De wet van Arthur is een regisseur die doet wat hij weet, en dat is veel. Begonnen als kunstenaar en vervolgens overgestapt naar fotografie en vervolgens verliefd geworden op de fotojournalistiek, is Lex zich artistiek blijven uitbreiden met meer dan honderd banen op zijn naam voor klanten als Nike, Adidas, Sports Direct, Salomon en Vans. Geïnteresseerd in sport en cultuur en topsporters en zij die ondanks alles de top bereiken, dringt Lex’ werk de diepere laag in, iets dat vaak draait om ‘een opdracht die het inherente vermogen heeft om iets te kunnen zeggen. Een klant die dapper genoeg is om de actie te laten spreken en het onderwerp te verkopen om het product te verkopen.’
Lex’ liefde voor alle sporten en het buitenleven komt tot uiting in zijn warme, empathische films. In zijn Nike bestelde short toont Keely Hodgkinsonhij plaatst de atleet als het emotionele centrum en concentreert zich op haar karakter als een prestatie van sportiviteit in plaats van op haar fysieke capaciteiten. Er is een vloeiende, Terrence Malick-achtige houding ten opzichte van het personage, waarbij haar vanuit lage hoeken en in beweging wordt vastgelegd, mogelijk gemaakt door de lange sluitertijd van Lex. Lex komt dichter bij zijn onderwerpen dan de meeste regisseurs omdat hij ook zijn eigen redacteur en colorist is. “Toen ik begon kende ik niemand. Ik kende de namen van de personages of programma’s niet. Ik wist alleen dat je om een film te maken deze moest opnemen en monteren. Dus heb ik het mezelf geleerd”, zegt Lex. “Het is niet zozeer een flex als wel een kernpunt.”
IN Canyon Speed-dromen voor Canyon Bicycles nemen de korrelige texturen van Lex ons mee naar de wereld van het professionele wielrennen, terwijl wankele bewerkingen en felle kleuren de lichamelijkheid van langeafstandsrijden benadrukken. In zijn opdrachtfilm voor Adizero Boston-schoenen van AdidasLex kiest opnieuw voor emotionele intelligentie boven scherpe, coole prestaties, waarbij de nadruk ligt op de gemeenschap en vriendschap die samengaan met hardlopen. “Er zijn veel goede regisseurs die je het hof willen maken, je willen opwinden en je bijna een moment, misschien zelfs een minuut, in verwarring willen brengen om hun algehele emotionele toon te begrijpen”, zegt Lex. “Maar als mensen het proberen na te bootsen, en ik denk dat dat zo is erg van professionele emulators werkt het niet omdat je niet weet waarom het überhaupt wordt gedaan.
Maar dat betekent niet dat zijn video’s minder stijlvol zijn; elke video van Lex zou ervoor kunnen zorgen dat je midden in de winter met je vrienden wilt gaan hardlopen. “Ik probeer eerst verbinding te maken en vervolgens te prikkelen”, zegt Lex. “Ik probeer altijd energie over te brengen in het werk, en die energie kan zitten in camerabewegingen of in actie op het scherm, een moment met het onderwerp of het talent.”
Er kan worden gesteld dat zijn specifieke vorm van empathie met één empathie begon fietsen zine die hij tijdens de lockdown bij vrienden in Herne Hill vond. Nadat hij 36 filmrolletjes van fietsers had geschoten en zijn hele salaris had uitgegeven om de beelden te laten verwerken, stelden zijn huisgenoten voor dat hij een groot deel van zijn lockdown-inspanningen zou doen – en verkochten prompt beide series ervan. Het bleek dat een van de renners die hij neerschoot een professional was en een film wilde maken. Dit leidde hem naar een lawine van kansen van klanten die zagen hoe toegewijd hij was om atleten in hun zone vast te leggen, en de rest was geschiedenis.
