ANALYSE
We kijken naar de straten van Iran en zien een vallei van besluiten die ons allemaal als christenen aangaat. Maandenlang hebben we, samen met de rest van de wereld, met ontzag toegekeken hoe gewone burgers – studenten, professionals, moeders en vaders – voor de machinerie van een meedogenloos regime stonden met niets anders dan hun stem en hun verlangen naar fundamentele menselijke waardigheid.
Maar dat ontzag is nu vermengd met een diep en terecht verdriet. De berichten zijn schokkend: naar schatting 36.500 mensen zijn systematisch vermoord door de Iraanse regering in haar wanhopige poging om het licht van de vrijheid te doven. Als christenen kunnen we niet wegkijken. Ons geloof staat geen neutraliteit toe tegenover door de staat gesponsorde slachtingen. Wanneer een regering haar wapens tegen haar eigen volk richt, verliest zij haar morele mandaat om leiding te geven.
Het morele mandaat van bestuur
Als christenen geloven wij dat de primaire taak van een overheid het beschermen van menselijk leven en het behoud van fundamentele vrijheden is. Het systematisch doden van ruim 36.500 Iraniërs door hun eigen regering is een catastrofale schending van dat mandaat en een belediging voor de inherente waardigheid van ieder mens. We zijn diep ontroerd en geïnspireerd door de moed van degenen die weigeren hun stem tot zwijgen te laten brengen door angst.
Wij hebben de morele verantwoordelijkheid om solidair te zijn met degenen die hun leven riskeren voor fundamentele mensenrechten en te eisen dat de internationale gemeenschap deze regering verantwoordelijk houdt voor haar brutaliteit. Stilzwijgen tegenover dergelijk wijdverbreid overheidsgeweld is geen optie; we moeten pleiten voor een toekomst waarin het recht op leven absoluut is en het licht van de vrijheid niet langer wordt gedoofd door staatsgeweld. De strijd in Iran is niet alleen een politiek geschil; het is een fundamentele botsing tussen het verlangen naar vrijheid en de duisternis van onderdrukking. De 36.500 levens verloren zijn geen statistieken; het zijn individuen die naar Gods beeld zijn geschapen, elk met een verhaal, een gezin en een goddelijk recht om vrij van de schaduw van de galg te leven.
Een oproep tot profetisch getuigenis
Decennia lang heeft het Iraanse volk geleefd onder een regime dat religie gebruikt als dekmantel voor tirannie. Er is geen genade in de gevangenissen van Teheran. Er schuilt geen gerechtigheid in de massamoorden op vreedzame demonstranten. Als we het Iraanse volk aan de frontlinie van de vrijheid zien staan, zien we een profetisch getuigenis tegen tirannie. Wij steunen de demonstranten niet alleen omdat we de democratie waarderen, maar omdat we de heiligheid waarderen van elke ziel die ernaar verlangt vrij te zijn.
Het uitzicht vanuit de metro
Misschien begrijpt niemand de kosten van deze strijd beter dan de Iraanse christelijke gemeenschap – een gemeenschap die ondanks tientallen jaren van vervolging in de schaduw is gegroeid. Te lang heeft de Iraanse regering haar bevolking behandeld als onderdanen die verpletterd moesten worden, in plaats van als burgers die gediend moesten worden. De 36.500 broers en zussen die de afgelopen weken zijn vermoord vertegenwoordigt een bloedkreet om gerechtigheid van de aarde.
Maar zelfs in deze duisternis is er ongelooflijke hoop. De angst die de mensen ooit verlamde, is aan het breken. We zien een generatie die liever op hun voeten sterft dan op hun knieën leeft. Als degenen die de pijn van de whiplash van dit regime hebben gevoeld, vragen wij onze broeders en zusters over de hele wereld: vergeet ons niet. Bid voor de families van de gevallenen, ja, maar werk ook voor een wereld waarin geloof nooit meer wordt gebruikt als instrument voor staatsexecutie.
De weg voorwaarts: een oproep aan de mondiale kerk
De reactie van de internationale gemeenschap moet in verhouding staan tot de omvang van de gruweldaad. We kunnen niet doorgaan met ‘business as usual’ terwijl de straten van Iran besmeurd zijn met het bloed van onschuldigen. Wij roepen de mondiale kerk op om een standpunt in te nemen door middel van de volgende acties:
- Profetisch gebed en aanwezigheid: We moedigen kerken over de hele wereld aan om wake- en gebedsdiensten te organiseren die specifiek aan het Iraanse volk zijn gewijd. Onze solidariteit moet zichtbaar zijn; we moeten bidden voor de families van 36.500 martelaren en voor de veiligheid van degenen die nog op straat zijn.
- Pleitbezorging voor de vervolgden: We moedigen christelijke leiders aan om hun platforms te gebruiken om te eisen dat hun respectieve regeringen prioriteit geven aan de mensenrechten in Iran. We moeten oproepen tot een onmiddellijke beëindiging van de executies en de vrijlating van duizenden gevangenen die momenteel met de dood bedreigd worden.
- Verantwoording en rechtvaardigheid: De mondiale kerk moet de internationale inspanningen ondersteunen om deze misdaden te documenteren. Wij roepen op tot de oprichting van een onafhankelijke commissie om hun dood te onderzoeken 36.500 individuen en voor de vervolging van degenen die verantwoordelijk zijn voor het bevel tot deze slachting.
- Praktische ondersteuning voor vluchtelingen: Als lichaam van Christus moeten we onze armen openen voor degenen die deze tirannie ontvluchten. Wij roepen de kerk op om een toevluchtsoord en steun te zijn voor de Iraanse diaspora en degenen die asiel zoeken vanwege religieuze en politieke vervolging.
Het Iraanse volk heeft ons laten zien hoe moed eruit ziet. Ze hebben ons laten zien dat het verlangen naar vrijheid een vuur is dat geen enkele hoeveelheid staatsgeweld volledig kan blussen. Als christenen is ons mandaat duidelijk: we moeten aan de zijde van de onderdrukten staan, spreken voor degenen die tot zwijgen zijn gebracht en onvermoeibaar werken tot de dag waarop er een vrij Iran is.
De wereld kijkt toe. God kijkt toe. Wij bidden dat dit het uur van verandering is.
*****
Alexey Laushkin is de oprichter van de Kingdom Mission Society.
Eerwaarde Pat Mahoney is directeur van de Christian Defense Coalition.
Eerwaarde Ara Torosian is een Iraanse christelijke leider en mensenrechtenactivist.
