij zojuist heeft gezien.
Dit is het verhaal van hoe Maria Poppins heeft Amerikaanse kinderen gescreend om zich aan te sluiten bij een ideologie die hun ouders al hadden afgewezen, en creëerde daarbij de rampen van de moderne wereld.
Mary Poppins is een heel ander personage in de boeken
Maria Poppins is aangepast naar een boek van auteur PL Travers. Als je de Travers-boeken hebt gelezen, is het je waarschijnlijk opgevallen dat ze vrijwel geen gelijkenis vertonen met de iconische Disney-film.
Het verhaal van Travers is vreemd, sober en soms ongemakkelijk. Disney’s versie herschrijft het in iets zachters, glanzender en veel meer ideologisch gedreven. PL Travers haatte alles aan de film van Disney en maakte er krachtig bezwaar tegen, waarbij hij luid beweerde dat deze de waarden die ze kinderen in haar boeken probeerde bij te brengen volledig ondermijnde en verkeerd voorstelde.
De veranderingen beginnen bij Mary Poppins zelf, die in de boeken geen leuk, grillig personage is dat haar leven leidt met kinderfantasieën. Travers’ versie van het personage is streng, ongeduldig en afstandelijk. Ze is meestal niet erg aardig en ze is ongelooflijk streng. Ze voedt nooit; zij corrigeert alleen. Haar doel is om de kinderen onder haar hoede te helpen betere volwassenen te worden.
De filmversie hanteert de tegenovergestelde benadering. Ze stelt zich streng op, maar uiteindelijk is ze toegeeflijk en moedigt ze eigenzinnigheid en verbeeldingskracht aan. Ze kijkt neer op praktische zaken en gebruikt snelkoppelingen als magie om de kinderen te helpen het echte werk te vermijden. De film zelf bespot alles wat niet puur leuk is, en doet er alles aan om het idee bij de kijkers onder de aandacht te brengen dat het leven van een kind weinig meer zou moeten zijn dan dansen op het plafond.
Disney maakt van papa de ultieme slechterik
Disney’s aanpak Maria Poppins maakt de slechterik van de film dhr. Banken. In de boeken is hij niet de slechterik. Hij is een normale vader en wordt behandeld als een gewaardeerd lid van het huishouden en als gezinshoofd.
In de film wordt meneer Banks behandeld als een monster en de film eindigt met het feit dat hem letterlijk wordt verteld dat hij moet vliegeren.
Op papier is er niets kwaadaardigs aan, meent meneer Banks. Hij suggereert af en toe dat zijn vrouw haar gezinsverantwoordelijkheden serieuzer neemt nadat ze letterlijk de kinderen heeft verloren en het niets lijkt te kunnen schelen. Hij wil dat zijn kinderen zich goed gedragen en respectvol zijn. Hij wil zijn zoon meenemen naar zijn werk en hem leren hoe hij een baan kan krijgen. Hij probeert zijn kinderen te helpen de waarde van geld te leren kennen en wil een spaarrekening voor hen openen.
Deze fundamentele, standaard, goede opvoedingsideeën worden door de film allemaal als pure schurkenstaten behandeld. Het is de taak van Mary Poppins om de familie te leren hoe ze het praktische advies van meneer Bank kunnen ondermijnen.
Voer de vogels, anders
De film maakt belachelijk praktisch advies voor het publiek mogelijk door gebruik te maken van een bekende propagandatechniek die ‘vergiftiging van de put’ wordt genoemd. De put vergiftigen is wat er gebeurt als een idee in diskrediet wordt gebracht door de bron van het idee aan te vallen, in plaats van het idee zelf.
Dus als je een slecht persoon iets zinnigs laat zeggen en dan iedereen laat doen alsof die ideeën net zo slecht zijn als de persoon die ze uitspreekt, dan zullen mensen die ideeën met kwaad associëren. Het maakt niet uit hoe redelijk of logisch deze ideeën ook zijn.
Het beroemde ‘Feed the Birds’-moment Maria Poppins is de grootste, meest manipulatieve emotionele meswending. En het is allemaal als een val opgezet door Mary Poppins.
De vader van de kinderen vertelt Mary Poppins dat hij de kinderen morgen naar de bank zal brengen om een spaarrekening te openen. Mary Poppins is het daarmee eens, wetende welke route hij naar de bank zal nemen.
Die avond zingt Mary Poppins een magisch lied over een dakloze vrouw die de vogels voert en tegen de kinderen zegt dat ze haar geld moeten geven als ze willen dat de heiligen vriendelijk naar hen kijken. Mary weet heel goed dat ze deze vrouw onderweg naar de bank zullen tegenkomen, al vinden de kinderen het gewoon een fantastisch verhaal.
De volgende dag, op weg naar de bank, komen meneer Banks en de kinderen het dakloze vogelvoeder tegen. Na een avond Mary Poppins voorgeprogrammeerd te hebben, willen de kinderen haar helpen en haar het geld geven dat meneer Banks wil dat ze op de bank zetten.
De heer Banks stelt vriendelijk voor dat het geld in plaats daarvan kan worden bespaard. De kinderen raken in paniek, ze rommelen en ze gedragen zich als monsters gedurende de rest van hun reis naar de bank, en gedragen zich uiteindelijk zo slecht dat hun vader wordt ontslagen.
De film bestempelt deze hele reeks als een morele mislukking van de kant van de heer Bank. De camera hangt. De muziek zwelt aan. Het publiek is getraind gevoel die voorzichtigheid is wreedheid en meneer Banks verdient alles wat hij krijgt na zijn weigering geld te overhandigen aan een dakloze vrouw.
Hoe Mary Poppins het publiek naar langetermijndenken stuurt
De echte truc hier is dat de film, en vooral de reeks Feed The Birds, niet echt tegen hebzucht pleit. Het pleit tegen langetermijndenken. Het herformuleert verantwoordelijkheid als emotionele kilheid. Het vertelt kinderen en ouders die met hen meekijken stilletjes dat vooruit plannen op de een of andere manier minder deugdzaam is dan impulsieve vrijgevigheid.
Dit was ook een van de kernovertuigingen van de tegencultuurbeweging van begin jaren zestig. Langetermijnplanning werd door hippies omschreven als ‘onderwerping aan het systeem’. Dit is geen toeval in een film als Mary Poppins. Het is bewust conditioneren.
Behalve dat meneer Banks geen ongelijk heeft. Hij heeft gelijk. Bespaart geld is goed advies. Een kind leren dat geld toekomstige waarde heeft, is een van de belangrijkste lessen die een ouder kan geven. Maar Maria Poppins maakt het tot een karakterfout omdat het verhaal een reeks subversieve ideeën bevat.
Mary Poppins maakt verantwoordelijke vaders te schande en moedigt afwezige moeders aan
Dat is de enige reden waarom Mr. Banks in de film speelt. Hij schermt het publiek af met de fundamentele, op gezond verstand gebaseerde familiewaarden die destijds populair waren. Waarden waarvan mensen niet door middel van een eerlijk debat kunnen worden overgehaald om ze op te geven.
In tegenstelling tot de heer Banks is mevrouw Banks functioneel afwezig. Ze laat de kinderen dagelijks achter om politieke zaken, marsen en bijeenkomsten bij te wonen. De film speelt dit af als wrang en bewonderenswaardig. Haar afwezigheid wordt niet opgevat als verwaarlozing; het is ingelijst als bevrijding. Ze doet tenslotte belangrijk werk. Voor werk waarbij ze haar kinderen volledig moet overgeven aan een vreemdeling met bovennatuurlijke krachten.
De film stelt nooit de voor de hand liggende vraag: Waarom is het oké dat de moeder weg is en dingen doet die niet bijdragen aan het gezin, maar is het wel monsterlijk dat de vader bezig is geld te verdienen om het gezin te onderhouden?
Die asymmetrie is opzettelijk. De film wil dat je boos bent op de man die de rekeningen betaalt, en onverschillig tegenover de vrouw die niet thuiskomt. Verantwoordelijkheid wordt gehercodeerd als onderdrukking. Afwezigheid wordt gehercodeerd als zelfactualisatie.
Emotioneel herkaderen om het publiek te manipuleren
Wanneer Mary Poppins arriveert, vervangt zij niet de ouders, zij overschrijft Jij. Ze is niet zomaar een oppas. Ze is een psychologisch tegenwicht. Ze beloont emotionele verwennerij. Ze maakt de discipline belachelijk. Ze laat gezagsdragers dwaas lijken. Ze traint de kinderen om vreugde te associëren met het overtreden van regels en woede met structuur.
Dit is een klassieke emotionele herkadering.
Emotioneel herkaderen is een overtuigingstechniek waarbij een persoon, verhaal of boodschap wordt gebruikt veranderen hoe u over een idee denkt, zonder de feiten van het idee zelf te veranderen.
Mary Poppins maakt geen ruzie met de heer Banks. Zij overtreft hem. Ze bewijst niet dat hij ongelijk heeft, ze laat hem er irrelevant uitzien. Dit is hoe propaganda werkt. Je verwerpt niet het tegenovergestelde idee; je zorgt ervoor dat het oud, niet cool en vreugdeloos voelt.
Zelfs de bank zelf wordt letterlijk als een monster afgeschilderd. Kolommen zoals tanden, werknemers leuk drones. Het is geen plek waar stabiliteit wordt gecreëerd; het is het hol van een slechterik. Het doet er niet toe dat de bank het systeem vertegenwoordigt dat het huishouden overeind houdt. De menigte is getraind om te juichen als er chaos ontstaat.
Tegen de tijd dat de film eindigt, is meneer Banks “gerepareerd”. En hoe is hij gerepareerd? Wordt niet gevalideerd. Niet door gewaardeerd te worden. Maar door zich te laten transformeren in een grillige, vliegeraar die de ernst volledig achter zich laat.
Verantwoordelijke volwassenen moeten onverantwoordelijke kinderen worden om te voorkomen dat ze schurken worden
Dit is de laatste truc van de film: de vader moet een kind worden om verlost te worden. Hij krijgt geen eer voor zijn gelijk. Hij wordt beloond voor het opgeven. Zijn boog is geen groei, het is overgave. De boodschap van de film is duidelijk: verantwoordelijkheid moet plaats maken voor emotie, anders verdient het om met uitsterven bedreigd te worden.
Maria Poppins leert kinderen dat volwassenen die plannen maken schurken zijn, dat moeders niet in de buurt hoeven te zijn, en dat geld iets is dat je voelt, en niet iets dat je beheert. Het omhult die les met warmte en daagt je vervolgens uit om er vraagtekens bij te zetten zonder zelf op de slechterik te lijken.
Zo ziet het eruit als je gescreenwasht bent. Je loopt binnen en denkt dat je naar een onschuldige musical zit te kijken. Je loopt naar buiten en denkt dat de meest verantwoordelijke persoon in de kamer altijd al het probleem was.
Geniet van je gearresteerde ontwikkelingskinderen, je bent gescreenwasht.
