“Sommige mensen zeggen dat mijn werk dominante noties van culturele identiteit in twijfel trekt, en dat kan waar zijn”, zegt de Boliviaanse fotograaf De rivier de Claure. “Maar ik word door veel dingen aangetrokken, zoals het nadenken over landschappen of de manier waarop wolken op sommige van mijn foto’s tegen een helderblauwe lucht verschijnen.”
De sfeerbeelden van Claure leggen het dagelijkse leven en dromerige taferelen in Bolivia vast magisch realismedat onze nieuwsgierigheid wekt naar de gemeenschap, het verhaal en de aarde. Hij is gevestigd in een vallei genaamd Cochabamba, waar zijn grootouders in de jaren zeventig emigreerden om te ontsnappen aan politieke conflicten in hun voormalige huis, een inheemse Andesgemeenschap genaamd Calacota.
Toen ik opgroeide: “Ik was er niet erg bewust van – en ik waardeerde mijn Aboriginal-wortels helemaal niet; sterker nog, het is iets dat ik specifiek ontkende”, zegt Claure in een interview met KoozArch. “Ik herinner me episodes uit mijn tienerjaren waarin ik niet wilde dat mijn vrienden op de middelbare school wisten dat mijn grootmoeder Chola was. Het was iets waar ik me voor schaamde, hoewel ik het nu natuurlijk belachelijk vind.”
Toen Claure zich serieus begon te wijden aan het maken van kunst, werd hij op een nieuwe manier bewust gemaakt van zijn afkomst en gemeenschap, in het besef dat wat hij in zijn jeugd had geprobeerd te onderdrukken, eigenlijk precies was wat hij het meest nodig had om te ontdekken. Zijn werk is vaak gebaseerd op christelijke symboliek, zoals in Maagd Cerro werken waarbij een figuur in een hoop zand zit en de vorm aanneemt van een religieus icoon.
Spel is een ander kenmerk van zijn praktijk, niet alleen in de taferelen die hij vastlegt – zoals voetballers en expressieve lokale kinderen – maar ook in zijn aanpak. “Ik zou zeggen dat ik veel speel: ik speel professioneel”, zegt Claure in een verklaring. “Ik speel in een soort groots hedendaags theater dat alles vermengt: de geschiedenis van mijn familie, mijn geboortewortels, mijn tegenstellingen na het internet, mode, literatuur, het Latijns-Amerikaanse koloniale archief, fundamentele mythen en meer.”
Zijn werk is doordrenkt van een gevoel van nostalgie – een verlangen naar verbindingen met ‘het mystieke, het epische en het heilige, om rituelen te creëren die ik zelf heb bedacht’, zegt hij. In scènes die zich uitstrekken over toeval en choreografie, onderzoekt hij tijd, gemeenschap en de relatie tussen realiteit en fantasie.
Claure’s beelden benadrukken individuen, inheemse gebruiken, het land en geloofssystemen als een manier om kapitalistische invloeden te weerstaan. En door composities die dromerig en mysterieus – zelfs tijdloos – aanvoelen, genereert hij zijn eigen mythen als een manier om waarden en transitiekrachten in vraag te stellen.
Als onderdeel van 2026 Vitale invloeden awards, ter ondersteuning van fotografen die licht werpen op de milieu-uitdagingen in hun lokale gemeenschappen, waarvan Claure de ontvanger is EO Wilson-beurs. De beurs ondersteunt zijn project met de titel Een boot voor de toekomst van de bergendat hij omschrijft als “een tijdcapsuleproject” dat zich richt op gemeenschappen in de Boliviaanse Andes waar meren en rivieren verdwijnen. Zie meer van hem Instagram.
