PARIJS — De Paris Men’s Fashion Week eindigde zondag met twee boodschappen die steeds weer op de catwalks verschenen: kleed je scherp en bouw kleding die lang meegaat.
De Japanse krachtpatser Sacai duwde nieuwe vormen door het gebruikelijke boven- en onderkantsilhouet te doorbreken.
Hermès benadrukte in een emotionele afscheidsshow voor oude ontwerper Véronique Nichanian eenvoudige lijnen en een lange levensduur.
Hier zijn vijf trends die opvielen in de laatste dagen van de shows, met een knipoog naar elk van de grote collecties.
Het belangrijkste element van het seizoen was de jas: lang, op maat gemaakt en bedoeld om opgemerkt te worden.
Bij Hermès sloot Nichanian zijn laatste herenshow na 37 jaar af met een donkere jas in glanzend krokodillenleer.
Eerdere looks omvatten stukken in pilotenstijl, zoals bommenwerpers van schapenvacht, capuchons met oorkleppen en opstaande kragen met gespen, plus koraalroze geverfd schapenvacht.
Accessoires bleven sterk: boxy weekendtassen en laarzen met feloranje zolen.
Junya Watanabe maakte ook jassen tot het middelpunt van zijn show, waarbij hij klassieke camel- en marinestijlen uitstraalde en deze vervolgens mengde met sportievere stukken – zoals bommenwerpers, leren jacks aan de voorkant en doorgestikte donsjacks – om formele bovenkleding stoerder en moderner te laten aanvoelen.
Veel ontwerpers werkten met klassieke pakken en jasjes, maar veranderden de manier waarop ze op het lichaam passen.
Bij Sacai heeft Chitose Abe nieuwe secties toegevoegd aan jassen, broeken en bovenkleding – extra panelen, zakken en gewatteerde inzetstukken – vaak opgebouwd rond een driehoekig thema.
De show ging over op maat gemaakte looks, werkkleding en sterke denim, inclusief samenwerkingen met Levi’s en APC, maar het grote idee bleef duidelijk: het silhouet opnieuw vormgeven zonder aan duurzaamheid in te boeten.
Comme des Garçons Homme Plus deed met meer schrik het tegenovergestelde.
Rei Kawakubo sneed zwarte pakken en jassen uit – waarbij hij de revers en zomen veranderde – en stuurde later witte versies van zijn vormen toen de stemming veranderde van donker naar licht.
De styling was intens (pruiken en maskers), maar de kleding wees nog steeds op maatwerk als basis.
Een andere trend was terughoudendheid aan de oppervlakte, waarbij het vakmanschap in de snit plaatsvond.
Kiko Kostadinov verwijderde de decoratie en concentreerde zich op de constructie: strakke jassen en jacks met geplooide panelen, gebogen kragen en zorgvuldige draperingen, vaak in zwarte en minerale tinten.
Zelfs details waren verborgen – knoppen achter palen, geen duidelijke hardware – dus vorm en beweging spraken.
Een groot deel van de week verliep formeel, maar niet op een prettige manier.
Watanabe’s show voelde serieus aan – cafétafel gedekt, Miles Davis soundtrack, een sombere cast – en zijn zwarte, scherp op maat gemaakte denimstukken (uit een voortdurende samenwerking met Levi’s) waren gestyled als een modern uniform.
Jacquemus nam dezelfde ‘verkleed’-impuls in een lichtere richting, waarbij hij zich bezighield met black-tie-codes met speelse smokingwendingen en een opzettelijk retro-feestgevoel.
De show, opgevoerd in het Picasso Museum, trok een publiek van beroemdheden, waaronder Elton John, Sophie Marceau en Josh Hartnett, en onderstreepte hoezeer de week mannenkleding nu als product en spektakel behandelt.
Louis Gabriel Nouchi duwde het idee verder in een ondergrondse parkeergarage met high techno en een ‘Alien’-thema.
Door scherpe jassen en donker maatwerk te combineren met provocerende, nauwsluitende stukken en grafische referenties, streefde hij naar kleding die voor het dagelijks leven kan doorgaan en toch een lading kan dragen.
In een snel veranderende modewereld wezen verschillende momenten de andere kant op.
Bij Hermès zei Nichanian dat ze ontwerpen had opgenomen die ze tientallen jaren geleden voor het eerst had gemaakt om te laten zien dat ze nog steeds werken – en ze bood een eenvoudige afscheidsboodschap aan: ‘Vertraag.’
Aizawa van White Mountaineering beschouwde zijn laatste show ook als een langetermijnstatement: technische bovenkleding, krachtige kleuren en zorgvuldig patroonwerk, eerder geformuleerd als het einde van een hoofdstuk van twintig jaar dan als een snelle trend.
