Door Chris Sawin
| Bijgewerkt
Stuur hulp is de eerste lange horrorfilm van regisseur Sam Raimi sinds de jaren 2009 Sleep mij naar de hel en is de eerste van Raimi’s films met een R-rating sinds de jaren 2000 Het geschenk. Geschreven door Damian Shannon en Mark Swift (Baywatch, Vrijdag de 13e 2009, Freddy versus. Jason), Stuur hulp volgt een sociaal onhandig werkpaard genaamd Linda Liddle (Rachel McAdams). Het bedrijf waar Linda de afgelopen zeven jaar zo hard voor heeft gewerkt, ziet dat Bradley Preston (Dylan O’Brien), de nieuwe CEO, het stokje overneemt van zijn overleden vader.
Linda kreeg de rol van vice-president beloofd door Bradley’s vader, maar Bradley besluit deze aan Donovan (Xavier Samuel), zijn broer en golfpartner, te geven. Bradley blijft Linda vernederen het kantoor voor haar uiterlijk, dieet en gedrag. Linda gaat over tot een grote fusie, vooral omdat haar is verteld dat dit een laatste kans is om indruk te maken op Bradley voor de rol van vice-president, maar Donovan en Bradley gebruiken het om haar verder te vernederen.
Na hun vliegtuigongeluk zijn Linda en Bradley de enige overlevenden. Linda, voorbereid op dergelijke scenario’s, past zich snel aan, terwijl Bradley, gewond en gewend een egoïstische baas te zijn, moet veranderen. Om op het verlaten eiland te overleven, moeten ze Linda’s capaciteiten gebruiken en leren samenwerken of elkaar tolereren.
Send Help voelt als de spirituele opvolger van Drag Me To Hell
Het verhaal van Stuur hulp gaat in de verwachte richting. Er is één kant van het eiland waar Linda Bradley later in de film op wijst, die te verraderlijk en gevaarlijk is en koste wat kost vermeden moet worden. Wat er aan die kant van het eiland ligt en wat er tijdens de finale gebeurt, kun je waarschijnlijk wel raden. Maar wat doet Stuur hulp zo vermakelijk is de schrijfwijze ervan niet; het zijn de optredens van Rachael McAdams en Dylan O’Brien.
Stuur hulp voelt als een terugkeer naar vorm voor Sam Raimi. Terwijl de horrorelementen van Doctor Strange in het multiversum van waanzin waren de beste delen van de film, Stuur hulp voelt als een spirituele opvolger van Sleep mij naar de hel en is meer afgestemd op die van Raimi De boze doden franchise en zelfs Donker mens.
De beste delen van Stuur hulp ontvouwt zich terwijl de film verandert van spannende horror naar scherpe, oneerbiedige komedie, vooral terwijl Linda en Bradley worstelen om te overleven op het eiland. Er is de opzet van hoe ze daar komen, en het laatste halfuur waarin ze een meedogenloze oorlog tegen elkaar voeren, maar de momenten daartussen tonen de film op zijn grappigste, smerigste en meest vermakelijke, vaak naast komische en horror-elementen.
Sam Raimi keert terug naar vorm
Er is een oude Looney-tunes gag waarin de schipbreukelingen die verdwaald zijn op zee of vastzitten op een eiland gek worden van de honger en elkaar gaan voorstellen als een hotdog, een hamburger of een kalkoenpoot. De door Chuck Jones geregisseerde korte film “Wackiki Rabbit” uit 1943 is een goed voorbeeld. Stuur hulp hanteert een soortgelijk soort chaotisch gedrag, vooral gezien het losgeslagen karakter van de uitvoeringen.
De horrorfilms van Sam Raimi zijn altijd een mix geweest van horror en komedie Stuur hulp zet die trend voort. Het is interessant om te zien hoe Linda er op kantoor uitziet, vergeleken met hoe ze eruit ziet na meer dan twee weken op het eiland te hebben doorgebracht. Linda begint de film als een heel gewoon uitziende, duifachtige en tot op griezelige hoogte sociaal onhandige. Haar haar is vezelig en ze draagt nooit make-up. Om in eerste instantie te zeggen dat ze huiselijk is, is niet eerlijk, want het is meer dan dat. Ze geeft prioriteit aan haar carrière tijdens de openingsmomenten van de film, en haar fysieke verschijning is het laatste waar ze zich zorgen over maakt.
Op het eiland krijgt haar haar plotseling volume en wordt ze gedwongen meer onthullende kleding te dragen, zodat je de vorm van haar lichaam kunt zien. Haar huid is nu lichtbruin, en nu ze op het strand ligt, lijkt het alsof ze net uit een of andere glamoureuze reclamefilm is gestapt. Ze heeft het harde werk op kantoor vervangen door het bouwen van een onderkomen, het vinden van voedsel en het doen van alles wat nodig is om zowel haar als Bradley in leven te houden. Het is dus niet zo dat ze meer tijd aan ijdelheid besteedt; het is meer alsof haar lichaam positief reageert op de veranderingen.
Ondertussen is Bradley’s fysieke verschijning het tegenovergestelde van die van Linda. Voor de crash had hij waarschijnlijk deze Patrick Bateman van Amerikaanse psychopaat soort huidroutine. Nadat hij wakker is geworden op het eiland en Linda nog steeds behandelt alsof ze onder hem zit, begint zijn huid uit te drogen en ziet hij eruit als een afbladderende zonnebrand, vooral op zijn gezicht.
Dylan O’Brien is meesterlijk sarmy en Rachel McAdams is complex
Dylan O’Brien is hier meesterlijk slim. Hij schudt nooit van zich af dat hij een overmatig opgeblazen megalul is, maar hij wordt in de loop van de film wat zachter. O’Briens optreden is een komische krachtpatser die alleen maar indrukwekkender wordt naarmate zijn karakter wanhopiger wordt. Het personage is onaangenaam, maar O’Brien’s verwrongen gezichtsuitdrukkingen, gefrustreerde houding en manisch gelach maken hem veel gedenkwaardiger dan de typische klootzakbaas.
Rachel McAdams heeft een nog complexere prestatie als Linda. Het publiek leeft vanaf het begin mee met Linda. Linda is een beetje vreemd en ruikt waarschijnlijk naar een constant mengsel van vogelpoep (ze heeft een vogel als huisdier waar ze voortdurend tegen praat en naar kijkt Overlevende med) en tonijn met korst, maar ze bedoelt het goed, heeft de beste arbeidsethos van iedereen in de film, wordt zonder reden slecht behandeld en is in het geheim een slechterik. McAdams is een stralend licht van positiviteit en doel voor het grootste deel van de film, maar Linda heeft een duistere wending die de aanvankelijke opvattingen over haar vernietigt. Hoewel Linda als personage een fout maakt en fouten maakt, mist McAdams nooit een stap met haar krachtig betoverende optreden.
Het zou geen Sam Raimi-film zijn zonder veel grove humor. Stuur hulp het scherm besproeien met bloed en snot tijdens Linda’s gevecht met het wrattenzwijn, dat op de een of andere manier niet helemaal verwend wordt in de trailers. Later in de film wordt wat nog niet onder het bloed en snot zat, overgoten met projectielkots, en er zijn minstens twee oogknevels die je doen wankelen en schreeuwen om meer.
Barstensvol hectische humor, twee magnifiek gruwelijke optredens en enkele goedgeplaatste vieze momenten van de dood, Stuur hulp snot blazen, bloed spuiten en ogen meten op de enige manier waarop Sam Raimi dat kan.
Stuur hulp gaat landelijk in première op 30 januari 2026.
