Er is een lange geschiedenis van kinderfilms met grappen speciaal voor hun ouders, ook al zijn sommige van die grappen aanzienlijk volwassener dan andere. Soms zijn ze iets te pakkend voor een jong publiek, zoals een ‘1-800-SPANK-ME’-grap. in Tim Allen’s “The Santa Clause”, die moest worden verwijderd voor homevideo, maar een grapje erin Ron Howard’s “Hoe de Grinch Kerstmis stal” gegarandeerd recht over het hoofd van elk kind heen.
Howard’s live-action versie van Dr. Seuss’ klassieke kerstverhaal met Jim Carrey als de Groene Man en biedt enkele humoristische momenten gericht op de ouders in het publiek, maar een vroege grap onthult dat de Whos in Whoville een belangrijk feest vieren. Je weet wel, zoals op een feestje waar de mannen hun sleutels in een vissenkom gooien en dan de vrouwen er een set sleutels uit vissen en naar huis gaan met wie die sleutels ook zijn, zogenaamd om aan te sluiten. Dat soort swingende gedrag is behoorlijk brutaal, en het is gek om de cartoonachtige Who’s te zien meedoen, maar misschien is dat wat het zo grappig maakt.
We zien niet alleen de Who’s hun geile vakantiefeest houden, maar er is ook een scène vlak daarvoor waarin een baby voor de deur staat en de man tegen zijn vrouw zegt dat het kind ‘op je baas lijkt’. Is er een Whoville-versie van “Jerry Springer” waar we ze op kunnen zetten?
De Whos hebben een geweldige tijd in How the Grinch Stole Christmas
In een flashback-reeks die laat zien hoe de Grinch ontstond, zien we een uitbundig kerstavondfeest voor alle volwassen Who’s, en zij zijn zeker een sleutelfeest houden. Het is een soort briljante grap, omdat een kind niets kan imiteren of herhalen, en het is gewoon absoluut onmogelijk dat ze de context zullen begrijpen. Het past ook in het hele geheime thema van Howard’s ‘How the Grinch Stole Christmas’, het Who-personage van Christine Baranski. Ik wil de Grinch echt uitbenen. Serieus, die vrouw wil nog meer hip worden met de Grinch dan dat hij ieders Kerstmis wil verpesten, wat een magisch subplot voor volwassenen creëert. (Dat en zelfs kinderen kunnen een overdreven amoureus personage als komische opluchting waarderen – Pepé Le Pew, wie dan ook?)
Ik wil de Who bijvoorbeeld niet te schande maken vanwege een beetje polyamorie. Als liefde het doel is, vis dan rond de kom… word alleen niet te boos als de baas van je vrouw de vader van je kind is!
