Voor Kiana Calloway werd de bakstenen muur een groen scherm voor theatervoorstellingen en voetbalwedstrijden. Voor Sunny Jacobs bracht meditatie haar voor het slapengaan naar een weelderig stukje gras en de kinderkamers. En voor Frank De Palma betekende 22 jaar zonder spiegel dat hij de man niet herkende die uiteindelijk uit de cel van 1,80 bij 2,5 meter kwam.
Alle drie vertellen ze over de verwoestendeBinnen zingt The Valley”, geregisseerd door Nathan Fagan met animatie door Natasza Cetner gerotoscoopd korte film vertelt de ervaringen van het trio, dat 36 jaar lang collectief geïsoleerd was. Ze vertellen allemaal hoe ze omgingen met de onmenselijke omstandigheden die elke verbinding met een andere persoon verhinderden. Dissociatie en psychologische kwelling hadden de overhand en zorgden voor verlichting en kwelling in zo’n wrede omgeving.
Eenzame opsluiting is de praktijk waarbij iemand bijna of de gehele 24 uur in een cel wordt vastgehouden. Dit soort scheiding verbreekt het contact met anderen en duurt soms dagen, weken of, zoals we in de film zien, tientallen jaren. De Amerikaanse gevangenissen meer van zijn bevolking dan vrijwel enig ander land en is het enige westerse land dat de praktijk toestaat die de Verenigde Naties als marteling erkennen en hebben geprobeerd te verbieden. In een rapport uit 2023 wordt geschat dat dagelijks 122.000 kinderen en volwassenen in eenzame opsluiting worden vastgehouden in Amerikaanse faciliteiten.
De traumatische gevolgen van segregatie kunnen ook tot ver buiten de gevangenis voortduren. “Zelfs vandaag de dag word ik wakker in het koude zweet, heb ik nachtmerries van schreeuwen en huilen vanuit de cellen naast me. Of hoor ik een man die geestesziek is, vier cellen verderop, slaan en schreeuwen en schreeuwen dat een veiligheidsagent daarheen moet komen en hem een of andere medische behandeling moet geven, om vervolgens te worden geslagen”, zegt Calloway.
Wat”Binnen zingt The Valley” doet het bijzonder goed om de omstandigheden in de cel na te bootsen. We zijn getuige van strak uitgesneden frames en claustrofobische luchtopnamen. En omdat elke persoon in grijstinten wordt gepresenteerd, wordt hij onderdeel van de carcerale architectuur, met alleen zijn oranje uniformen – een teken van hun gevangenschapsstatus – en fantasieën in felle kleuren.
“Mijn hoop is dat het publiek zal begrijpen wat overlevenden ons al jaren vertellen: dat eenzame opsluiting een vorm van marteling is, puur en simpel”, schrijft Fagan in een verklaring over de film. “En elk rechtssysteem dat beweert gebaseerd te zijn op de waardigheid en rechten van het individu moet dit erkennen.” Het is de moeite waard om de verhalen van alle drie de vertellers te lezen de filmwebsitedie ook meer informatie biedt over de campagne om een einde te maken aan eenzame opsluiting.
