HoofdafbeeldingTommy Kha, toerist (Halloweenkostuum), Oost-Memphis, 2021Met dank aan Tommy Kha en Higher Pictures
Dit verhaal komt uit het herfst/winternummer 2025 van AnOther Magazine:
“Deze schrijvers, denkers en fotografen hebben in de loop der jaren op meer dan één manier mijn geloof in mijn eigen werk versterkt, verlicht en bevestigd. Want laten we eerlijk zijn, creatief werk vereist een soort geloof. Het is een tumultueus iets om een idee in een enorm niets te lanceren en te hopen dat het een licht geeft dat helder genoeg is om door anderen gevonden te worden, mijn lichten, en gelukkig kunnen ze ook door anderen gevonden worden, en – meer nog – dat deze fragmenten je naar meer van deze dingen leiden. hun werk Ze zijn door de jaren heen mijn vreugdevuur geweest
Passagiers door Denis Johnson
“Misschien het meest bekend om zijn verhalen en romans, was Johnson een diep ontroerende en mysterieuze dichter. De hartverscheurende en textuurbeschrijvingen van gewone mensen, een thema dat overal in zijn werk voorkomt, worden hier misschien het best geïllustreerd in dit gedicht, waar het alledaagse en het goddelijke samensmelten tot een existentiële knoop van zijn en leven.” – OV
De wereld zal barsten als een darm in de zon,
de duisternis wordt graniet en het graniet een naam,
maar er zal altijd iemand in de bus zitten
door deze kruispunten bezaaid met gebroken glas
tussen sprakeloze vrouwen die hun kleintjes sloegen,
altijd een langzaam alfabet van regen
praat over afdrijven en vergaan in de lucht,
altijd deze bepaalde gevangenissen van licht in de lucht
op de bruiloft van deze helderheid en deze storm
en de twist van een vrouw: haar onverzorgde haar
reizen door frame na frame van geheugen
waar het verleden draait, schittert zijn gezicht als amaril,
om zijn genade en ongelooflijke schade te openen
over mijn leven en ik zal nooit sterven.
Passagiers door Denis Johnson, uit de collectie The Throne of the Third Heaven of the Nations Millennium General Assembly, voor het eerst gepubliceerd door HarperCollins in 1995
, Marsha P Johnson State Park, Brooklyn, 2020)
Een studie van het goede door Kitarō Nishida
“Als ik één filosoof en denker zou moeten aanwijzen die de meeste invloed heeft gehad op de basis van mijn werk, zou dat Nishida zijn. Zijn werk, dat meer dan 100 jaar geleden begon, lijkt nu profetisch voor onze tijd, vooral zijn poging om ideeën uit de westerse continentale filosofie te laten samensmelten met de oosterse tradities. Dit is vaak een zeer relevante voorafgaande Amerikaanse traditie in Azië. Artistiek discours: hoe kan westerse invloed worden uitgeoefend zonder de culturele wortels los te laten en aan te tasten. Het lijkt mij dat de vragen die we stellen nu heeft Nishida al geantwoord
Bestaat er geen logica buiten de westerse manier van denken? Moeten we geloven dat als het westerse denken het enige is, het oosterse denken een onontwikkelde staat is? Om dit probleem op te lossen moeten we proberen erover na te denken door terug te gaan naar de oorsprong en de rol van de logica in onze historische wereld. Zelfs ons denken is in wezen een historische operatie: de zelfvorming van ons historische leven. Ik zal niet nalaten de westerse logica te erkennen als een systematische ontwikkeling van een grote logica. We moeten het eerst bestuderen als een wereldlogica. Maar staat de westerse logica voorbij de specificiteit van het historische leven, voorbij een vorm van zelfvorming? Formele, abstracte logica kan overal hetzelfde zijn, maar concrete logica als een vorm van concrete kennis kan niet los worden gezien van de bijzonderheid van het historische leven … Hoewel we moeten leren van de universaliteit van de westerse cultuur, die hardnekkig theoretisch is, is het leven dat haar ten grondslag drijft niet hetzelfde als het onze. Ik denk dat er iets heel waardevols zit in onze manier van leven. We moeten de vraag logisch beschouwen door terug te keren naar de structuur van de historische wereld en de vormende functie van de historische wereld.
Fragment uit An Enquiry into the Good van Kitarō Nishida, voor het eerst gepubliceerd door Kōdōkan in 1911. Voor het eerst in het Engels vertaald door Yale University Press in 1990
, Whitehaven, Memphis, 2017)
Nieuwe zaden van contemplatie door Thomas Merton
“Ik lees deze pagina’s minstens één keer per jaar – en altijd op nieuwjaarsdag – om mezelf te heroriënteren en de intentie van mijn werk te vernieuwen.” – OV
Integriteit
Veel dichters zijn geen dichters om dezelfde reden dat veel religieuze mensen geen heiligen zijn: ze slagen er nooit in zichzelf te zijn. Ze komen er nooit toe om de specifieke dichter of de specifieke monnik te zijn die God voorbestemd heeft te zijn. Ze worden nooit de man of kunstenaar die nodig is voor alle omstandigheden van hun individuele leven.
Ze verspillen hun jaren met vergeefse pogingen om een andere dichter, een andere heilige te zijn. Om allerlei absurde redenen zijn ze ervan overtuigd dat ze wel eens iemand anders zullen worden die tweehonderd jaar geleden stierf en onder omstandigheden leefde die volkomen vreemd waren aan de hunne.
Ze putten hun geest en lichaam uit in een hopeloze poging om de ervaringen van anderen te ervaren, de gedichten van anderen te schrijven of de spiritualiteit van iemand anders te bezitten.
Er kan sprake zijn van een intens egoïsme als je alle anderen volgt. Mensen zijn druk bezig zichzelf te verheerlijken door het populaire te imiteren – en te lui om iets beters te bedenken.
Schiet op, ruïneert zowel heiligen als kunstenaars. Ze willen snel succes en ze hebben het zo druk met het behalen ervan dat ze niet de tijd kunnen nemen om trouw te blijven aan zichzelf. En als de waanzin over hen komt, beweren ze dat hun haast een soort integriteit is.
Fragment uit New Seeds of Contemplation van Thomas Merton, voor het eerst gepubliceerd door New Directions in 1949
, Midtown Memphis, 2019)
Rondleidingen door CD Wright
“Een van mijn favoriete gedichten ooit geschreven in de 20e eeuw. Inzichtelijk, donker en met een overdreven vertrouwen in het fragment en het beeld dat de lezer uitnodigt om zijn eigen verhaal op de pagina te brengen. Een masterclass in textuur, toon en mythevorming.” – OV
Een meisje op de trap luistert naar haar vader
Haar moeder geslagen.
Deuren slaan dicht.
Ze komt naar beneden in haar nachtjapon.
De piano staat daar in het donker
Als een jongen met een orchidee.
Ze speelt wat ze kan
Dan doet ze de lamp aan.
De muziek van haar moeder heeft zich verspreid
Op de grond als brochures.
Ze hoort haar vader
Door de bladeren rennen.
De laatste zwarte sleutel
Ze drukt de houders naar beneden, maakt geen geluid
Iemand steekt zijn tong waar
hun tand was geweest.
Rondleidingen door CD Wright, uit de collectie Translations of the Gospel Back into Tongues, voor het eerst gepubliceerd door de State University of New York Press in 1982
Rouwdagboek van Roland Barthes
“Ik heb het gevoel dat dit hele boek verplichte lectuur is, zowel voor degenen die verloren hebben als voor degenen die nog niet verloren hebben. Een ruim en vreemd boek, een boek dat eigenlijk een verzameling aantekeningen en aantekeningen is die bedoeld waren om samen te komen in een groter, coherenter werk. En toch, hier verzameld als een vloeiend geheel, creëert het een zeldzaam moment dat misschien meer waar is dan de gelikte verzinsel van de daaropvolgende structuur.” – OV
28 oktober
Moeders lichaam van Parijs naar Urt brengen (met JL en de begrafenisondernemer): stoppen voor de lunch in een kleine carterduik in Sorigny (na Tours). De begrafenisondernemer ontmoet daar een “collega” (die een lichaam naar Haute-Vienne brengt) en gaat bij hem lunchen. Ik loop een paar stappen met JeanLouis aan de ene kant van het plein (met zijn afschuwelijke dodenmonument), kale aarde, de geur van regen, de stokken. En toch, zoiets als een geur van leven (vanwege de zoete geur van regen), de allereerste emissie, als een kortstondige hartkloppingen.
Fragment uit Mourning Diary: 26 oktober 1977 – 15 september 1979 door Roland Barthes, vertaald door Richard Howard en uitgegeven door Hill & Wang in 2010.
, in Four Acts, East Memphis, Tennessee, 2021)
Rode Cavalerie door Isaac Babel
‘Ik heb ergens gelezen dat Denis Johnson werd geïnspireerd om zijn ontluikende werk, Son of Jesus, te schrijven na het lezen van Red Cavalry, en uit deze eerste paar regels is het duidelijk dat Babels onstuimige beschrijvingen en gedurfde metaforen genoeg geloofwaardigheid zouden kunnen geven aan elke nieuwe schrijver om een werk te lanceren dat net zo gedurfd en helderziend is.’ – OV
Om ons heen bloeien velden met paarse klaprozen, een middagbries wappert in de vergelende rogge, maagdelijk boekweit staat aan de horizon als de muur van een afgelegen klooster. Stille Volhynia wendt zich af, Volhynia vertrekt, op weg naar de parelachtige mist van het berkenbos, kruipend door de bloemrijke heuvels en met verzwakte armen verstrengeld in het hommelstruikgewas. De oranje zon rolt als een afgehakt hoofd door de lucht, zacht licht glinstert in de gaten tussen de wolken, zonsondergangvlaggen wapperen boven onze hoofden. De stank van het bloed en de geslachte paarden van gisteren druipt in de avondkou. De zwarte Zbrucz brult en kronkelt de schuimende knopen van zijn stroomversnellingen. De bruggen worden vernield en we waden over de rivier. De majestueuze maan ligt op de golven. Het water komt tot aan de ruggen van de paarden, draaiende beken sijpelen tussen de benen van honderden paarden. Iemand slikt en vervloekt luid de Moeder van God. De rivier is gevuld met de zwarte vierkanten van de karren, en gevuld met zoemen, fluiten en zingen dat dondert over de glinsterende holtes en de kronkelende maan.
Uittreksel uit Red Cavalry door Isaac Babel, voor het eerst gepubliceerd door Gosudarstvennoe Izdatel’stvo in 1926. Voor het eerst in het Engels vertaald door J Harland in 1929
, Memphis, 2019)
Dichtbij de messen van David Wojnarowicz
“Als je een these voor het werk van David zou vinden, hoe onmogelijk dat project ook mag lijken, zou deze lijn het dichtst in de buurt kunnen komen. De meedogenloze erkenning van een onrechtvaardige en verlammende wereld tegenover de ultieme kans die de verbeelding biedt aan degenen die op de rand staan en degenen die nog niet weten dat ze zich op de rand bevinden.” – OV
De hel is een plek op aarde.
De hemel is een plek in je hoofd.
Fragment uit Close to the Knives: A Memoir of Disintegration door David Wojnarowicz, voor het eerst gepubliceerd door Vintage Books in 1991
Dit verhaal verschijnt in het herfst/winternummer 2025 van AnOther Magazine, dat nu internationaal te koop is. Volgorde hier.
