‘Wij zijn het goon-team en we komen naar de stad. Piep-piep’, stond er Rik Owens van zijn nieuwste herenkledingshow. Hij citeerde David Bowie‘S Ontmoeting – een nummer dat arriveerde als een aanfluiting van de verwarde, zichzelf respecterende Nieuw-Romantische beweging van begin jaren ’80. En Owens keek naar die geschiedenisles voor AW26 en onthulde een collectie die helemaal draaide om macht, schaal en wat er gebeurt als power-dressing opzettelijk grotesk wordt.
Zet op onheilspellend elektronisch geluid in een rooksmoorspoel Paleis van TokioDe modellen kwamen langzaam naderbij en torenden boven het publiek uit in torenhoge cargolaarzen met ronde neus, geïnspireerd op politieagentenschoenen. Met de toepasselijke titel Tower kwam het idee niet alleen terecht in de letterlijke hoogte van het schoeisel, maar ook in de omvang en autoriteit van de silhouetten zelf. Niets wankelde of wankelde ondanks de hoogte; alles voelde geplant, zwaar en volledig gecontroleerd.
Owens liet de romantiek van zijn recente Temple of Love-tijdperk varen ten gunste van iets harders en confronterenders. Zakjassen opgevuld met geborstelde alpaca en gekookte wol. Nauwsluitende jassen hulden het lichaam in glanzend stierenleer of Kevlar-canvas, waarbij de kogelvrije associatie bewust intact werd gelaten. Kogelvissen werden architectonische epauletten die als messen uitstaken. Lange stofdoeken hingen achter grote zakken, terwijl gespierde leren vesten en leren bolero’s, gelaagd over lichtgewicht overjassen, de aandacht naar de nek en schouders vestigden.
Er waren flitsen van humor en perversiteit: clownsneakers, wollen vesten die op kadavers leken en leren kwastjes tot op de grond die het gezicht volledig uitwisden. De kleuren bleven overwegend zwart, beige en bruin, verzacht door botergeel en gedempt roze. Punk pastelkleurige schedels, zware zonnebrillen met vizier en langzame, rituele bewegingen bezegelden de cultachtige sfeer. Minder buitenaards dan voorgaande seizoenen misschien – maar nog steeds heel veel wezens uit een andere dimensie.
Fotografie door Christina Fragkou.
