Nu ze enigszins bekend is met het doorbrengen van veel tijd in deze ‘grote, open landschappen’, vertelt Juliet, heeft ze meer dan een jaar besteed aan het ‘decoderen ervan voorbij data en door middel van kunst’, waarbij ze samenwerkte met gemeenschappen, natuurbeschermers en ecologen om de positieve milieu-impact van restauratie in beeld te brengen, en beelden vast te leggen die alleen kunnen voortkomen uit het vormen van mensen en een plek.
“Tijd is altijd belangrijk bij het leren kennen van een nieuw landschap”, zegt de fotograaf, “om goed op te letten, je hebt er veel van nodig.” Elk bezoek aan de heide onthulde voor de fotograaf iets nieuws; haar creatieve proces groeit en verandert door deze samenwerking met buurtbewoners en milieudeskundigen. Hoewel ze zich scherp bewust was van de methoden die anderen gebruikten om met het landschap om te gaan – van vogelonderzoek te voet en zelfs tekenen als een vorm van gegevensverzameling – liet Juliet deze benaderingen de manier waarop ze naar de moerassen op verschillende schaalniveaus keek, heroriënteren. Nieuwe vormen van observatie voor haar gereedschapsriem, deze technieken “boden een uitgebreide manier om het land te begrijpen” als beeldmaker.
De resulterende verzameling foto’s – cruciaal vastgelegd op basis van de traagheid van analoge film – is “een uitdrukking van het landschap waar gegevens stoppen en kleur, interpretatie en begrip beginnen”, zegt Juliet. Door zich te concentreren op het vastleggen van portretten van de mensen achter het project, “vond het altijd belangrijk om het menselijke verhaal naar voren te brengen om te laten zien hoe nauw mensen verbonden zijn met het land”, zegt ze. De reeks studies van het natuurlijke landschap en zijn bezoekers toont een reeks personages die hun laarzen hebben aangetrokken om de heide te verkennen, te begrijpen en erop te reageren.
Naarmate dit natuurbeschermingswerk op het veen voortduurt, neemt de ecologische waarde van het land af beter begrepenen de fotograaf beschouwt deze langetermijndocumentaireserie als de creatie van ‘een levende opname’ van de plek, een opname die anderen een mensgericht inzicht geeft in de impact ervan op de lokale gemeenschap. “Pas als mensen iets begrijpen, gaan ze zich erover bekommeren en willen ze dat het hersteld of beschermd wordt”, besluit Juliet.
