A Knight Of The Seven Kingdoms De beste scène van de première staat niet in het boek

Stop of krijg een klap in je oor. Wees gewaarschuwd: dit artikel bevat spoilers voor de seriepremière van “A Knight of the Seven Kingdoms”.

Wat onderscheidt een getrouwe bewerking van een bewerking die niet voldoet aan het bronmateriaal? Het is een vraag die sinds mensenheugenis veel fans heeft geplaagd, en een die vooral, eh, intens bezorgdheid over deze specifieke franchise. Het heeft geen zin om te herstellen alle manieren waarop het laatste ‘Game of Thrones’-seizoen uiteindelijk als een teleurstelling voelde voor kijkers of voor de problemen die de huidige situatie teisteren ‘House of the Dragon’, een show die zelfs schrijver George RR Martin publiekelijk heeft veroordeeld. Maar misschien meer dan veel andere franchisefans hebben boeklezers een grotere bijl te slijpen. Bij beide shows werden hele verhaallijnen gewijzigd of volledig geschrapt, karakterpersoonlijkheden en motivaties werden onherkenbaar scheefgetrokken, en een groot deel van de complexiteit en nuance van de originelen werd overgedragen ten gunste van een publieksaantrekkelijk spektakel.

Is er meer waar dat vandaan kwam in ‘A Knight of the Seven Kingdoms’, de nieuwste HBO-serie gebaseerd op Martins fantasiewereld? Gebaseerd op de vroege rendementen, misschien niet. De première volgt op de eerste ongeveer 35 pagina’s van het korte verhaal, getiteld “The Hedge Knight”, bijna beat-voor-beat. Maar om deze serie in totaal zes afleveringen te laten duren (zij het met een looptijd van ongeveer een half uur), wist iedereen dat maker Ira Parker en zijn schrijfteam onvermijdelijk het verhaal van Ser Duncan the Tall (Peter Claffey), zijn schildknaap Egg (Dexter Sol Ansell) en hun tegenslagen tijdens het toernooi in Ashford Meadowney zouden moeten uitwerken.

Het meest opvallende voorbeeld betreft de eerste ontmoeting van Dunk met Ser Lyonel Baratheon (Daniel Ings) – een uitgebreide reeks vol drinken en dansen die helemaal niet in het boek voorkomt, maar nog steeds het hoogtepunt van de première vormt.

Hoezeer we ‘Game of Thrones’-fans ook hebben voorbereid op deze nieuwe seriehet is veilig om te zeggen dat gewone kijkers waarschijnlijk niet hadden verwacht hun nieuwe favoriete personage hier in een “GoT”-gerelateerde show te ontmoeten. De flamboyante, pauwende ser Lyonel Baratheon verschijnt al vroeg in ‘Een Ridder van de Zeven Koninkrijken’ op nogal gedenkwaardige wijze op het toneel. Nadat Dunk de jonge schildknaap Raymun Fossoway (Shaun Thomas) ontmoet, wordt onze hagenridder een groots paviljoen binnengeleid waar een enorm feest wordt gehouden – zoals zo’n laaggeborene nog nooit in zijn leven heeft gezien. Zijn torenhoge aanwezigheid en onophoudelijke blik trekken al snel de aandacht van de gastheer van de festiviteiten van de avond, en na een enigszins gespannen ontmoeting en een geïmproviseerde dans nemen de twee genoegen met een diepgaand gesprek waar zelfs nooit op werd gezinspeeld in de tekst van George RR Martin.

Misschien is dat wel het geniale ervan. In het korte verhaal getiteld “The Hedge Knight” observeert Dunk de beroemde “Laughing Storm” alleen van ver, terwijl Baratheon formidabel concurreert in de list en een hilarisch schouwspel van zichzelf maakt om het toekijkende publiek voor zich te winnen (terwijl hij zijn concurrenten irriteert). Het is nauwelijks een spoiler om te zeggen dat Lyonel de rest van het komende verhaal erbij betrekt, maar op een manier die voor de lezers misschien nogal abrupt overkomt. In een visueel medium als televisie zou dezelfde aanpak niet echt werken, dus is het logisch dat Ira Parker zou besluiten om de met gewei gekroonde ridder veel eerder en directer te introduceren.

Het beste van alles is echter dat de eigenzinnige dynamiek tussen de twee personages zelfs de meest doorgewinterde fans zal verrassen.

Voor een verhaal dat in het korte verhaal vrij eenvoudig lijkt, heeft ‘A Knight of the Seven Kingdoms’ een manier gevonden om iedereen scherp te houden. Op puur scenarioniveau dient deze scène verschillende doelen. Thematisch benadrukt de eerste ontmoeting tussen Dunk en Lyonel de gapende klasse- en machtskloof tussen de twee, waarbij een hagenridder mogelijk overgeleverd zou kunnen raken aan de genade van een hooggeboren heer vanwege de ‘zonde’ om onuitgenodigd op te komen dagen in de hoop op een etentje. Nadat hij hierin de weg kwijt is geraakt, onderscheidt Lyonel’s verwarde reactie en acceptatie van Dunk hem onmiddellijk van de rest van de Westeros-adel. En zelfs hun langdurige samendansen voegt allerlei fascinerende (laten we zeggen flirterige?) subteksten toe die Lyonel echt tot leven laten komen.

Maar het is hun daaropvolgende discussie over een drankje dat het allemaal duidelijk maakt. Nadat hij heeft nagedacht over zijn legendarische heldendaden en heldendaden als zeeman, richt het onderwerp zich op de grote verschillen tussen hun stations. Het nuchtere besef van Dunk dat hij op het punt staat alles op zijn naam te verliezen als het steekspel hem tegenwerkt, zet Lyonel’s voorrecht alleen maar scherp in de verf, aangezien Lionel eenvoudigweg zijn pantser en paard terug zou kunnen kopen als hij zou verliezen. Het comfortabele leven van een edelman uit een beroemd huis staat voor iemand als Dunk het verst van de realiteit. En hoewel Lyonel het duidelijk goed bedoelt, heeft zelfs hij geen antwoord op de vraag wat Dunk zou moeten doen. Voor een verhaal zo klein als dit kan de inzet niet betekenisvoller zijn voor onze held. Wat aanpassingen betreft, is dit een zo slim mogelijke add-on.

Elke zondag verschijnen er nieuwe afleveringen van “A Knight of the Seven Kingdoms” op HBO en HBO Max.