Elke keer dat Laura op bezoek kwam, documenteerde ze de levende, ademende routines van het leven, de manier waarop behang verandert en vergaat, de manier waarop sommige straten hetzelfde blijven, de eeuwige cycliciteit van de natuur. In één beeld belooft het melkachtige schuim van zeewater op het strand keer op keer terug te keren, net zoals Laura die altijd terugkwam naar Sheppey. Sommige plaatsen die Laura zich als kind herinnert, bestaan niet meer, zijn achtergelaten om te verdwijnen of zijn voorbestemd om in verval te raken als gevolg van de modernisering. “Sheppey zelf, afgesneden van het vasteland van Kent, wordt geconfronteerd met uitdagingen van ontbering, waarbij de wijk Sheppey East onlangs werd beoordeeld als een van de 1,5 procent meest achtergestelde gebieden van het land”, zegt Laura. “Een grimmige realiteit voor de gemeenschappen van deze kustplaatsen. Ik vond het belangrijk om de directe omgeving van het huis gedurende dat decennium vast te leggen, als een verslag van cultuur en samenleving in bredere zin.”
Het boek werd negen maanden lang in Laura’s donkere kamer gemonteerd, maar het bewerken was een grotere uitdaging dan het fotograferen vanwege de kwetsbaarheid van de beelden en het zware curatoriale proces. Samen met haar partner Thomas (van Guest Editions) stelde het tweetal de eerste montage samen en vond een natuurlijke volgorde, gedreven door de verhaallijn van de levens van haar grootouders in chronologische volgorde. “Ik wilde dat het boek aanvoelde als een object dat kon bestaan binnen het tijdperk en de stijl van het huis”, zegt Laura. “Ik heb me altijd voorgesteld dat het oranje of groen zou zijn, zoals de gordijnen die mijn oppas had gemaakt – we vonden de exacte tint in een Windsor-doek om het boek te bedekken. Op de voorkant staat een kleine tip-in-foto van een muur die we als doel gebruikten bij het voetballen als kinderen. De achterkant van het boek in goudfolie draagt de titel: Dicht bij huis.”
Gedreven door “een instinctieve behoefte aan aanwezigheid”, kent de uitdaging Dicht bij huis was om meer aandacht te trekken, de sterfelijkheid onder ogen te zien en de liefde te eren die Laura en haar familie delen. Naarmate het project vorderde, begon de gezondheid van de grootouders van de fotografen achteruit te gaan en verhuisden ze naar de woonkamer. Het leven dat ze kenden begon te veranderen. Een centraal punt in het boek, het strijdbed, is gedurende het hele decennium te zien – de kijker is getuige van de spijt en de uiteindelijke lediging ervan. Maar iets aan de zon op deze foto’s doet vermoeden dat ze er nog steeds zijn en die ruimtes, de natuur, het water in beslag nemen – in genezende stralen, de vertrouwde omhelzing van licht.
