Bij Louis Vuitton kijkt Pharrell Williams naar de toekomst

Pharrell Williams heeft er geweldige ontwerpen voor Louis Vuitton – en niet alleen voor je rug. Zijn herfst/winter 2026-show vond plaats rond een ergonomische structuur van hout en gegoten glas die hij het Drophaus noemdewaarschijnlijk zo genoemd omdat je hem overal kunt vastmaken en hij klaar is voor gebruik, zoals een pop-up Glastonbury-tent, maar veel glamoureuzer (en eigenlijk duurder). Bij Louis Vuitton draait alles om reizen, dus vond de show plaats in een gigantische houten vrachtkist die op het terrein van de Fondation Louis Vuitton in het Bois de Boulogne werd getild.alsof er een bijzonder indrukwekkend kunstwerk in zat, zaten wij – de mensen – als pure piepschuimverpakkingen bij elkaar.

In onze doos was het echter behoorlijk luxe en mooi. Williams-podachtig, Le Corbusier-een ‘machine om in te leven’ in zijn eigen Louis Vuitton petit jardin (speciaal geparfumeerd door de meesterparfumeur van het huis, Jacques Cavallier Belletrud). De kas werd bevolkt door meubels, eveneens ontworpen door Williams, en natuurlijk open kasten gevuld met zijn Vuitton-kleding. Wat een droomhuis. Vuitton is er ook een van: waarschijnlijk het meest waardevolle luxehuis ter wereld. Het succes ervan geeft ontwerpers een licentie om hun creativiteit te verkennen. Een groot deel van dat succes is eerlijk gezegd terug te voeren op de schijnbaar niet-aflatende vraag naar de tassen van Vuitton, vooral het Monogram, dat, tenzij je ergens in de afgelopen zes maanden de ruimte in werd geschoten, 130 jaar bestaat. Het is misschien de reden geweest dat Williams zijn show Timeless noemde, en hoewel het ogenschijnlijk een visie op de toekomst was, was het ook een herinterpretatie van een groot deel van de grote house-klassieker.

Dat is een goede zaak. Als de mode te veel aan de toekomst denkt, loopt ze het risico de ruimte in te schieten en er, nou ja, vervreemdend uit te zien. Net als het alomtegenwoordige Monogram waren de vormen van Williams hier bekend, maar kwamen ze tot leven door materiaalbehandelingen: stoffen die eigenlijk lichtreflecterend waren maar leken op pied-de-poule- of visgraat-tweed, gekruld en verfrommeld textiel geweven met aluminiumvezels, thermo-adaptieve zijde die ook water afstoot. De kleding waarin ze werden verwerkt, zag er echter eerder uit als alledaagse kleding dan als sciencefictionfuturisme – net zoals de nieuwe tassen van Vuitton, geweven met zijde en nylon om regen te weerstaan, waren afgebakend met Monogram zoals de oude LV.

Er waren ook enkele herinneringen aan de grote oude tijd: Williams had een fetisj voor het maken van Vuitton-koffers en reed tijdens enquêtes door zijn locaties als symbool van het ongeëvenaarde vakmanschap van het merk. Deze keer waren ze uitgevoerd in handgeschilderd glas, één repliceerde de glas-in-loodramen van het voormalige huis van de familie Vuitton in Asnières, nog een paar in glazen uitzicht op Parijs, en een paar in leren inlegwerk. Wie reist er vandaag met een koffer? Geen enkele – vooral geen glazen exemplaar, maar deze bijzondere objecten hebben een duidelijke aantrekkingskracht op de moderne consument – ​​en zullen in de toekomst waarschijnlijk ook in musea terechtkomen. Of vandaag de dag in huis, als bijzonder fraaie bijzettafels.

Zat er een tijdloosheid in deze collectie? Ja – gevuld met krokodil en vicuña en kasjmier en zijde, had het een eeuwigheid in zijn voorstel, iets dat uit de mode was. Na een paar debuutseizoenen waarin hij zijn Vuitton-herenkleding met mode kruiste, lijkt het erop dat Williams heeft besloten deze aan te passen aan luxe. Het is een slim idee. En de kleding past. Je kunt je voorstellen dat je deze voor een lange tijd koopt en ervan houdt – 130 jaar is misschien een hele opgave, maar niet onmogelijk.