Pankaja, O’Sey Balamma bereikt Sundance

Pankaja En O’Sey Balamma breng diep persoonlijke maar universeel resonerende verhalen naar Sundance.
Ze vertegenwoordigen een nieuwe golf van Zuid-Indiase verhalen die culturele authenticiteit combineren met filmische innovatie en een belangrijke stap markeren in het versterken van regionale stemmen op het internationale toneel.

Foto: Met dank aan sundance.org

Omdat geen enkele speelfilm uit India een plaats vond in de officiële selectie van Sundance, leek het een rustig begin van het jaar. Maar toen het festival een paar dagen later zijn kortefilmprogramma bekendmaakte, sloeg Zuid-India toe.

Voor het eerst gaan twee films met talen uit de regio in première op Amerika’s grootste onafhankelijke filmfestival.

Anooya Swamy’s Telugu-Kannada tweetalige debuut Pankajaen de Telugu-taal van Raman Nimmala O’Sey Balamma ging vooruit op 11.480 inzendingen uit 164 landen en gebieden. Ze behoren tot de 54 korte films die zijn geselecteerd voor vertoning in Park City, Utah.

Heidi Zwicker, senior speelfilm- en kortefilmprogrammeur bij Sundance, vond beide films visueel dynamisch en in staat om het publiek binnen hun speelduur van minder dan 15 minuten onder te dompelen in hun filmische wereld.

‘(De) zijn opgenomen in hetzelfde land, maar voelen zich volkomen gescheiden van elkaar: in de levens die hun personages leven, maar ook in de stijl waarmee deze getalenteerde regisseurs die levens verkennen”, zegt ze. De twee regisseurs, hoewel opgeleid aan filmscholen in de Verenigde Staten, keerden terug naar hun roots om hun eerste verhalen te vertellen.”

Vermiste mannen

Pankajavernoemd naar de hoofdpersoon, gaat over een jonge moeder (Harshini Boyalla) die samen met haar dochter Lalli (Padmashree G) door de sloppenwijken van de stad zoekt in de hoop haar vermiste echtgenoot thuis te brengen.

De film is ontstaan ​​uit Swamy’s nieuwsgierigheid naar het vroege moederschap en hoe het leven van een kind wordt gevormd door de afwezigheid van een vader.

Fragmenten uit haar eigen jeugd vertellen het verhaal: Swamy’s moeder kreeg haar toen ze 16 was. Ze zag haar worsteling om erbij te horen, als Telugu-sprekende persoon die in Bengaluru woonde, en om geaccepteerd te worden als een capabele moeder.

Swamy was er ook getuige van dat mannen vaak informeel of illegaal werk verrichtten. “Velen verlieten hun huis om te werken en kwamen zelden terug. Ik vroeg me af: hoe meld je een vermiste persoon die iets illegaals heeft gedaan?” De dissonantie was groot: het officiële aantal werknemers zonder papieren dat ‘verdwenen’ is, blijft laag, maar de verhalen van hun vrouwen en kinderen vertellen een andere waarheid.”

Haar script, verfijnd door middel van verschillende subsidies, vraagt ​​zich af of een vrouw en haar dochter antwoorden kunnen zoeken in systemen die zijn ontworpen om hen tegen te werken.

Of het systeem nu opschudt of niet, ze hoopt dat de film zijn duistere leuke kenmerken zal onthullen. “Degenen die de film willen zijn mensen die de waarheid kunnen zien en nog steeds in leugens leven, zoals velen van ons doen.”

Swamy houdt van het idee van ‘prestatie, de noodzaak om deel te nemen aan iets dat niet op de werkelijkheid is gebaseerd, maar op verheffing’. Dit is wat haar eerder naar filmproductie en choreografie bracht.

Swamy studeert momenteel voor een graad in film- en televisieproductie aan de Tisch School of the Arts in New York en omschrijft zichzelf als ‘een Bengaluru Huid ugi (meisje), door en door”. Ze filmde op echte locaties in India en castte voornamelijk niet-acteurs na audities in de gemeenschappen die ze wilde vertegenwoordigen. Met de hulp van de filmindustrie van de stad vond ze productiemiddelen en een groot deel van de crew lokaal. Er waren een paar uitzonderingen, zoals de directeur fotografie Luke Kao – maar hij paste precies in de omgeving en vernietigde naar verluidt “een stuk biani”.

Stukken uit de kindertijd

Zoals Swamy, O’Sey Balamma’s directeur Nimmala – een hoofdvakstudent aan de Columbia School of the Arts – voelde de drang om stukken uit zijn jeugd te herwerken. Zijn dertien minuten durende film gaat over hoe een matriarch en haar huishoudster tijdens Sankranti-vieringen de eenzaamheid confronteren door de intimiteit van elkaars gezelschap.

“Het komt rechtstreeks uit de zomers die ik bij mijn grootmoeder thuis doorbracht (in India), groeide op rond haar en de huishoudelijke hulp, ook wel Balamma genoemd”, zegt Nimmala, die in New Jersey woont. “Ik hield van hun dagelijkse geklets en speelse gesprekken, maar ik was ook getuige van hun rustigere momenten, het verlangen naar mensen die niet langer in hun leven waren.”

Hun dynamiek was even gelaagd als diep. “Ik begon de grenzen te begrijpen die in hun gezelschap waren ingebouwd, gevormd door hun verschillende sociale en economische posities.” Nimmala had een baan in de financiële wereld in New York toen de drang om films te maken – en deze film in het bijzonder – de kop opstak. Hij schreef het scenario voordat hij bij het filmprogramma van de Columbia School of the Arts kwam, en ontwikkelde het daar tot zijn eerste grote opdracht.

Dat script, zei hij, werd verbeterd tijdens de opnames in het bruisende dorp Neredigunta in Telangana. De twee hoofdrolspelers, Mani Amma KLK (Amma Garu) en Dhanalakshmi Mudi Bandla (Balamma), hadden gewerkt in commerciële Telugu-films en televisieseries.

“Ze kwamen onze kleine indieset binnen met een heel ander gevoel voor acteren en verhalen vertellen”, herinnert hij zich.

Naarmate de twee stijlen met elkaar in wisselwerking stonden, kreeg de film uiteraard een grappigere en lichtere toon. Een paradescène met dertig mensen, live-instrumenten en een dier in de hoofdrol werd levendiger en chaotischer naarmate mensen zich achter de camera verzamelden om te kijken.

Nimmala is door haar familie gelijkwaardig opgevoed in Chiranjeevi-films en Judge Judy wordt opnieuw gemaakt op de Amerikaanse televisie. Samen met O’Sey BalammaAls producer, Priyanka Krishnan, ontwikkelt hij twee andere speelfilms die soortgelijke persoonlijke en onderscheidende werelden in Zuid-India verkennen.

Krishnan hoopt dat het Sundance-momentum ervoor zal zorgen dat hun film wijd verspreid zal worden. “Een groot persoonlijk doel voor ons in 2026 is om het terug te brengen naar India voor een première en het met de hele cast en crew aan het lokale publiek te laten zien.”

India op Sundance door de jaren heen

Diaspora en lokale Indiase kunstenaars zijn beide steeds meer aanwezig op Sundance. Dit jaar reist ook acteur Sheeba Chadha met de cast van de episodische serie naar het festival AASRegiedebuut van de Britse ster Riz Ahmed.

Een andere Britse ster, Charli xcx, die deels van Indiase afkomst is, heeft twee experimentele films in première tijdens het evenement — Ik wil je seks En Het moment.

Sinds wijlen Hollywood-acteur Robert Redford 45 jaar geleden het Sundance Institute oprichtte, worden de festivals en laboratoria ervan geleidelijk beschouwd als een walhalla voor onafhankelijke filmmakers. Dit wordt de eerste editie van het festival sinds Redford afgelopen september overleed.

Sundance’s interesse in internationale theaterprogrammering nam in de jaren negentig toe, zegt John Nein, een senior programmeur en directeur van strategische initiatieven. Zakelijke standaard in een interview in 2024.

Mira Nair Mississippi Masala en die van Santosh Sivan De terrorist waren vroege registranten. In 2005 werden er meer Indiase films ingediend toen het festival zijn World Cinema Competition lanceerde. Onder hen die van Sandhya Suri Ik voor IndiaGeetu Mohandas’ De dobbelstenen van de leugenaar,Preshant Nairs Umrika en Q’s brahmaan.

Documentaire film Om met vuur te schrijven En Alles wat ademtlater genomineerd voor de Academy Awards, ging daar ook in première.

Met de grote namen die aanwezig zijn, is het festival niet meer zo rommelig als het ooit was. Dat maakt het voor professionals uit de industrie en fans een dure aangelegenheid om aanwezig te zijn. Een enkele vertoning kost $ 35 om bij te wonen; festivalpakketten kosten $ 920. Maar het instituut rekent op fondsen van het grote evenement om zijn andere initiatieven draaiende te houden. Het beheert scenarioschrijflaboratoria ten behoeve van filmmakers die buiten het traditionele studiosysteem opereren, gedurfde thema’s nastreven en experimenteren met vorm, financiering en distributie.

Directeur Ajitpal Singh was een van de begunstigden van zo’n laboratorium dat Sundance tussen 2012 en 2015 in India organiseerde met een lokale partner. Het was zeldzaam om een ​​laboratorium te hebben dat niet bureaucratisch was, zei hij, en waarbij geen overheidsfunctionarissen tevreden werden gesteld om dingen voor elkaar te krijgen.

Singh ging verder met het vertonen van nog een van zijn films, Vuur in de bergenop Sundance in pandemie-branded 2021, de enige volledig virtuele editie van het festival. Ritesh Batra’s De lunchbox werd uitgevoerd via de Sundance-laboratoria in de VS.

Vorig jaar ontving autodidactisch filmmaker Rohan Kanawade voor zijn debuut de Grote Juryprijs voor World Dramatic Cinema Wees geduldigeen Marathi-meditatie over vreemde liefde.

“De film werd in de bioscoop verkocht in veel gebieden over de hele wereld, waaronder de Verenigde Staten, in een tijd waarin de bioscoopdistributie van onafhankelijke speelfilms in vreemde talen steeds uitdagender wordt”, aldus programmeur Heidi Zweiger. Het festival wil nu erkenning creëren voor regionale bioscopen in India.

Indiase filmmakers worstelen steeds meer met echte uitdagingen voor onafhankelijk werk, vooral als het gaat om distributie. Het is een wereldwijd probleem, zoals programmeur Nein eerder opmerkte: “Ik denk dat een deel van de definitie van onafhankelijkheid voor mij is dat het onverschrokken, veerkrachtig en moedig is. Het blijft proberen een manier te vinden.”

Functiepresentatie: Mahipal Soni/Rediff